Του Strange Attractor
Σαν σήμερα, στις 6 Απριλίου του 1941, η χώρα ξύπνησε με τον εκκωφαντικό ήχο μιας ιστορικής τραγωδίας. Η Επιχείρηση «Μαρίτα» από τη Ναζιστική Γερμανία είχε ξεκινήσει.
Τα τανκς κύλησαν, τα σύνορα έσπασαν, και μαζί τους έσπασε και η ψευδαίσθηση ότι «δεν θα φτάσουν μέχρι εδώ». Έφτασαν όμως…
Ακολούθησαν κατοχή, πείνα, δυστυχία… μια σκληρή περίοδος, που έγραψε με μαύρα γράμματα τη λέξη «επιβίωση».
Fast forward…
6 Απριλίου του 2026. Καμία ερπύστρια στον δρόμο. Κανένα στούκας στον ουρανό. Μόνο… δελτία τύπου και ειδήσεων.
Και κάπου εδώ ξεκινά η νέα επιχείρηση. Όχι «Μαρίτα», αλλά «Μαρμίτα»!
Διότι αν το 1941 οι εισβολείς ήρθαν απ’ έξω, το 2026 μοιάζει να έχουμε μια πιο… εσωτερική εκδοχή τους. Χωρίς στολές, αλλά με κοστούμια.
Χωρίς κράνη, αλλά με χαμόγελα… κυρίως τηλεοπτικά.
Και αντί για όπλα; Φάκελοι. Πολλοί φάκελοι.
Και δικογραφίες. Πολλές δικογραφίες.
Η «Επιχείρηση Μαρμίτα» δεν χρειάζεται στρατηγούς. Έχει κομματόσκυλα, και… επιτροπές (και μπόλικους κολαούζους).
Δεν έχει σχέδια μάχης. Έχει «διαρροές».
Και αντί για χάρτες, διαθέτει… off-shore.
Οι πολίτες παρακολουθούν αποσβολωμένοι. Τα μισά, λένε οι κακότροποι, μέλη της κυβέρνησης κατηγορούνται για χρηματισμό.
Τα άλλα μισά, απλώς δεν έχουν προλάβει ακόμη.
Το όλο σενάριο θυμίζει κακογραμμένη σειρά του ΝΕΤΦΛΙΞ, μόνο που εδώ δεν υπάρχει κουμπί «skip intro».
Και φυσικά, όπως σε κάθε καλή επιχείρηση, υπάρχει και το αφήγημα…
Το 1941 ήταν «στρατηγική ανάγκη» για να διασωθεί η σύμμαχος φασιστική Ιταλία
Το 2026 είναι «μεμονωμένα περιστατικά, που πάντα γινόντουσαν μωρέ», με σκοπό να διασωθούν οι «άριστοι».
Τότε μιλούσαν για «νέα τάξη». Τώρα για «θεσμική θωράκιση απέναντι στο βαθύ κράτος»!
Τότε σου έπαιρναν το ψωμί με τη βία. Τώρα… με τον ΦΠΑ (και κάποιες φορές χεράτα).
Η ειρωνεία; Η λέξη «μαρμίτα» σημαίνει κατσαρόλα. Κάτι που βράζει…
Και πράγματι, η κατάσταση βράζει. Όχι όμως από φαγητό, αυτό λείπει, ή είναι πανάκριβο λόγω των… Χούθι, όπως μας λένε.
Βράζει από αγανάκτηση, από θυμό, από εκείνο το γνώριμο (νέο)ελληνικό «δεν πάει άλλο», που επανέρχεται κάθε δεκαετία περίπου, σαν κακογυρισμένο sequel, και άντε μετά ξανά μανά τα ίδια με άλλον σωτήρα στο τιμόνι.
Οι πολίτες το 1941 έψαχναν ψωμί.
Οι πολίτες του 2026 ψάχνουν έντιμους πολιτικούς.
Και στις δύο περιπτώσεις, αυτά που έψαχναν σπανίζουν.
Κάποιοι θα πουν: «Μα είναι υπερβολή να συγκρίνεις πόλεμο με σκάνδαλα». Σωστά. Στον πόλεμο τουλάχιστον ήξερες ποιος είναι ο εχθρός. Εδώ, πρέπει να περιμένεις το επόμενο πρωτοσέλιδο.
Και ενώ τότε η Ελλάδα ήταν υπό κατοχή, σήμερα είναι υπό… παρακολούθηση. Όχι από στρατούς, αλλά από τους ίδιους τους κυβερνώντες, και από… hashtags.
Όχι από κατακτητές, αλλά από εξεταστικές επιτροπές ελέγχου, που ελέγχουν… αν θα ελέγξουν.
Η πείνα όμως; Παραμένει.
Όχι πάντα κυριολεκτική, αν και για κάποιους είναι.
Είναι κυρίως πείνα για δικαιοσύνη, για αξιοπρέπεια, για μια μέρα χωρίς το αίσθημα ότι κάποιος «μαγείρεψε» πάλι κάτι πίσω από κλειστές πόρτες, για να τρώνε μόνο οι κολαούζοι, και οι πολιτικοί φίλοι του καθεστώτος..
Η «Μαρμίτα» όμως έχει κι ένα πλεονέκτημα έναντι της «Μαρίτα». Δεν χρειάζεται να τελειώσει. Δεν υπάρχει απελευθέρωση, δεν υπάρχουν πανηγυρισμοί. Μόνο ανασχηματισμοί, και φτου κι από την αρχή.
Και το ερώτημα για τις δυο αυτές «επιχειρήσεις» παραμένει. Σύμπτωση;
Ίσως. Ίσως πάλι να είναι απλώς η (νέο)ελληνική ιστορία που αγαπά τις επαναλήψεις, μόνο που κάθε φορά αλλάζει το σκηνικό.
Από τα χαρακώματα στα… βουλευτικά έδρανα.
Από τους ασυρμάτους στα κινητά και στα sms.
Από τα όπλα στα έγγραφα.
Από την εισβολή… στη διαχείριση.
Ή, πιο απλά: Τότε μας πήραν τη χώρα, μια κι έξω.
Τώρα μας την παίρνουν λίγο λίγο (με μερίδες του 41%), και μετά μας την ξανασερβίρουν… σε δόσεις.
Καλή μας όρεξη λοιπόν, και καλή Ανάσταση (κυριολεκτικά όμως)!
YΓ- Αν πιστέψω τα διαγγέλματα του (στιβαρού) πρωθυπουργού μας, από αύριο ξεκινάει μια σκληρή μάχη. Το παρακράτος θα τα βάλει με το βαθύ κράτος!
ΥΓ2– Όταν επί γαλλικής επανάστασης οδηγούνταν οι «αριστοκράτες» στη γκιλοτίνα, και φώναζαν «μα γιατί;», το πλήθος από κάτω απαντούσε: «διότι εσείς τρώγατε, όταν εμείς πεινούσαμε»…\
antinews.gr