.jpg)
Το πολυνομοσχέδιο που στέλνει προς κύρωση ο Ερντογάν κωδικοποιεί όλες τις παράνομες διεκδικήσεις της Αγκυρας και αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο για την εθνική μας κυριαρχία......
Από το casus belli του 1995 έως το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 και από τις γεωτρήσεις του «Oruç Reis» έως τις «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο, η Τουρκία ετοιμάζεται να συμπυκνώσει 30 χρόνια αναθεωρητικών διεκδικήσεων και προκλητικών σε ένα και μόνο νομοθετικό κείμενο. Το νομοσχέδιο για τη μετατροπή του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» σε πολιορκητικό κριό κατά της χώρας μας. Δεν πρόκειται για ακόμη μία διακήρυξη. Πρόκειται για νόμο.
Και η διαφορά είναι ακριβώς αυτό που πολλοί αρνούνται να δουν. Χθες, Πέμπτη, το τουρκικό υπουργείο Εθνικής Αμυνας έκανε τα πάντα ξεκάθαρα, με ανακοινώσεις που δεν αφήνουν περιθώριο παρερμηνείας. Ο υποναύαρχος Ζέκι Ακτούρκ, εκπρόσωπος Τύπου του υπουργείου, δήλωσε ότι το νομοσχέδιο «θα καθορίσει τις ευθύνες μας στις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας μας» και ότι το υπουργείο συμμετείχε στη σύνταξή του «σε στρατιωτικό, τεχνικό, ακαδημαϊκό και νομικό επίπεδο».
Εκλεισε με τη φράση που λέει τα πάντα: «Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα συνεχίσουν με αποφασιστικότητα να προστατεύουν τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της χώρας μας». Δεν μίλησε το υπουργείο Εξωτερικών. Μίλησε το υπουργείο Αμυνας. Η στρατιωτική γλώσσα δεν είναι τυχαία – σημαίνει ότι ο νόμος δεν προορίζεται για τα αρχεία, αλλά για επιχειρησιακή εφαρμογή.
Λίγες ημέρες μέρες νωρίτερα, στις 12 Μαΐου, είχε προηγηθεί η συνέντευξη Τύπου του DEHUKAM στην Αγκυρα. Ο Τσαγρί Ερχάν, αναπληρωτής πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής της Τουρκικής Προεδρίας, είπε με αιχμή ευθεία προς την Αθήνα: «Κάποιες χώρες μπορεί να πιστεύουν ότι ο κόσμος τούς ανήκει. Δεν μας απασχολεί για τι ανησυχούν».
Ο διευθυντής του DEHUKAM –του Εθνικού Κέντρου Ερευνών Ναυτικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αγκυρας, του φορέα που χαράσσει τους τουρκικούς θαλάσσιους χάρτες και διαμορφώνει τη θαλάσσια πολιτική της Τουρκίας- Μουσταφά Μπάσκαρα συμπλήρωσε τον ορισμό: «Η “Γαλάζια Πατρίδα” είναι όπου φτάνει ένα πλοίο που φέρει την τουρκική σημαία». Και ο Γιουτζέλ Ατζέρ, μέλος του ίδιου φορέα, εξήγησε τον μηχανισμό: Ο νόμος παρέχει στον Ερντογάν εξουσία να κηρύσσει ευρύτερα χωρικά ύδατα «βάσει αρχών ευθυδικίας και προστασίας των δικαιωμάτων της Τουρκίας» – δηλαδή μονομερώς.
Σύγκρουση
Την ίδια εβδομάδα, σχολιαστές του τουρκικού καναλιού Haber Global έλεγαν ξεκάθαρα: «Αν πρέπει να βυθιστεί ένα ελληνικό περιπολικό σκάφος, θα βυθιστεί. Αν πρέπει να υπάρξει σύγκρουση, θα υπάρξει». Στην Τουρκία τέτοιες εκπομπές δεν αποτελούν αυθόρμητη γνώμη – αντικατοπτρίζουν κλίμα που η ίδια η κυβέρνηση καλλιεργεί ή ανέχεται. Τουρκικά ΜΜΕ έγραφαν ότι η Ελλάδα «δεν θα μπορεί να κουνηθεί χωρίς την άδεια της Τουρκίας», ενώ ανέφεραν σενάριο θερμού επεισοδίου τον Οκτώβριο, με στόχο να παρουσιαστεί η Ελλάδα ως η επιτιθέμενη πλευρά. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι δηλώσεις συμπίπτουν χρονικά με την οριστικοποίηση του νομοσχεδίου. Το κλίμα δεν κατασκευάζεται μετά τον νόμο – κατασκευάζεται πριν, για να τον δικαιολογήσει.
