Κάθε εβδομάδα δημοσιοποιείται και
κάποια δημοσκόπηση. Είτε τις εμπιστεύεται κάποιος είτε όχι, οφείλουμε να
ομολογήσουμε ότι έχουν όλες μία κοινή συνισταμένη, αναφορικά με το «ταβάνι» της
ΝΔ. Είναι το ίδιο ποσοστό που έλαβε στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, με αρχηγούς τον Σαμαρά και τον Μεϊμαράκη.
Αν
μάλιστα λάβουμε υπ’ όψη τις συσπειρώσεις των κομμάτων, στις οποίες η ΝΔ
εμφανίζεται με υψηλή συσπείρωση έναντι αυτής του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η αποχή παραμένει
πολύ μεγάλη, τότε το πρόβλημα στη ΝΔ είναι ήδη υπαρκτό.
Γιατί έχει πρόβλημα η ΝΔ;
Όπως πολλοί είχαν επισημάνει πριν
την εσωκομματική εκλογική διαδικασία της ΝΔ ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκτός του ότι
δεν διαθέτει χαρακτηριστικά Ηγέτη, αποτελεί ο ίδιος το μεγαλύτερο βαρίδι για το
κόμμα του. Το αφήγημά του περιορίζεται σε έναν διαχειριστικό ρόλο, την ώρα που
η κοινωνία αναζητά ελπίδα διεξόδου, ενώ ακολουθεί την ατζέντα που διαμορφώνει ο
Τσίπρας, λόγω έλλειψης ρεαλιστικής πρότασης.
Είναι ίσως η μοναδική φορά που η
ατζέντα διαμορφώνεται από την κυβέρνηση και όχι από την αξιωματική
αντιπολίτευση. Αν θυμηθούμε την εποχή Σαμαρά με Πρωθυπουργό τον ΓΑΠ την ατζέντα
τη διαμόρφωνε ο Σαμαράς με το Ζάππειο, που υπήρξε μία ολοκληρωμένη οικονομική
πρόταση έναντι του μνημονίου που μας επέβαλαν. Τα όσα έκανε έπειτα ο Σαμαράς είναι
άλλη συζήτηση. Σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρότι εμφανίστηκε δύο φορές ως
αρχηγός στην ΔΕΘ, δεν έχει αφήσει τίποτε από αυτές τις εμφανίσεις. Ένα κενό
προτάσεων και λύσεων.
Ο Τσίπρας είτε επί της ουσίας
είτε για λόγους επικοινωνιακούς, εμφανίζεται πολέμιος της διαπλοκής και της
διαφθοράς, όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η ανεκδιήγητη παρέα του εμφανίζονται
στα μάτια της κοινωνίας εναγκαλισμένοι σφιχτά με ένα σύστημα, που σίγουρα φέρει
τεράστια ευθύνη για όσα βιώνει η χώρα τα τελευταία χρόνια. Δεν ξέρω αν υπάρχει
σχέση αλληλεξάρτησης του Κυριάκου με αυτό το σύστημα, αλλά αυτό εισπράττει η
κοινωνία.
Η επονομαζόμενη διεύρυνση του
κόμματος που τόσο πολύ έχει διαφημιστεί από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε ο
Κυριάκος, περισσότερο με απορρόφηση των ορφανών του Σημίτη μοιάζει. Από την
πρώτη ημέρα ανάληψης των καθηκόντων του οι καρέκλες των ηγετικών κλιμακίων
υποδέχτηκαν πρώην υβριστές της ΝΔ, κρατικοδίαιτα στελέχη που βρήκαν ευκαιρία να
τρυπώσουν και να εξαργυρώσουν τη στήριξη που παρείχαν, βουλευτές του Ποταμιού που
όταν είδαν ότι έγινε ρυάκι καπάρωσαν μία θέση στα ψηφοδέλτια της ΝΔ και κάθε
πικραμένο της πολιτικής που είδε φως και μπήκε λόγω της σχέσης με την Αγία
οικογένεια.
Ταυτόχρονα ως πράξη εξαργύρωσης
της στήριξης, τοποθετήθηκε ο Άδωνις σε θέση Αντιπροέδρου. Ότι γραφικότερο έχει
να παρουσιάσει η Μεταπολίτευση, χωρίς να θέλω να αδικήσω τον Βασίλη Λεβέντη,
είναι ο Άδωνις. Έχει υβρίσει όλους τους Προέδρους της ΝΔ. Έχει αλλάξει τα
κόμματα σαν τα πουκάμισα και πουλάει μία ρητορική, η οποία ισχυρίζεται ότι
προσελκύει τους εκ δεξιών της ΝΔ. Δεν προκύπτει όμως κάτι τέτοιο. Ας θυμηθούμε
τα ποσοστά της ΝΔ τον Μάιο του 2012 που ήταν κάτω από 20%, όταν είχε έρθει μαζί
με τον Βορίδη στη ΝΔ μετά βαϊων και κλάδων.
Τα κόμματα οφείλουν να
λειτουργούν προς όφελος της χώρας και της κοινωνίας. Οφείλουν να έχουν
πατριωτική στάση. Οφείλουν να αφουγκράζονται την κοινωνία και όχι να την
επικαλούνται τα στελέχη τους, χωρίς να έχουν σχέση με αυτή κλεισμένοι στη γυάλα
της παρέας τους. Οφείλουν να παράγουν πολιτική την οποία θα επικοινωνούν και
όχι να κάνουν πολιτική της επικοινωνίας. Ο δε αρχηγός κάθε κόμματος οφείλει να
αντιλαμβάνεται το εύρος των δυνατοτήτων του. Πολλοί θέλησαν να γίνουν
Πρωθυπουργοί, όμως ελάχιστοι το άξιζαν.
Outsider
ΥΓ Ο κύκλος της Μεταπολίτευσης έκλεισε με τον Τσίπρα. Η νέα
Μεταπολίτευση δεν φτιάχνεται ούτε με βαρίδια, ούτε με φελλούς…