Του Strange Attractor
Σε μια χώρα όπου η διαφθορά δεν είναι απλώς σύστημα, αλλά εθνικό σπορ με μακροχρόνια παράδοση, τρόπαια, και φανατικό κοινό, δηλαδή στη γνωστή μας Γρεκία, ένα ακόμη «ψευδοκράτος», ο στυλάτος...
πρωθυπουργός της στέκει αγέρωχος σαν μνημείο… αλλά όχι τιμής, μάλλον σαν μνημείο υπενθύμισης του πώς δεν πρέπει να λειτουργεί ένα ευνομούμενο κράτος.Ένας άνθρωπος που αυτοπροβάλλεται ως «Ηγέτης», με κεφαλαίο το Η, γιατί το μικρό δεν χωράει τόσο εγώ…
Η κυβέρνησή του; Οι «άριστοι» όπως διαφημίζονται από τα (πληρωμένα) παπαγαλάκια; Ένα συνεχές φεστιβάλ σκανδάλων!
Όχι απλώς περιστασιακά λάθη, όχι, αυτά είναι για ερασιτέχνες. Εδώ μιλάμε για επαγγελματισμό. Για οργάνωση. Για σχέδιο…
Κάθε εβδομάδα και μια νέα αποκάλυψη, μια νέα δικογραφία, σαν επεισόδιο αστυνομικής-δικαστικής σειράς με αγωνία, που δεν τελειώνει ποτέ, και σε ωθεί να τρως ποπ κορν στον καναπέ σαν να μην υπάρχει αύριο…
Και όμως, αυτός ο ίδιος άνθρωπος είχε κάποτε σηκώσει τη σημαία της ηθικής.
Όταν ήταν υπουργός αρμόδιος για τη δημόσια διοίκηση, είχε ξεκινήσει έναν ανελέητο πόλεμο κατά των πλαστών πτυχίων, και πιστοποιητικών ξένης γλώσσας.
Τότε, με ύφος αυστηρού επιθεωρητή, ξεσκόνιζε φακέλους και καριέρες.
Και φυσικά, για να δείξει πυγμή, σε κάποια φάση απέλυσε και μια φτωχή πολύτεκνη καθαρίστρια επειδή είχε υποβάλλει πλαστό απολυτήριο δημοτικού, για να βρει επιτέλους δουλειά.
Ναι, γιατί όλοι ξέρουμε πόσο κρίσιμη είναι η γεωμετρία της ΣΤ’ Δημοτικού για το σφουγγάρισμα διαδρόμων και γραφείων μετακλητών (κολαούζων) σε υπουργικά γραφεία…
Η εικόνα ήταν συγκλονιστική, με τα ΜΜΕ να διαφημίζουν πως το κράτος επιτέλους λειτουργεί. Πως αποδίδεται δικαιοσύνη…
Πως καθαρίζει ο τόπος, κυριολεκτικά και μεταφορικά…
Μόνο που τελικά το στιβαρό κράτος με τον αδέκαστο υπουργό καθάρισε μόνο τη καθαρίστρια… από τη δουλειά της.
Περνούν τα χρόνια, και ο αυστηρός τιμητής, ο κήνσορας αυτός της ηθικής γίνεται πρωθυπουργός (όχι λόγω αξίας, αλλά επειδή ήταν γόνος… και αυτός). Και τότε, σαν από θαύμα, τα κριτήρια αλλάζουν.
Η αριστεία αποκτά νέα, πιο… ευέλικτη έννοια.
Γιατί όταν διορίζεις επιστημονικό σύμβουλο της κυβέρνησης έναν τυχάρπαστο καιροσκόπο, που δηλώνει (φ)τυχιούχος ενός ανύπαρκτου κολεγίου, καταλαβαίνεις ότι η έννοια της «γνώσης» έχει γίνει πλέον φιλοσοφικό ζήτημα.
Και γιατί να μείνει μόνο σύμβουλος; Αφού το παιδί έχει ταλέντο στο να επιβιώνει πολιτικά χωρίς να υπάρχει ούτε το πανεπιστήμιο του, πόσο μάλλον το πτυχίο του.
Έτσι, σε κάποια φάση γίνεται και υπουργός!
