Ο Νίκος Κοτζιάς, αν και είναι με διαφορά το πλέον συγκροτημένο, πολιτικά, στέλεχος αυτής της κυβερνήσεως, που ο «σοφός» ...
ελληνικός λαός της ανέθεσε να του διαφεντεύει την μοίρα, διέπεται και αυτός από τα ίδια σεσημασμένα ελαττώματα της «ελληνικής αριστεροσύνης», που δεν πρέπει να συγχέεται με τα αντίστοιχα της ανατολικής ή της δυτικής Ευρώπης, καθώς πρόκειται για αποκλειστικά ιθαγενές φρούτο…
Σχολιάζει ο Παναγιώτης Δημοσθένους
Δεν θα γινόταν άλλωστε και διαφορετικά, εφόσον ο σημερινός ΥΠΕΞ υπήρξε παράγων –διαφωτιστής των διαφωτιστών – της μήτρας όλων των κλάδων και παρακλαδιών του αιωνόβιου και πελώριου δένδρου της εγχώριας αριστεράς, του ΚΚΕ – όπως είχε με πίκρα παραδεχθεί ο μακαρίτης ο Ελεφάντης, μετά την πτώση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, αποδείχθηκε ότι όλοι οι υπόλοιποι αριστεροί ήσαν απλώς «σαπρόφυτα» στο κεντρικό κορμό.
Αν και στη μετέπειτα διαδρομή του επέδειξε εκπληκτική για τον όγκο του (σ.σ. τον ιδεολογικό) ευελιξία, μεταξύ του… ούλτρα φιλοπαγκοσμιοποιητικού λόμπι, ως στενός συνεργάτης του Γιωργάκη Παπανδρέου, έως και της αντιφιλελεύθερης, αντιπαγκοσμιοποιητικής, ευρασιανικής παράταξης του περιώνυμου κ. Ντούγκιν.
Ως εκ τούτου, δεν πρέπει μας εντυπωσιάζει αυτή η τάση του προς το πομπώδες και την υπερβολή, ή η επιθυμία του για καθολικές γενικεύσεις και, πρωτίστως, η εκδήλωση ενός ανίατου «ξερολισμού». Όσοι έχουν εντρυφήσει στα αριστερά μετερίζια, γνωρίζουν ότι μόνον εκεί βρίσκονται αυτοί που γνωρίζουν όσα οι υπόλοιποι δεν γνωρίζουν.
Παρ’ όλα αυτά ακόμη και στον παροικούντα εντός και αυτής της ιεράς πόλεως της Ιερουσαλήμ, δεν μπορεί παρά να προκαλεί εύλογη απορία αυτή η ατσάλινη βεβαιότητα που ξεχειλίζει από την πληθωρική προσωπικότητα του κ. Κοτζιά, σε κάθε του ενέργεια στο πεδίο των διεθνών σχέσεων της χώρας, είτε πρόκειται για τα ελληνοτουρκικά είτε το «μακεδονικό» ή ακόμη το …Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Τι είναι τάχα εκείνο που μετατρέπει την, κατά γενική ομολογία, επίσκεψη-φιάσκο του τρελοσουλτάνου στην Αθήνα και στην Θράκη σε επιτυχία κατά τον ΥΠΕΞ; Ή, τι τέλος πάντων μας εξασφαλίζει ότι τα Σκόπια θα δεχθούν ότι δεν δέχθηκαν τρεις σχεδόν δεκαετίες, και ποια είναι η «λυδία λίθος», που σύμφωνα με τα λόγια του κ. Κοτζιά θα του επιτρέψει, αυτού και μόνον αυτού, να λύσει ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής «που είχαν βαλτώσει για δεκαετίες»(!);
Τι έλειπε στους άλλους, τους προηγούμενους, άραγε, το μυαλό, οι γνωριμίες, η ομορφάδα; Μεγάλα λόγια, λοιπόν, που θυμίζουν λίγο από Γιάνη, που κι εκείνος θα έλυνε την οικονομική κρίση της Ευρώπης, με λίγες κινήσεις, ως σούπερμαν της σκέψης – είπαμε η ελληνική Αριστερά είναι περίπτωση…
Για τον λόγο αυτό, κι επειδή καήκαμε και καιγόμαστε από το χυλό, θα συμβουλεύαμε τον κ. υπουργό να είναι λιγάκι πιο συγκρατημένος στις εκτιμήσεις του, όπως και στην κρίση των ικανοτήτων του. Ας αφήσει την εξέλιξη των γεγονότων να τον αναδείξει σε ένα συνεχιστή, ας πούμε του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Αν και κάτι μας λέει ότι όπως το πάει, περισσότερο για «Μπρεστ-Λιτόφσκ» παραπέμπει, δίνουμε, δηλαδή Ουκρανία-Λευκορωσία- μπας και γλυτώσουμε την κόκκινη εξουσία στην Μόσχα…
http://www.defence-point.gr/