Ψάχνοντας κανείς στοιχεία για να σκιαγραφήσει το προφίλ του Υπουργού εξωτερικών των Σκοπίων, Νικολά Ντιμιτρόφ πέφτει πάνω σε τεράστιες αντιθέσεις. Χαρακτηρίζεται από
κάποιος «ειλικρινής και αξιόλογος», από κάποιους άλλους όμως χαρακτηρίζεται «οπορτουνιστής και τζογαδόρος». Απόψεις εκ διαμέτρου αντίθετες που μάλιστα δεν προέρχονται συντεταγμένα από έναν πολιτικό χώρο. Δεν είναι δηλαδή πως οι κεντροδεξιοί τον «αγαπούν» και οι κεντροαριστεροί τον «αντιπαθούν» ή το αντίθετο. Υπάρχουν κεντροδεξιοί που τον επαινούν και άλλοι που τον κατηγορούν ως χειραγωγό και εγωιστή. Τις ίδιες διχασμένες απόψεις θα βρει κανείς και στην κεντροαριστερή παράταξη.
Ποιος είναι όμως στην πραγματικότητα ο άνθρωπος που θα υπογράψει τη συμφωνία για την αλλαγή ονόματος της πΓΔΜ;
Η καριέρα του
Ξεκίνησε την καριέρα της στο Υπουργείο Εξωτερικών το 1996, ως διεθνής δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μόλις δύο χρόνια αργότερα, με τη νίκη του VMRO-DPMNE, ο πατέρας του Ντιμίταρ έγινε υπουργός Πολιτισμού και ο Νίκολα Ντιμιτρόφ προήχθη σε υφυπουργός Εξωτερικών. Λίγο αργότερα έγινε Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας στο υπουργικό συμβούλιο του Προέδρου Μπόρις Τραϊκόφσκι και το 2001 έγινε πρεσβευτής στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένας από τους νεότερους στην ιστορία (ήταν μέρος μιας γενικότερης τάσης που επικρατούσε στις κυβερνήσεις της Ανατολικής Ευρώπης «που αντικατέστησαν την παλιά φρουρά με νέους, τεχνοκράτες μορφωμένους στη Δύση»). Την ίδια στιγμή, ο πατέρας του Ντίμιταρ Ντιμιτρόφ ήταν πρεσβευτής στη Μόσχα.
Το 2006, όταν η VMRO-DPMNE ανέκτησε και πάλι την εξουσία, ο Νίκολα Ντιμιτρόφ έγινε Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας στον Νίκολα Γκρουέφσκι. Τρία χρόνια αργότερα γίνεται πρεσβευτής, αυτή τη φορά στην Ολλανδία, όπου υπηρετεί μέχρι το 2013. Ωστόσο, το 2014 αρνείται να γίνει πρεσβευτής στη Ρωσία. Παραιτείται, αρχίζει να αργάζεται στο Ινστιτούτο Παγκόσμιας Δικαιοσύνης της Χάγης και παράλληλα αρχίζει να μιλά ανοιχτά εναντίων των πολιτικών του Νικολά Γκρουέφσκι και των στενότερων συνεργατών του. Την άνοιξη του 2015, μαζί με τον Βλαντιμίρ Λαζαρέβιτς και τον Περό Ντιμσόφσκι, επίσης πρώην κυβερνητικοί αξιωματούχοι στο Γκρουέφσκι, αποτελούν την «τρόικα του Άμστερνταμ» που επιδιώκει μεταρρύθμιση στο VMRO-DPMNE και καλεί τη συμμετοχή όσων αντιτίθενται στον Γκρουέφσκι.
«Καλούμε τα μέλη, τους υποστηρικτές και τους υποστηρικτές του VMRO-DPMNE να ορθώσουν τα κεφάλια τους και να αρνηθούν. Να πουν όχι. Είμαστε υποχρεωμένοι να αναλάβουμε την αμηχανία του κράτους και του κόμματος και να μιλήσουμε στην αντιπολίτευση με καθαρή συνείδηση, έγραφε τότε ο Ντιμιτρόφ».
Η «Τρόικα του Άμστερνταμ» εξαφανίστηκε σύντομα από το προσκήνιο, και ο Ντιμιτρόφ, ο οποίος εν τω μεταξύ βρέθηκε στο στόχαστρο αιχμηρών επιθέσεων από τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης, εισέρχεται στις τάξεις της αντιπολίτευσης.
Ταξίδευε συχνά στην πατρίδα του, έγραφε αντικυβερνητικές στήλες και μίλουσε αρκετές φορές στις διαδηλώσεις στα Σκόπια. Μετά τις εκλογές της 11ης Δεκεμβρίου, το όνομά του αναφέρονταν όλο και περισσότερο ως μια πιθανή επιλογή για τον υπουργό Εξωτερικών, κάτι που επιβεβαιώθηκε όταν ο Ζάεφ τον επέλεξε επίσημα ως το νέο επικεφαλής της διπλωματίας.
