Σοβαρά ερωτήματα για την περίφημη υπόθεση της πώλησης της Εθνικής Ασφαλιστικής, μια υπόθεση για την οποία είχαμε μείνει με την εντύπωση από την Εθνική Τράπεζα ότι είχε ολοκληρωθεί,
με την «ελληνοαμερικανική» κοινοπραξία να έχει επικρατήσει μετά από «διακριτική» στήριξη μέσω επιστολής που απεστάλη από την πλευρά του υπουργού Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών.
Όλα δείχνουν όμως ότι η ΕΧΙΝ Group, δεν είχε τα λεφτά που απαιτούνται για την εξαγορά, εκτός κι αν κάποιοι επενδυτές που συμμετείχαν στο σχήμα υπαναχώρησαν, με αποτέλεσμα τρεις τραπεζικοί κολοσσοί που εμπλέκονται είτε ως σύμβουλοι (UBS της EXIN) είτε του διαγωνισμού εν γένει (Goldman Sachs και Morgan Stanley) να κινδυνεύουν με διεθνές (βλ. παγκόσμιο στην περίπτωσή τους)… από ρεζίλι έως σκάνδαλο, εάν μέχρι το τέλος Ιανουαρίου δεν εμφανίσουν τα κεφάλαια!
Το πρόβλημα θα είναι όμως και εξόχως πολιτικό, αφού στην εν λόγω πώληση έχει πάρει θέση η πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ, διά του υπουργού Οικονομικών όπως είπαμε, συμπαρασύροντας και τον Αμερικανό πρεσβευτή, Τζέφρι Πάιατ, τη ζωή του οποίου στην Ελλάδα πρέπει να έχουν ήδη κάνει δύσκολη.
Το πρόβλημα ανάγεται και στη γεωπολιτική σφαίρα, καθώς ο αμερικανικός παράγοντας «πολέμησε με πάθος» τους Κινέζους και τις δραστηριότητές τους στην Ελλάδα, κάτι κατανοητό, όμως τώρα είναι υποχρεωμένος να σιωπά.
Διότι η περίπτωση των Κινέζων κινδυνεύει να εξελιχθεί όπως αυτή με το «θράσος» του πρώην Γερμανού υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος είχε συμπεριφερθεί με διόλου διπλωματικό τρόπο στον τότε υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ, Τιμ Γκάιτνερ, αν δεν μας απατά η μνήμη μας, λέγοντάς του ότι εάν θέλει να παρεμβαίνει στο θέμα της ελληνικής κρίσης χρέους θα πρέπει να βάλει το χέρι στην τσέπη.
Εν ολίγοις, με τι «μούτρα» που λέμε στη χώρα μας θα παρέμβει υπέρ των αμερικανικών συμφερόντων οποιοσδήποτε πρεσβευτής των ΗΠΑ, τώρα ή στο μέλλον, εάν σημειωθεί φιάσκο παγκόσμιου βεληνεκούς σε μία νέα μείζονα ιδιωτικοποίηση;
By the way που λένε και στα χωριά μας, είχαμε βρεθεί σε μια όμορφη εκδήλωση που αφορούσε στην ελληνική οικονομία στο ξενοδοχείο Hilton όπου είχε διεξαχθεί και συζήτηση για τις επενδύσεις Ελληνοαμερικανών στην Ελλάδα, ένας εκ των οποίων ήταν και ο περιώνυμος υπερσυντηρητικός (Tea Party) – δεν είναι κακό – Ελληνοαμερικανός Τζον Κάλαμος, η επενδυτική εταιρία του οποίου εμπλέκεται στην υπόθεση της Εθνικής Ασφαλιστικής.
Είχε προκαλέσει αίσθηση η τοποθέτησή του τότε, ότι οι τιμές στην Ελλάδα παραμένουν πολύ ψηλές για να επενδυθούν κεφάλαια Ελληνοαμερικανών που θα βοηθήσουν στην ανάκαμψη της χώρας. Δοθέντων των εξελίξεων, νομιμοποιείται κανείς να ρωτήσει – θεωρητικά πάντα – τον διακεκριμένο και πετυχημένο σε κάθε περίπτωση Ελληνοαμερικανό, «πόσο φθηνά δηλαδή κύριε Κάλαμος;»…
Λογικά, το τίμημα για την Εθνική Ασφαλιστική προσφέρθηκε διότι προφανώς εκτιμήθηκε ότι η εταιρία έχει κάποια αξία και η ανασυγκρότησή της θα οδηγήσει σε ανάδειξή της, απόσβεση της επένδυσης και στον προσπορισμό κέρδους. Δε λέμε δα και τίποτα φιλοσοφίες…
Παρεμπιπτόντως, στην εκδήλωση εκείνη, οι μεγαλόσχημοι Ελληνοαμερικανοί είχαν κάπως σοκαριστεί όταν ο ένας της παρέας τους, ο Νίκος Μούγιαρης, ένας άνθρωπος με καταγεγραμμένο τεράστιο φιλανθρωπικό έργο σε Ελλάδα και Κύπρο, σηκώθηκε ευθαρσώς και έψεξε του πάμπλουτους φίλους του Ελληνοαμερικανούς.
Τους είπε, ότι παρότι έχει προτείνει πολλές φορές τη δέσμευση ενός ποσού από τον καθένα ώστε να δημιουργηθεί ένα επενδυτικό κεφάλαιο που θα χρηματοδοτήσει πολλά υποσχόμενες ελληνικές επιχειρήσεις για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας στην Ελλάδα και να προωθηθεί η τεχνολογική καινοτομία, χρήματα τα οποία όμως θα πρέπει να είναι έτοιμοι ακόμα και να τα χάσουν!
Τον κοιτούσαν ενεοί… το κυριότερο είναι ότι οι περισσότεροι από εμάς τον Νίκο Μούγιαρη, η αξία της εταιρία καλλυντικών στις ΗΠΑ υπερβαίνει το ένα δισεκατομμύριο δολάρια (!) δεν τον ξέρουμε! Οι φιλανθρωπικές – κυριολεκτικά – πρωτοβουλίες του έγιναν με ευλαβική τήρηση της ευαγγελικής ρήσης «Μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου» (Ματθ. στ’, 3)… και μη μπερδευτεί κανείς με το αριστερά και δεξιά, στα χέρια μας αναφέρεται.
Κοινώς, δεν το κάνω για να το δείξω στην κοινωνία, επιδιώκοντας έμμεσο όφελος μέσω της προβολής ή ποιος ξέρει τι άλλο. Και δε μιλάμε καν για την περίφημη «εταιρική ευθύνη» που επιστρέφει ένα μέρος του επιχειρηματικού κέρδους στην κοινωνία.
Η συζήτηση αφορά την προσωπική περιουσία ενός προσώπου με γνήσια αγάπη για τον τόπο του την Κύπρο και τον Ελληνισμό γενικότερα. Όποιος επιθυμεί, ας κάνει τις συνδέσεις με την υπόθεση που είναι αφορμή – αντικείμενο της παρούσας ανάρτησης, χωρίς να απαιτεί κανείς «φιλανθρωπίες» σε τέτοιες εξαγορές. Είναι θέμα της γενικότερης λογικής στην αντιμετώπιση των ζητημάτων…
defence-point.gr