Το γεγονός ότι οι επιθέσεις επηρέασαν έξι χώρες ταυτόχρονα, προκαλώντας ακόμη και την εκκένωση του Burj Khalifa στο Dubai αναδεικνύει το βάθος και την κλίμακα της στρατηγικής του Ιράν.
Οι βασικοί στόχοι της Τεχεράνης δεν περιορίζονται σε άμεση στρατιωτική απάντηση· πρόκειται για ένα περίπλοκο παιχνίδι οικονομικών και πολιτικών πιέσεων, που στοχεύει να υπονομεύσει τη σταθερότητα της αμερικανικής παρουσίας στον Περσικό Κόλπο.
Οι στόχοι των πυραυλικών επιθέσεων
=• Αεροπορική βάση Al-Udeid
• Αεροπορική βάση Al-Salem
• Βάση της Πέμπτης Στόλου των ΗΠΑ στο Μπαχρέιν
• Αεροπορική βάση Al-Dhafra
• Πολλαπλές βάσεις στη Σαουδική Αραβία (Prince Salman, Tabuqa, Hamis Mushit, Δυτική Τζέντα)
• Βάση Muffack Salti
• Βάσεις στο Ιράκ: Al-Harir και Ayn al-Assad
Η κλιμάκωση ήταν τόσο στρατηγική όσο και ψυχολογική.
Το Ιράν ήθελε να δείξει ότι η αμερικανική παρουσία στη γειτονιά δεν είναι πλέον ασφαλής ούτε για τις ίδιες τις χώρες-ξενιστές των βάσεων, ούτε για τους Αμερικανούς στρατιώτες.
Πηγές από το Μπαχρέιν αναφέρουν ακόμη και απώλειες μεταξύ του προσωπικού του Πέμπτου Στόλου.
Η στρατηγική οικονομικής και πολιτικής πίεσης
Η Τεχεράνη φαίνεται να υπολογίζει ότι οι επιθέσεις σε υποδομές και η αναστολή της κυκλοφορίας των αεροσκαφών θα τρομάξουν τους επενδυτές και τους τουρίστες – ζωτικής σημασίας πηγές εσόδων για πολλά κράτη του Κόλπου.
Η απειλή για τη ζωή των αμάχων, ιδιαίτερα σε πόλεις κοντά στις βάσεις όπως το Μπαχρέιν, ενισχύει την πίεση προς τα καθεστώτα να απαιτήσουν από τις Ηνωμένες Πολιτείες να περιορίσουν τον πόλεμο ή να αποχωρήσουν.
Αν η σύγκρουση παραταθεί, και οι τιμές του πετρελαίου εκτοξευτούν ακόμη υψηλότερα, οι σύμμαχοι της Ουάσιγκτον μπορεί απλώς να κλείσουν τις βάσεις τους, αφήνοντας τους Αμερικανούς εκτεθειμένους.
Επιπλέον, η υπερβολική ενίσχυση του Ισραήλ προκαλεί δυσαρέσκεια στους Άραβες και υποδαυλίζει αναταραχές σε Γάζα και Δυτική Όχθη, με τον «Αραβικό δρόμο» να παρακολουθεί με οργή τις εξελίξεις.
Με άλλα λόγια, η στρατηγική του Ιράν είναι να κάνει το κόστος της αμερικανικής παρουσίας στον Κόλπο «απαράδεκτο» για τις χώρες-σύμμαχους, δημιουργώντας έναν συνδυασμό οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής πίεσης που μπορεί να περιορίσει την αμερικανική κλιμάκωση.
Η οικονομική πίεση μέσω της τρομοκράτησης των επενδυτών και των τουριστών προσθέτει έναν ακόμα παράγοντα.
Η στρατηγική φαίνεται να στοχεύει στο να κάνει το κόστος της αμερικανικής παρουσίας στον Κόλπο «απαράδεκτο» για τους συμμάχους της Ουάσιγκτον.
Παράλληλα, οι επιθέσεις στο Ισραήλ επικεντρώθηκαν σε Ashkelon, Ιερουσαλήμ, Τελ Αβίβ και Haifa, ενώ αναφέρθηκαν αναφορές για πιθανή βλάβη στο αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln, χωρίς επιβεβαίωση.
Στο εσωτερικό του Ιράν, στόχοι ήταν στρατιωτικές εγκαταστάσεις και κέντρα παραγωγής UAV και πυραύλων, η πυρηνική εγκατάσταση στη Natanz, η αεροπορική βάση Hatami και το στρατιωτικό-βιομηχανικό συγκρότημα Parchin. Αρκετά κυβερνητικά κτίρια στην Τεχεράνη επλήγησαν, ενώ τα στοιχεία για θανάτους στην ηγεσία των IRGC παραμένουν ανεπιβεβαίωτα.
