Ο Μητσοτάκης ζητά θεσμικά «δεκανίκια» από μια ΕΕ που παραμένει γεωπολιτικά ανήμπορη και ενεργειακά εκτεθειμένη – Το επικοινωνιακό «οχυρό» του Άρθρου 42.7 και η σκληρή πραγματικότητα....
Προσερχόμενος στη Σύνοδο Κορυφής, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχείρησε να εμφανιστεί ως ο εκφραστής μιας νέας ευρωπαϊκής αμυντικής δόγματος, ζητώντας την τυπική ενεργοποίηση της ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής. Ωστόσο, η επίκληση του Άρθρου 42, παράγραφος 7, από τον πρωθυπουργό, αν και ηχεί αποφασιστική, αναδεικνύει το διαχρονικό έλλειμμα στρατηγικής αυτονομίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αναφορά στην άτυπη στήριξη της Κύπρου ως «μοντέλο» για έναν μελλοντικό οδικό χάρτη, φανερώνει πως η Αθήνα αναζητά απεγνωσμένα θεσμικές εγγυήσεις από μια γραφειοκρατική μηχανή που στο παρελθόν έχει αποδειχθεί κατώτερη των περιστάσεων. Η προσπάθεια του κ. Μητσοτάκη να μετατρέψει μια θεωρητική ρήτρα σε «σιδηρού θώρακα» προσκρούει στην απροθυμία των Βρυξελλών να αναλάβουν το κόστος μιας πραγματικής στρατιωτικής εμπλοκής, αφήνοντας την Ελλάδα και την Κύπρο να ποντάρουν σε λεκτικές διακηρύξεις την ώρα που η γεωπολιτική ανάφλεξη στη γειτονιά μας απαιτεί χειροπιαστή ισχύ και όχι ευχολόγια.
Ενεργειακή ομηρία και το «φάντασμα» των επιδοτήσεων
Η παραδοχή του πρωθυπουργού για τις δραματικές επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία λόγω των επιθέσεων στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις του Κόλπου, εκθέτει την παταγώδη αποτυχία της ΕΕ να θωρακίσει την ενεργειακή της ασφάλεια. Ο κ. Μητσοτάκης, ενώ ζητά «ευρωπαϊκές απαντήσεις», φαίνεται να εγκλωβίζεται σε μια ρητορική που εξαρτάται από τις διαθέσεις των αγορών και την ανοχή των Βρυξελλών για δημοσιονομικές παρεκκλίσεις. Η υπόσχεση ότι η Ελλάδα θα στηρίξει τους πολίτες «στα πλαίσια των δυνατοτήτων της» αποτελεί ουσιαστικά μια ομολογία αδυναμίας μπροστά στο ενδεχόμενο μιας παρατεταμένης κρίσης που θα εκτινάξει το κόστος ζωής. Η Ευρώπη, αντί να λειτουργεί προληπτικά, σύρεται για άλλη μια φορά πίσω από τις εξελίξεις, με την ελληνική κυβέρνηση να ελπίζει σε ψίχουλα ευρωπαϊκής αλληλεγγύης για να καλύψει το κενό μιας εθνικής πολιτικής που παραμένει δέσμια της ακρίβειας και των εισαγόμενων πληθωριστικών πιέσεων.
Προσφυγικό: Η ρητορική της αποτροπής απέναντι στην αποτυχία της ΕΕ
Το «καμπανάκι» για τον κίνδυνο μιας νέας προσφυγικής κρίσης παρόμοιας με εκείνη του 2015, αποκαλύπτει τον βαθύ φόβο της Αθήνας και των Βρυξελλών για την κατάρρευση των ευρωπαϊκών συνόρων. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διαμήνυσε ότι η Ευρώπη «δεν θα επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος», όμως η πραγματικότητα στο πεδίο δείχνει ότι η ΕΕ παραμένει χωρίς ενιαία και βιώσιμη πολιτική ασύλου, βασιζόμενη μόνο στην καταστολή και τη φύλαξη των συνόρων. Η δήλωση ότι «δεν είμαστε ακόμα στο σημείο εκείνο» ηχεί περισσότερο ως καθησυχαστική ρητορική προς το εγχώριο ακροατήριο παρά ως μια ρεαλιστική εκτίμηση της κατάστασης, καθώς οι ροές συνεχίζονται και η πίεση αυξάνεται. Η επιμονή στην προστασία των εξωτερικών συνόρων ως μοναδική λύση, χωρίς ταυτόχρονη πίεση για δίκαιη κατανομή των βαρών εντός της Ένωσης, αφήνει την Ελλάδα στην πρώτη γραμμή, αναμένοντας μια «ευρωπαϊκή θωράκιση» που στην πράξη παραμένει δυσκίνητη και συχνά υποκριτική.
https://periodista.gr/