Η ετήσια έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για το 2025 συνθέτει μια μελανή εικόνα για την κατάσταση της δημοκρατίας και της κοινωνικής πρόνοιας στην Ελλάδα, αναδεικνύοντας σοβαρές θεσμικές εκτροπές και μια διολίσθηση του βιοτικού επιπέδου που προκαλεί συναγερμό.
Στην κορυφή των επικρίσεων βρίσκεται το πλήγμα στο δικαίωμα της ιδιωτικότητας και το κράτος δικαίου. Η έκθεση αναδεικνύει την υπόθεση του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator, σημειώνοντας ότι η χρήση τέτοιων μέσων αποτελεί ευθεία απειλή για τις δημοκρατικές ελευθερίες. Η παραπομπή στελεχών εταιρειών σε δίκη για πλημμεληματικές κατηγορίες θεωρείται από την οργάνωση ως μια ελλιπής ανταπόκριση απέναντι σε ένα σκάνδαλο που συγκλόνισε τη χώρα, αφήνοντας σοβαρά ερωτήματα για την ανεξαρτησία των επικοινωνιών και τη θεσμική θωράκιση των πολιτών.
Η Διεθνής Αμνηστία καταγράφει την οργή και τις μαζικές κινητοποιήσεις της κοινωνίας για το έγκλημα στα Τέμπη. Η έκθεση υπογραμμίζει ότι η τραγωδία δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός, αλλά το αποτέλεσμα συστημικών αποτυχιών, κακών υποδομών και ανθρώπινων σφαλμάτων που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Η καθυστέρηση στην απόδοση πραγματικής δικαιοσύνης και η ανάγκη για πλήρη λογοδοσία των υπευθύνων σε όλα τα επίπεδα παραμένουν κεντρικά σημεία κριτικής, με την οργάνωση να τονίζει πως η ατιμωρησία υπονομεύει τη δημόσια εμπιστοσύνη.
Σοκαριστικά είναι τα στοιχεία της έκθεσης για την οικονομική κατάσταση της χώρας, η οποία φαίνεται να βυθίζεται στη φτώχεια παρά τα κυβερνητικά αφηγήματα περί ανάπτυξης.
Το 26,9% του πληθυσμού βρίσκεται πλέον στο φάσμα της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού, γεγονός που αποδεικνύει την αποτυχία των πολιτικών στήριξης των αδύναμων.
Το ποσοστό παραμένει σε εξαιρετικά υψηλά και ντροπιαστικά επίπεδα (22,4%), υποθηκεύοντας το μέλλον της νέας γενιάς.
Η έκθεση ασκεί σφοδρή κριτική στη νομοθεσία για το 13ωρο και τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, θεωρώντας ότι αυτές οι ρυθμίσεις απορυθμίζουν πλήρως την αγορά εργασίας εις βάρος των εργαζομένων.
Περιορισμός Δημοκρατικών Δικαιωμάτων
Η έκθεση καταγγέλλει επίσης την εισαγωγή γενικών απαγορεύσεων στις διαδηλώσεις, όπως αυτή στην Πλατεία Συντάγματος, κάνοντας λόγο για προσπάθεια περιορισμού της φωνής των πολιτών. Η χρήση υπέρμετρης βίας από τους μηχανισμούς καταστολής και η αίσθηση ατιμωρησίας που συχνά περιβάλλει αυτές τις ενέργειες, συμπληρώνουν το κάδρο μιας χώρας όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα υποχωρούν μπροστά σε κυβερνητικές επιλογές που ευνοούν τον αυταρχισμό και την κοινωνική ανισότητα.