Τα χρόνια πέρασαν, οι ταχύτητες του ίντερνετ στην Ελλάδα δεν αυξήθηκαν, οι τιμές όμως είναι από τις ακριβότερες της Ευρώπης. Εως ότου ήρθαν και οι... οπτικές ίνες. Αυτά τα εξαιρετικά λεπτά νήματα γυαλιού ή πλαστικού, που μεταφέρουν δεδομένα μέσω φωτεινών σημάτων, προσφέροντας ασύλληπτες ταχύτητες ίντερνετ, σου λέει. Ταχύτητες που αγγίζουν το 70% της ταχύτητας του φωτός, σου λέει!
Για να βάλεις, βέβαια, οπτική ίνα δεν είναι κάτι απλό: έρχονται, ξανάρχονται, ένα συνεργείο να δει, δεύτερο να σπάσει τοίχους και να ανοίξει τρύπες, τρίτο να ελέγξει. Και δεκάδες τηλέφωνα από πάνω. Χάνεις απίστευτο χρόνο και γίνονται και ζημιές (σε σκάλες, τοίχους κ.λπ.). Για να... τι; Προσωπικά, χειρότερη σύνδεση έχω πλέον. Εως ότου ήρθε το τελικό τηλεφώνημα: «Καλησπέρα σας, είμαστε από την τάδε εταιρεία (σ.σ. που θεωρείται η καλύτερη στον χώρο). Είστε ευχαριστημένη με τις οπτικές ίνες;». «Οχι». «Α, πολύ ωραία. Μπορείτε με 4 ευρώ μόνο τον μήνα να πάρετε ένα μηχανάκι που θα ενισχύει το σήμα». «Τότε γιατί έβαλα την ίνα; Για να πληρώσω και μηχανάκι ενίσχυσης; Και μετά, τι άλλο; Προσωπικό υποσταθμό;».
Μα τον Αϊ-Σιχτίρ (που ιερότερον δεν έχω!), αυτή ήταν η συζήτηση με την εταιρεία. Οχι λίγο, όχι περίπου, φουλ κορόιδο ένιωσα. Να κάνουν ό,τι θέλουν. Ο,τι όμως. Πάντα με την ελάχιστη χρέωση... όχι για μας. Γι’ αυτούς! Καθώς κανείς δεν τους ελέγχει!
Νόρα Ράλλη
Εφημερίδα των Συντακτών