Τα «γυάλινα» περίπτερα δεν έχουν (ούτε αυτά...) εφημερίδες

Τα παλιά ξύλινα περίπτερα έχουν λιγοστέψει και η πραμάτεια των σημερινών είναι τελείως διαφορετική από εκείνη των περασμένων δεκαετιών. Τότε περίπτερο (ή και ψιλικατζίδικο) χωρίς εφημερίδα ήταν καταδικασμένο σε περιορισμένες εισπράξεις. Ο Τύπος δεν άφηνε μεγάλα περιθώρια κέρδους, αλλά ήταν απαραίτητος –ήταν κράχτης. Ο πελάτης πήγαινε στο ξύλινο κουβούκλιο και αγόραζε εφημερίδα και τσιγάρα, εφημερίδα και σοκολάτα, εφημερίδα και στιλό, εφημερίδα και προφυλακτικά! 

Σήμερα το περίπτερο είναι το σούπερ μάρκετ του πεζοδρομίου. Έχει το άπαν σύμπαν του λιανεμπορίου και η εφημερίδα είναι βάρος. Λύσε δέματα το ξημέρωμα, μέτρησε φύλλα, κρέμασέ τα, μάζεψέ τα το βράδυ, ξαναμέτρησε, κάνε δέματα, στείλε επιστροφές… 

Τα περίπτερα έχουν «φαρδύνει», κερδίζουν τετραγωνικά στις πλάκες των πεζοδρομίων, διαθέτουν κάμερες για τις λαθροχειρίες, κατασκευάζονται με πολύ αλουμίνιο και, εσχάτως, με πολύ γυαλί όπως αυτό της φωτογραφίας. Επίσης χωρίς εφημερίδες.

- από το harddog