Γραφει ο Ν.Ντουβας.
Μπορεί η κυβέρνηση να υποδύεται την αδιάφορη αλλά η
πραγματικότητα είναι πεισματάρα και… βαρήκοη! Η Φαλκονέρα της προεδρικής εκλογής
βρίσκεται μπροστά της έτοιμη να βυθίσει πρόωρα το κυβερνητικό σκάφος...
ΣΥ.ΡΙΖ.Α., Χ.Α., και Κ.Κ.Ε. το έχουν ήδη ξεκαθαρίσει: θέλουν
εκλογές και θα τις επιδιώξουν παντί σθένει, καταψηφίζοντας, αν χρειασθεί, κάθε
κυβερνητική πρόταση που θα αφορά το πρόσωπο του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας.
Και ο Πρόεδρος των ΑΝ.ΕΛΛ. έχει πει το ίδιο, αλλά είναι
τέτοια τα χάλια του κόμματός του που πλέον δεν έχει μεγάλη σημασία τι λέει ο
ίδιος αλλά ο κάθε ένας από τους εναπομείναντες βουλευτές του ξεχωριστά.
Η ΔΗΜ.ΑΡ., πάλι, έχει εξαϋλωθεί εκλογικά. Οι βουλευτές της
γνωρίζουν από τώρα ότι δεν πρόκειται να ξανακαθήσουν στα έδρανα της Βουλής,
εκτός εάν, είτε κατά μόνας είτε καθ’ ομάδας, αναζητήσουν την τύχη τους αλλού,
στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. δηλαδή ή ακόμη και στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Συνεπώς η ψήφος τους, κατά την διαδικασία της
Προεδρικής εκλογής, θα αντανακλά την προσωπική στρατηγική ενός εκάστου εξ αυτών,
στην αγωνιώδη πορεία τους να βρουν ασφαλές κομματικό καταφύγιο.
Η ‘διμοιρία’ τέλος των 20 ανεξάρτητων βουλευτών είναι αυτή
που πιθανότατα θα κρίνει και την έκβαση της εκλογής.
Κάποιοι είναι βέβαιο ότι θα συνταχθούν με το κυβερνητικό
μπλοκ.
Για κάποιους άλλους όμως τα πράγματα είναι αμφίσημα.
Ιδιαίτερα μάλιστα για όσους προέρχονται από τη Ν.Δ. και την ευρύτερη
κεντροδεξιά οι πιθανότητες να στηρίξουν τις κυβερνητικές επιλογές είναι
περιορισμένες. Συνεπώς, αν η κυβέρνηση θέλει να παρατείνει τον βίο της πρέπει
από τώρα να σκέφτεται τη διαλεκτική που θα αναπτύξει με τους ‘ανυπότακτους’ της
κεντροδεξιάς.
Υπάρχει βέβαια στην, κατά σύμβασιν καλούμενη,
‘αντιμνημονιακή δεξιά’ ένα σοβαρό κενό εκπροσώπησης. Όμως, όπως κάθε κενό έτσι κι αυτό, η ζωή πολύ
σύντομα θα το καλύψει! Οι πολίτες που αυτοπροσδιορίζονται ως κεντροδεξιοί και
αρνούνται να αποδεχθούν τις επιλογές της κυβερνώσας πτέρυγας της παράταξης,
συνιστούν υπαρκτό εκλογικό μέγεθος που αργά ή γρήγορα θα εκπροσωπηθεί. Αυτοί οι
πολίτες είναι αδύνατον να πεισθούν για την αναγκαιότητα διατήρησης της
κυβέρνησης στην εξουσία, όταν μάλιστα στην κορυφή της στρογγυλοκάθεται ο
Βαγγέλης Βενιζέλος!
Συνεπώς ο Σαμαράς καλείται να λύσει μία περίπλοκη εξίσωση με
πολλούς αγνώστους.
·
Να κρατήσει ζωντανή την κυβέρνησή του,
·
να εμποδίσει την πορεία του Τσίπρα προς την
εξουσία,
·
να βελτιώσει τις σχέσεις του με το υπόλοιπο σώμα
της παράταξης.
Μάλιστα τώρα που η ΔΗΜ.ΑΡ. αλλά ακόμη και αυτό το ΠΑ.ΣΟ.Κ.
κλείνουν πονηρά το μάτι προς τον επελαύνοντα ΣΥ.ΡΙΖ.Α., οι σχέσεις των ενοίκων
στην πολυκατοικία της κεντροδεξιάς θα παίξουν καθοριστικό ρόλο για την
δυνατότητα της παράταξης να ασκήσει την διακυβέρνηση και μετά τις εκλογές.
Αν το καλοσκεφτεί κανείς η περίφημη ‘απλή και άδολη
αναλογική’ θα μπορούσε να λύσει με τρόπο ικανοποιητικό αυτήν την εξίσωση!
Η εισαγωγή της, αν μάλιστα συνοδευόταν και από κάποιου
είδους συνταγματική ‘πρόνοια’ για μονιμότερη καθιέρωσή της, θα έφερνε σε
δύσκολη θέση τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., αφού θα τον υποχρέωνε να έρθει αντιμέτωπος με τις
βαθειά ριζωμένες ψυχώσεις της αριστεράς σε σχέση με αυτό το ζήτημα.
Επιπλέον θα ανακούφιζε τη ΔΗΜ.ΑΡ., προσφέροντάς της ένα
ισχυρό κίνητρο υπερψήφισης της κυβερνητικής πρότασης για το πρόσωπο του Προέδρου
της Δημοκρατίας.
Τέλος, θα οδηγούσε αναπόφευκτα στον σχηματισμό ενός δεύτερου
ισχυρού πόλου στην κεντροδεξιά με ταυτόχρονη αποδυνάμωση της Χ.Α. Προφανώς για
τους πολίτες που επέλεξαν να ‘κλωτσήσουν στο καλάμι’ το σύστημα ψηφίζοντας το
κόμμα του Ηλία Κασιδιάρη, η επανένταξη θα γινόταν ευκολότερα μέσω ενός
πολιτικού σχηματισμού της κεντροδεξιάς που θα συμμεριζόταν με ειλικρίνεια τις
ανησυχίες τους και θα κάλυπτε πληρέστερα την αξιακή τους συγκρότηση.
Ο τόπος έχει ήδη εισέλθει στην περίοδο των κυβερνήσεων
συνεργασίας. Συμφέρει την πολιτική ζωή οι εταίροι που συγκροτούν αυτές τις
κυβερνήσεις να έχουν συγγενείς αντιλήψεις και ομοειδή αναλυτικά εργαλεία.
Είναι βέβαιο ότι στα κεφάλια όσων θα λάβουν τις σχετικές
αποφάσεις οι σκέψεις αυτές είναι παρούσες. Κανείς δεν ξέρει αν τελικώς τις
υιοθετήσουν.
Αν πάντως τις απορρίψουν θα αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο της
αιφνίδιας κατάρρευσης παραδίδοντας ουσιαστικά την εξουσία στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
Επιπλέον θα αναλάβουν και το βάρος της οριστικής
τριχοτόμησης της παράταξης για τα επόμενα πολλά χρόνια.
Άραγε ο Αντώνης Σαμαράς αυτό θέλει ως επιμύθιο στην πολιτική
του πορεία;