Το μεγαλύτερο τέρας σε αυτή τη ζωή είναι ο άνθρωπος. Τί είναι, όμως, αυτό που τον μετατρέπει σε απάνθρωπο; Μεγάλη κουβέντα, ειδικά αν καταπιαστούμε με την εννοιολογική προσέγγιση του όρου “κακός”. Ολόκληρη η ζωή μας συνιστά μία διαλεκτική του καλού και του κακού. Έννοιες συναρτώμενες. Ας επικεντρωθούμε, όμως, στο θέμα μας που δεν είναι άλλο από αυτό που κυριαρχεί στην εγχώρια δημόσια σφαίρα.
Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΛΥΓΕΡΟΥ
ΠΗΓΗ: SLpress
«Κοίτα να δεις ο Στάθης Παναγιωτόπουλος;» «Απίστευτο. Το περίμενες;» «Τέτοιο σίχαμα, δεν του φαινόταν». Αυτές οι κουβέντες που ανταλλάσσουμε πυρετωδώς τις τελευταίες ώρες για έναν εκ των μελών της τηλεοπτικής παρέας του Ράδιο Αρβύλα, αποτυπώνουν τη βαθιά μας άρνηση απέναντι σε μία κοινή γνώση. Κάτι αυταπόδεικτο που προσπαθούμε συχνά-πυκνά να επικοινωνήσουμε και στα παιδιά μας με την εξής φράση και τις αμέτρητες παραλλαγές αυτής. «Οι κακοί δεν έχουν κέρατα. Δεν ξεχωρίζουν».
Αμ, έτσι όπως αυτό θα ειπωθεί, έτσι και θα ξεχαστεί, προσγειώνοντάς μας απότομα. Ούτε μία, ούτε δύο, αλλά αμέτρητες φορές ο καθένας έχει βρεθεί αντιμέτωπος με την παραδοχή ότι «αυτός δεν ήταν όπως φαινόταν». Σώπα καλέ! Ο περί ου ο λόγος, αποκαλούμενος και δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός κλπ, συμμετείχε σε μία σατυρική, αέναη δημοφιλή εκπομπή. Με τα χρόνια έγινε οικείος στο κοινό. Το σουλούπι του βοηθούσε…
…Αυτός, όμως, ο αγαθιάρης, γεροντοροκάς, άνθρωπος της διπλανής πόρτας, εναλλακτικός, κουλ και ολίγον τί κουραμπιές διέπραξε ένα καθ’ ομολογίαν έγκλημα… ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