12 δισ. ευρώ σε «ημετέρους» χωρίς ίχνος διαγωνισμού και 8 δισ. σε «στημένες» διαδικασίες με έναν μόνο παίκτη – Το όριο των 60.000 ευρώ που παρακάμπτει τη διαφάνεια και η κυβερνητική αφωνία μπροστά στο όργιο αδιαφάνειας
Στο φως έρχεται το μέγεθος μιας πρωτοφανούς λεηλασίας του..
δημοσίου χρήματος, που φέρει τη σφραγίδα της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Οι αριθμοί που αποκαλύπτουν τα «ΝΕΑ» και οι εκθέσεις των ανεξάρτητων αρχών προκαλούν ίλιγγο: Μέσα στην τελευταία εξαετία, το «επιτελικό κράτος» διοχέτευσε 12 δισεκατομμύρια ευρώ μέσω απευθείας αναθέσεων, ενώ επιπλέον 8 δισεκατομμύρια δόθηκαν σε διαγωνισμούς-παρωδία όπου συμμετείχε μόνο ένας ενδιαφερόμενος.Το «μαγικό» όριο των 60.000 ευρώ
Γιατί οι φορείς της δημόσιας διοίκησης δείχνουν μια «αρρωστημένη» προτίμηση στις συμβάσεις έως 60.000 ευρώ; Η απάντηση κρύβεται στην πλήρη απουσία ελέγχου. Για το συγκεκριμένο χρηματικό όριο, ο νόμος επιτρέπει στις αναθέτουσες αρχές να παρακάμπτουν κάθε έννοια προηγούμενης δημοσιότητας ή πρόσκλησης εκδήλωσης ενδιαφέροντος. Είναι η «κερκόπορτα» που επιτρέπει σε υπουργεία και οργανισμούς να μοιράζουν χρήμα σε προεπιλεγμένους «εκλεκτούς», χωρίς να λογοδοτούν πουθενά.
12+8: Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας λεηλασίας
Η ακτινογραφία της αδιαφάνειας δείχνει ότι η πανδημία χρησιμοποιήθηκε απλώς ως το τέλειο άλλοθι για να νομιμοποιηθεί ένα καθεστώς εκτάκτου ανάγκης που έγινε μόνιμο.
- 12 δισ. ευρώ σε απευθείας αναθέσεις: Χωρίς ανταγωνισμό, χωρίς σύγκριση τιμών, χωρίς διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος.
- 8 δισ. ευρώ σε αναθέσεις με έναν συμμετέχοντα: Διαγωνισμοί φωτογραφικοί, σχεδιασμένοι στα μέτρα συγκεκριμένων εργολάβων και προμηθευτών.
Μόνο τους τελευταίους δώδεκα μήνες, οι απευθείας αναθέσεις εκτοξεύθηκαν στα 2,2 δισ. ευρώ, αποδεικνύοντας ότι το σύστημα Μητσοτάκη όχι μόνο δεν «μαζεύει» την ιστορία, αλλά επιταχύνει το μοίρασμα της πίτας λίγο πριν το τέλος.
Κόλαφος σε Μητσοτάκη για τη διαφάνεια και το κράτος δικαίου
Το «πάρτι» των 20 δισεκατομμυρίων αποτελεί την πιο ηχηρή διάψευση των κυβερνητικών αφηγημάτων περί «εκσυγχρονισμού» και «ψηφιακού μετασχηματισμού». Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκοτεινή: μια πλήρης άλωση του δημόσιου κορβανά, όπου το 1 στα 5 ευρώ των φορολογουμένων ξοδεύεται με διαδικασίες που θυμίζουν σκοτεινά δωμάτια και κλειστές πόρτες. Τα ερωτήματα για τη διαφάνεια παραμένουν αναπάντητα, την ώρα που η κυβέρνηση επιχειρεί να «εξαφανίσει» τα ίχνη της διασπάθισης μέσω νομοθετικών τρικ και καθυστερήσεων στους ελέγχους.