Στις 11 Μαΐου ο Τζεμ Γκιουρντενίζ -ο ναύαρχος ε.α. που πρώτος διατύπωσε το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας»- έγραφε στο X: «Στις μέρες μας οι επιθέσεις κατά της “Γαλάζιας Πατρίδας” σε πολιτικά και νομικά επίπεδα εντείνονται, κυρίως από ελληνικούς και ισραηλινούς κύκλους. Το πραγματικό πρόβλημα στην ανατολική Μεσόγειο δεν είναι η υπεράσπιση των ναυτικών δικαιωμάτων της Τουρκίας». Ο ιδρυτής του δόγματος σηματοδοτεί τον εχθρό και τοποθετεί το νομοσχέδιο στο πλαίσιο μιας ευρύτερης αντιπαράθεσης με την Ελλάδα και το Ισραήλ.
Τι σημαίνει στην πράξη αυτός ο νόμος; Σύμφωνα με τον Σάββα Καλεντερίδη, πρώτη φορά 152 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες του Αιγαίου κατονομάζονται ρητά σε τουρκικό νόμο ως περιοχές αδιευκρίνιστης ιδιοκτησίας – δηλαδή αμφισβητούμενα. Δεύτερον, το νομοσχέδιο στοχεύει στον έλεγχο του Αιγαίου ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού, δίνοντας στον Ερντογάν υπερεξουσίες να κηρύσσει «Θάλασσες Ειδικού Καθεστώτος» μονομερώς. Τρίτον, το πολεμικό ναυτικό και η ακτοφυλακή εμπλέκονται άμεσα σε περιοχές ελληνικής δικαιοδοσίας – αποκτούν νομική κάλυψη για παρέμβαση, όχι πλέον ως πρόκληση αλλά ως επιβολή εσωτερικού δικαίου.
Κάθε ελληνική αντίδραση σε τέτοιο επεισόδιο θα παρουσιάζεται διεθνώς ως παραβίαση τουρκικής νομοθεσίας. Κάθε μελλοντική διαπραγμάτευση ξεκινά από νέα αφετηρία – αυτήν που η Αγκυρα χτίζει νομοθετικά τώρα. Σύμφωνα με πηγές του AKP που μεταδόθηκαν από την TRT, το νομοσχέδιο αναμένεται στην τουρκική Εθνοσυνέλευση αμέσως μετά το Κουρμπάν Μπαϊράμ, εντός Ιουνίου. Τριάντα χρόνια απειλών, διεκδικήσεων και προκλήσεων ετοιμάζονται να αποκτήσουν επισήμως τη σφραγίδα νόμου.
Ιμια: Τούρκοι σημάδεψαν με πολυβόλο Ελληνες ψαράδες
Νέα ακραία πρόκληση των Τούρκων στο Αιγαίο χθες το απόγευμα, καθώς σκάφος της τουρκικής ακτοφυλακής έφτασε στο σημείο να στρέψει τον βαρύ του οπλισμό εναντίον Ελλήνων αλιέων, σε μια αδικαιολόγητη και ωμή επίδειξη ισχύος και πειρατείας, εντός μάλιστα των εθνικών μας υδάτων. Το σοκαριστικό περιστατικό εκτυλίχθηκε στην περιοχή των Ιμίων, μόλις 1,7 ναυτικά μίλια δυτικά των βραχονησίδων, και σε απόσταση 2 ναυτικών μιλίων από την Καλόλιμνο.
Οι Ελληνες ψαράδες βρίσκονταν στη συνήθη περιοχή αλιείας τους όταν αντιμετώπισαν την επικίνδυνη ενέργεια από την τουρκική ακτοφυλακή. Σύμφωνα με τις καταγγελίες Καλύμνιων ψαράδων, το τουρκικό σκάφος πλησίασε το ελληνικό αλιευτικό και το πλήρωμά του έστρεψε το πολυβόλο «50άρι» απευθείας προς το μέρος τους.
