Η εικόνα του Τζίγγερ και του Καπετάνιου στα επίσημα της Λεωφόρου κατά τη διάρκεια της χθεσινής ήττας από τον Ολυμπιακό (0-2), λειτούργησε ως μια βίαιη υπενθύμιση της ιστορικής παρακμής. Σήμερα ο Παναθηναϊκός δεν είναι απλώς η ομάδα που έχασε το Κυριακάτικο ντέρμπι γοήτρου: Είναι ένας οργανισμός που ...έχει απολέσει το DNA του πρωταθλητισμού, εγκλωβισμένος σε μια διαχείριση που τον καθιστά «μικρό» απέναντι στην ίδια του την ιστορία.
Όλα ξεκίνησαν από εκείνη την περιβόητη… «επανάσταση» του 2011. Κάποιοι παντογνώστες φώναζαν «Βαρδινογιάννη πούλα», νομίζοντας ότι το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι με ατελείωτα «λεφτά των άλλων». Ήταν η εποχή που οι «μαγικές λύσεις» έκαναν την εμφάνισή τους σε πολλές εκφάνσεις της ταλαίπωρης χώρας μας. Φώναζα τότε πως είναι λάθος, μα ποιος είμαι εγώ, θα πεις.
Το πολυμετοχικό σχήμα, αφού τίναξε την μπάνκα στον αέρα για δύο χρόνια χαρίζοντάς μας το τελευταίο πρωτάθλημα και νταμπλ το 2010, άφησε πίσω του συντρίμμια, εσωτερικούς πολέμους και μια οικονομική μαύρη τρύπα. Μια μαύρη τρύπα που αν δεν γύριζε το Σύμπαν ανάποδα, δεν θα μας απασχολούσε σήμερα, γιατί θα είχε κλείσει από τους ίδιους τους μετόχους.
Long story-short και επιστροφή στα μετά των διαδηλώσεων, ο Πολυμετοχικός σφύριξαν κι έληξε, η οικογένεια Βαρδινογιάννη αποχώρησε και μαζί της χάθηκε η σοβαρότητα, η διοικητική σταθερότητα και ο ευρωπαϊκός σεβασμός που απολάμβανε ο σύλλογος. Έπειτα ήρθαν οι πρίγκιπες με τα σανδάλια και τις κάλτσες ως το γόνατο. Σκηνές ντροπής και απαξίωσης,…
Μετά το χάος, ανέλαβε ο Γιάννης Αλαφούζος. Αυτό που ακολούθησε τα επόμενα 14 χρόνια ήταν μια συστηματική «ναδιροποίηση». Ναι μεν έφερε το περιβόητο οικονομικό συμμάζεμα με λογικές ΔΝΤ, μα την ίδια ώρα ο Παναθηναϊκός μετετράπη σε μια «ομαδούλα» που πανηγυρίζει εξόδους στην Ευρώπη ή κάποιο Κύπελλο, την ώρα που οι ανταγωνιστές του μοιράζονται τους τίτλους.
Το πιο λυπηρό είναι ότι πολλοί από εκείνους που έστηναν λαϊκά δικαστήρια στην οικογένεια Βαρδινογιάννη, σήμερα σιωπούν ή ανέχονται την κατάντια. Οι «μυρωδιάδες» που υπόσχονταν μεγαλεία, κατέστησαν τον Παναθηναϊκό κομπάρσο. Εξακολουθούν να είναι θλιβεροί και οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν ονοματεπώνυμο (και άλλα που δεν γράφω γιατί θα με σέρνουν στα δικαστήρια).
Πάμε λοιπόν στα πολύ σημαντικά. Μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια. Η χθεσινή παρουσία των Βαρδινογιάννηδων στο γήπεδο ήταν ο καθρέφτης μιας εποχής που ο Παναθηναϊκός τρόμαζε την Ευρώπη και δεν αποτελούσε τον σάκο του μποξ για την ομάδα του Πειραιά, της Λειβαδιάς, της Ξάνθης, της Ορεστιάδας, του Βελεστίνου και της Αριδαίας μέσα στο σπίτι του.
Αυτό σκεφτόμουν χθες και πριν το 0-1 και πριν το 0-2. Είναι βαρύ και ανθυγιεινό να βλέπεις τον Παναθηναϊκό να γίνεται «φτωχός συγγενής». Η ντροπή ανήκει σε όλους όσοι πίστεψαν ότι η διάλυση της σταθερότητας θα έφερνε την πρόοδο.
Δεκαέξι χρόνια χωρίς πρωτάθλημα είναι μια κηλίδα που δεν ξεπλένεται με ημίμετρα. Γι’ αυτό και κλείνοντας θα πρωτοτυπήσω με μία ενυπόγραφη παράκληση: Να γεννηθούν νέοι Παναθηναϊκοί και όχι 15χρονοι που δεν ξέρουν τι σημαίνει κούπα. Τον τρόπο, τον ξέρουμε όλοι…
Γιάννης Μαρκούτης