Η σκληρή φωνή της διπλωματίας του Abbas Araghchi
Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Abbas Araghchi εξέδωσε σκληρό μήνυμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καταγγέλλοντας ότι: «Ο πόλεμος του Netanyahu και του Trump κατά του Ιράν είναι εντελώς αδικαιολόγητος, παράνομος και παράτυπος. Ο Trump μετέτρεψε το ‘America First’ σε ‘Israel First’ – που πάντα σημαίνει ‘America Last’».
Επιπλέον τόνισε ότι: «Οι ισχυρές μας ένοπλες δυνάμεις είναι έτοιμες για αυτή τη μέρα και θα διδάξουν στους επιτιθέμενους το μάθημα που τους αξίζει».
Η αναφορά στο tweet του Trump το 2012 – όπου προέβλεπε επίθεση κατά του Ιράν λόγω πολιτικών σκοπιμοτήτων – ενισχύει την επιχειρηματολογία ότι οι ΗΠΑ λειτουργούν συχνά με πολιτικά κίνητρα και όχι αντικειμενική στρατηγική ασφάλειας.
Κυβερνοεπιθέσεις και ψυχολογικός πόλεμος
Παράλληλα με τις φυσικές επιθέσεις, η Εθνική Αρχή Κυβερνοασφάλειας του Ιράν ανέφερε ότι η χώρα δέχθηκε κυβερνοεπιθέσεις με στόχο τη διατάραξη της καθημερινότητας και της ψυχολογικής ασφάλειας των πολιτών.
Αυτό υπογραμμίζει την πολυδιάστατη φύση της σύγκρουσης: στρατιωτικές επιθέσεις, οικονομική πίεση, κίνδυνοι για αμάχους και κυβερνοπόλεμος συνδυάζονται σε μια στρατηγική «ολικής ισχύος».
Η ρητορική των ΗΠΑ και η επιχείρηση «εσωτερικής ανατροπής»
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump κάλεσε τους Ιρανούς πολίτες να ανατρέψουν το καθεστώς, δηλώνοντας: «Όταν τελειώσουμε, πάρτε την κυβέρνηση μας. Θα είναι δική σας.»
Πρότεινε επίσης στις ιρανικές δυνάμεις ασφαλείας και τους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC) να παραδώσουν τα όπλα με την υπόσχεση πλήρους αμνηστίας, διαφορετικά απειλούσε με «άμεσο θάνατο».
Η στρατηγική της Ουάσιγκτον βασίζεται στον υπολογισμό ενός εσωτερικού εξεγερσιακού κινήματος για να αποφευχθεί η άμεση εισβολή ή πλήγματα σε κατοικημένες περιοχές.
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι ότι ένα τέτοιο σενάριο είναι εξαιρετικά επισφαλές και απρόβλεπτο, δεδομένης της ισχυρής στρατιωτικής οργάνωσης του Ιράν και της εμπειρίας του IRGC.
Η Μέση Ανατολή σε νέα φάση
Οι τελευταίες ιρανικές επιθέσεις αλλάζουν τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή.
Η στρατηγική της Τεχεράνης δείχνει ότι ο πόλεμος δεν είναι μόνο θέμα στρατιωτικών χτυπημάτων, αλλά συνδυασμός πολιτικής, οικονομικής και ψυχολογικής πίεσης.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ καλούνται να αντιμετωπίσουν όχι μόνο τον άμεσο κίνδυνο για στρατιωτικές εγκαταστάσεις, αλλά και τον πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό αντίκτυπο των επιθέσεων.
Στον Περσικό Κόλπο, η διαχείριση της στρατηγικής ισχύος και η αποτροπή αναταραχών σε χώρες-ξενιστές των βάσεων αποκτούν πρωτοφανή σημασία.
Η κλιμάκωση αυτή δεν είναι τοπικό φαινόμενο· επηρεάζει τις τιμές του πετρελαίου, την οικονομική σταθερότητα των κρατών του Κόλπου και την ίδια την αμερικανική στρατηγική παρουσία στην περιοχή.
Η Τεχεράνη, με σαφή στρατηγικό σχεδιασμό, δείχνει ότι είναι έτοιμη να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της, αλλά και να προκαλέσει αλυσιδωτές συνέπειες που θα κάνουν τους συμμάχους της Ουάσιγκτον να επανεκτιμήσουν το κόστος της συνεχούς στρατιωτικής παρουσίας.
www.bankingnews.gr