Εχει αποφοιτήσει από τη Νομική Σχολή στα Σκόπια, στο Πανεπιστήμιο του Ss. Κύριλλος και Μεθόδιος, και έχει κάνει μεταπτυχιακά στο Διεθνές Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. Γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1972, είναι παντρεμένος κι έχει τρία παιδιά.
Τα καζίνο και τα ποτά
Ο Ντιμιτρόφ είναι ουσιαστικά ένας άνδρας χωρίς κόμμα και ένας άνθρωπος του οποίου τα «πολιτικά πιστεύω» είναι πραγματικά είτε άγνωστα είτε αφορούν μόνο τον ίδιο. Έλαβε μια θέση «κλειδί» στην κυβέρνηση του Ζόραν Ζάεφ παρά το γεγονός ότι δεν είναι μέλος του SDSM και πολλά πιστά μέλη του SDSM δεν ήταν ικανοποιημένα από αυτή την απόφαση.
Η οικογένεια του Ντιμιτρόφ έχει μια πλούσια ιστορία με το αντίπαλο κόμμα, αφού ο πατέρας του υπηρέτησε το VMRO ως υπουργός πολιτισμού για έναν χρόνο, ενώ η μητέρα του ήταν επίσης βουλευτής στην πρώτη κοινοβουλευτική ομάδα της κυβέρνησης Γκρουέφσκι.
Ο ίδιος ο Νικολά Ντιμιτρόφ υπηρέτησε στις κυβερνήσεις του VMRO-DPMNE, αλλά παραιτήθηκε από το υπουργείο Εξωτερικών το 2014 και μετέβη στην κερδοφόρα διεθνή κοινότητα think-tank στη Χάγη. Εργάστηκε σε ένα πολιτικό ινστιτούτο, χρηματοδοτούμενο από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις κάτω χώρες.
Λέγεται όμως πως δεν αισθάνθηκε ποτέ μέλος του VMRO-DPMNE. Ούτε καν όταν οι γονείς του συμμετείχαν ενεργά στις κυβερνήσεις του.
Παρότι κατηγορήθηκε πως συνέβαλε στην «κατεδάφιση» της κυβέρνησης Γκρουέφσκι, σαφώς και δεν αποτελούσε τη πρώτη, τη δεύτερη ή ακόμα και τη... πεντηκοστή επιλογή για έναν πιστό «οπαδό» του SDSM.
Λέγεται πως ο Ντιμιτρόφ ανέλαβε το υπουργείο εξωτερικών με έναν και μόνο στόχο: Να βρει λύση στο πρόβλημα με την Ελλάδα. Και δεν είναι το μόνο για τον οποίο τον κακολόγησαν οι αντίπαλοι του στα Σκόπια.
Όταν υπηρέτησε ως πρέσβης της πΓΔΜ στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά από πρόταση του Μπόρις Τραϊκόφσκι, κατηγορήθηκε πως είχε αρκετές... αδυναμίες. Συγκεκριμένα τον κατηγόρησαν πως επισκέπτονταν πολύ συχνά τα καζίνο του Λας Βέγκας και πως κατανάλωνε πολύ περισσότερο αλκοόλ απ' ότι μπορεί να χαρακτηριστεί «νορμάλ». Λέγεται επίσης πως επιστρέφοντας στα Σκόπια ομολόγησε τις «αμαρτίες» του και ζήτησε συγνώμη για την κακή του συμπεριφορά.
Θεωρείται ένας πολύ επιδέξιος και πειστικός ομιλητής. Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του λέγεται πως είναι η ικανότητα που έχει να πείθει τους συνομιλητές του, ακόμη και κάτω από τις πιο αντίξοες για εκείνον συνθήκες.
Φημολογείται πως όταν μπει ένα οριστικό τέλος στο θέμα του ονόματος θα επιστρέψει στη δουλειά του με τη διεθνή κοινότητα. Πιθανότατα σε μία καλύτερη θέση από αυτή που βρισκόταν μέχρι πρόσφατα και με πολύ μεγαλύτερες αμοιβές.
Καλαίσθητος και πνευματικός, χαρισματικός και πειστικός, ο Ντιμιτρόφ κατηγορείται πως είναι ο πολιτικός που θα μπορούσε να «πατήσει επί πτωμάτων» προκειμένου να φτάσει το στόχο του, χωρίς οποιεσδήποτε ηθικές αναστολές. Το βέβαιο είναι πως μετά την υπογραφή στην συμφωνία με την Ελλάδα θα γράψει το όνομα του στην ιστορία. Και σίγουρα θα έχει κερδίσει αρκετούς... πόντους στην εικόνα που έχει για εκείνον η διεθνή κοινότητα. Ακόμα κι αν στο εσωτερικό συνεχίζει να κατηγορείται από τους αντιπάλους του ως χειραγωγός, οπορτουνιστής και εγωκεντρικός, στο εξωτερικό έχει ήδη κερδίσει την εκτίμηση των «ισχυρών».
www.reader.gr/