«Μας σημάδεψαν κανονικά. Αυτό γίνεται κάθε μέρα μέσα στα δικά μας νερά, προσπαθούν να μας διώξουν από παντού» δήλωσε ο ιδιοκτήτης του σκάφους Κωνσταντίνος Σαρούκος, περιγράφοντας την τρομοκρατία που βιώνουν οι ακρίτες του Αιγαίου. Ολο το σκηνικό καταγραφόταν με κάμερα, την οποία μόλις αντιλήφθηκαν, όπως υποστηρίζουν, απομακρύνθηκαν. Το περιστατικό, το οποίο μετέδωσε το Star σε βίντεο ντοκουμέντο, αποκαλύπτει την κλιμάκωση της έντασης στα ελληνικά χωρικά ύδατα της περιοχής.
Στο Κογκρέσο πρόταση νόμου για στήριξη της συμμαχίας Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ και του IMEC
Μια εξαιρετικά κρίσιμη γεωπολιτική εξέλιξη, με σοβαρές προεκτάσεις για την ισορροπία δυνάμεων στην ανατολική Μεσόγειο, βρίσκεται πλέον σε εξέλιξη στην Ουάσινγκτον, μετά την κατάθεση στο αμερικανικό Κογκρέσο της πρότασης νόμου Eastern Mediterranean Gateway Act από τους γερουσιαστές Cory Booker και Dave McCormick. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία με βαθύ στρατηγικό αποτύπωμα, η οποία επιχειρεί να δώσει μόνιμη θεσμική και νομική βάση στον νέο αμερικανικό σχεδιασμό για την ανατολική Μεσόγειο, με επίκεντρο την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ.
Το σχέδιο νόμου συνδέεται άμεσα με τον εμπορικό και ενεργειακό διάδρομο IMEC, ο οποίος φιλοδοξεί να ενώσει την Ινδία, τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη μέσω ενός νέου πλέγματος μεταφορών, ενέργειας και στρατηγικών υποδομών. Και ακριβώς σε αυτό το σημείο βρίσκεται η μεγάλη σημασία της αμερικανικής παρέμβασης, καθώς η Ελλάδα και η Κύπρος αναβαθμίζονται σε κρίσιμους πυλώνες της νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας και διασύνδεσης της Δύσης στην περιοχή. Την ίδια ώρα ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι η Τουρκία μένει εκτός αυτού του σχεδιασμού, παρά τη διαχρονική προσπάθεια της Αγκυρας να εμφανίζεται ως αναντικατάστατος γεωπολιτικός κόμβος μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
Αντιθέτως, το αμερικανικό Κογκρέσο φαίνεται να επενδύει πλέον σε ένα διαφορετικό σχήμα στρατηγικής συνεργασίας, το λεγόμενο 3+1, με τη συμμετοχή Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και ΗΠΑ. Η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί απλώς ακόμα ένα διπλωματικό μήνυμα προς την Αγκυρα, αλλά ένα ηχηρό χαστούκι και μια έμπρακτη επιβεβαίωση ότι η Ουάσινγκτον αντιμετωπίζει πλέον την Ελλάδα ως σταθερό και αξιόπιστο στρατηγικό εταίρο, σε μια εξαιρετικά ασταθή γεωπολιτική συγκυρία. Από την Αλεξανδρούπολη και τις ενεργειακές διασυνδέσεις μέχρι τους θαλάσσιους διαδρόμους και τις αμυντικές υποδομές της ανατολικής Μεσογείου, η Αθήνα αποκτά ολοένα και πιο κεντρικό ρόλο στον αμερικανικό σχεδιασμό.
Σε μια περίοδο κατά την οποία η Μέση Ανατολή φλέγεται και οι παγκόσμιοι εμπορικοί και ενεργειακοί δρόμοι επαναχαράσσονται, η κατάθεση του Eastern Mediterranean Gateway Act καταγράφεται ήδη ως μια ιδιαίτερα σημαντική εξέλιξη για τη στρατηγική αναβάθμιση της Ελλάδας και της ευρύτερης ελληνοκυπριακής παρουσίας στην περιοχή.
Οι πέντε κινήσεις που πρέπει να γίνουν άμεσα
Η απραξία μπροστά σε αυτό που ετοιμάζει η Αγκυρα δεν είναι διπλωματική επιλογή. Είναι παραίτηση. Και η παραίτηση, όταν διακυβεύεται η εθνική κυριαρχία, ισοδυναμεί με εσχάτη προδοσία. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το πούμε.
Το νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα» δεν έχει ακόμα κατατεθεί στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση. Υπάρχει παράθυρο. Στενό, αλλά υπαρκτό. Η ελληνική αντίδραση πρέπει να έλθει τώρα – πριν ο νόμος μετατραπεί από πολιτική πρόθεση σε έννομη τάξη με στρατιωτική κάλυψη. Γιατί έπειτα από αυτό κάθε ελληνική αντίδραση στο πεδίο θα παρουσιάζεται διεθνώς ως παραβίαση τουρκικής νομοθεσίας.
Κι όμως ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης επέλεξε την Πέμπτη, μόλις μία ημέρα μετά το περιστατικό παρενόχλησης στην Αστυπάλαια, να μιλήσει για «σημαντική πρόοδο» με την Τουρκία και να προειδοποιεί ότι «θα ήταν απόλυτη σπατάλη να υπάρξει οπισθοδρόμηση». Για το νομοσχέδιο είπε ότι «έχει μόνο εσωτερική ισχύ και δεν έχει διεθνή εφαρμογή» – ακριβώς ό,τι λέγαμε για το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019. Το οποίο παράγει αποτελέσματα μέχρι σήμερα και ενσωματώνεται τώρα στον νέο νόμο. Η λογική των ήρεμων νερών δεν μας προστάτεψε τότε. Δεν θα μας προστατέψει τώρα. Αναφέρθηκε σε… πιθανά σενάρια και αναφέρθηκε επιδερμικά στα διεθνή φόρα στα οποία μπορεί να προσφύγει η… Ελλάδα.
Ομως το ζήτημα είναι ξεκάθαρο: Η Ελλάδα πρέπει να δείξει αποφασιστικότητα στο πεδίο και να παράγει συνέπειες για την Τουρκία. Αυτό δεν γίνεται με δηλώσεις – γίνεται με κινήσεις που προηγούνται, όχι που απαντούν. Οι προτάσεις υπάρχουν. Η ανακήρυξη των 12 ναυτικών μιλίων ίσως είναι η αρχή. Και υπάρχει και συνέχεια. Κλείσιμο των κόλπων ως προετοιμασία για άμεση ανακήρυξη ΑΟΖ στον άξονα Ελλάδας – Κύπρου. Αυτή η κίνηση δεν είναι επιθετική – είναι η ελάχιστη αναγκαία προστασία των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στην ανατολική Μεσόγειο. Κάθε μέρα που περνά χωρίς αυτή, η Τουρκία γεμίζει το κενό με δικές της διεκδικήσεις.
Δεύτερον, επίσημα διαβήματα στον ΟΗΕ και στην Ε.Ε. με αίτημα έκτακτης συνόδου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Το προηγούμενο υπάρχει και είναι πρόσφατο: Τον Σεπτέμβριο του 2025, όταν ρωσικά drones παραβίασαν τον εναέριο χώρο της Πολωνίας, η Βαρσοβία επικαλέστηκε το Αρθρο 4 του ΝΑΤΟ, συγκλήθηκε έκτακτο Συμβούλιο Ασφαλείας ΟΗΕ και κινητοποιήθηκαν ολλανδικές, ιταλικές και γερμανικές δυνάμεις. Για drones.
Παγίδα
Η Ελλάδα αντιμετωπίζει νόμο που αμφισβητεί 152 νησιά της και αρκείται σε ανακοινώσεις. Εξίσου σημαντική και η καταγγελία της Διακήρυξης των Αθηνών, η οποία αποδείχτηκε παγίδα. Επιτακτικές και η διεθνοποίηση του ζητήματος και η σκλήρυνση της στάσης της χώρας σε επίπεδο Ε.Ε. Η Ελλάδα έχει μοχλούς μέσα στην Ε.Ε. που δεν τους αξιοποίησε ποτέ – και η Αγκυρα το γνωρίζει καλά αυτό.
Οσο η Αθήνα επαναλαμβάνει ότι ο τουρκικός νόμος «δεν παράγει αποτελέσματα», η Αγκυρα συνεχίζει να αποδεικνύει το αντίθετο. Το casus belli του 1995 δεν αποσύρθηκε ποτέ. Το τουρκολιβυκό μνημόνιο έγινε νόμος. Τα αποτελέσματα της απραξίας συσσωρεύονται επί δεκαετίες. Κι αυτοί που την επιλέγουν γνωρίζοντας τις συνέπειές της δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από τη διπλωματική γλώσσα.
https://www.dimokratia.gr/