Γιατί στην κυβέρνηση αυτή, η φαντασία δεν έχει όρια. Ούτε και η ντροπή…
Βέβαια, όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Είναι μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου.
Ένα σχέδιο που λέει ότι τα «δικά μας παιδιά» πρέπει να προχωρούν.
Να στελεχώνουν το κράτος.
Να καταλαμβάνουν θέσεις.
Να διορίζονται μετακλητοί (σύμβουλοι, κλπ.) στο δημόσιο, το οποίο όμως (κατά τα άλλα) πρέπει να μειωθεί, μιας και δηλώνουμε «φιλελεύθεροι» αφού…
Να δημιουργούν ένα όμορφο, ζεστό δίκτυο… αλληλοεξυπηρετήσεων.
Ένα κράτος-οικογένεια!
Όπου η αξιοκρατία είναι απλώς μια ακόμη κενή λέξη που χρησιμοποιείται σε ομιλίες, και μετά ξεχνιέται μαζί με τα προεκλογικά φυλλάδια.
Και όσο αυτά συμβαίνουν, ο πρωθυπουργός συνεχίζει να παίζει τον ρόλο του σωτήρα.
Με βλέμμα αυστηρό, πλην όμως πατρικό, κάνοντας δηλώσεις περί «ριζικών μεταρρυθμίσεων», περί «επιτελικού κράτους», και «διαφάνειας», προς πάταξη του κακού «βαθέος κράτους», και άλλες τέτοιες φανφάρες, ενώ πίσω από τις κουρτίνες η πραγματικότητα γράφει άλλο σενάριο.
Ένα σενάριο με ακίνητα που πολλαπλασιάζονται σαν μανιτάρια μετά τη βροχή, και τραπεζικούς λογαριασμούς που φουσκώνουν σαν ζύμη σε παλιό καλό φούρνο της γειτονιάς.
Και όλα αυτά από έναν άνθρωπο που ήταν μια ζωή μισθωτός!
Βουλευτής. Δηλαδή, δημόσιος λειτουργός. Με μισθό…
Γιος μισθωτού (βουλευτής κι ο μπαμπάς επί δεκαετίες).
Όχι γιος εφοπλιστή, ή εργοστασιάρχη, ούτε κληρονόμος χρυσωρυχείου.
Αλλά φαίνεται ότι η πολιτική, εκτός από λειτούργημα, είναι και εξαιρετική επένδυση. Αν ξέρεις πώς να την αξιοποιήσεις…
Την ίδια στιγμή, ο λαός δίνει τη δική του μάχη.
Όχι για αξιώματα ή υπουργεία, αυτά είναι για άλλους, για τους επιτήδειους.
Ο απλός λαός, ο κοσμάκης, αυτός που ψηφίζει τους σωτήρες του δηλαδή, τρέχει να βρει φτηνή βενζίνη, και συγκρίνει τιμές στο κρέας, ψάχνοντας προσφορές για να μπορέσει να κάνει ένα αξιοπρεπές πασχαλινό τραπέζι.
Γιατί ακόμα και η παράδοση, στη Γρεκία του εν λόγω τιμονιέρη έχει γίνει ακριβή… πολυτέλεια.
Και εκεί, εμφανίζεται (ξανά μανά) ο «λαοπρόβλητος» πρωθυπουργός, με τηλεοπτικά διαγγέλματα, προσφέροντας λύσεις απέναντι στην ανέχεια.
Τεχνοκρατικές και συνάμα ανθρώπινες, δηλαδή με επίκεντρο τον άνθρωπο, όπως λένε τα φίλια ΜΜΕ
Με επιδόματα. Μικρά, διακριτικά, σχεδόν ντροπαλά.
Ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι της εξουσίας, και παρουσιάζονται ως «στήριξη». Ως «μέριμνα». Ως απόδειξη ότι η κυβέρνηση «είναι δίπλα στον πολίτη».
Δίπλα του, ναι. Όχι όμως στην ίδια πλευρά…
Οι υπουργοί του, ένα εκλεκτό σύνολο ανθρώπων που μοιάζουν να έχουν περάσει από σχολή «πώς να αποφεύγετε τις ευθύνες σε 10 εύκολα βήματα», συνεχίζουν το έργο τους. Δηλώσεις, διαψεύσεις, ανακοινώσεις, εξεταστικές επιτροπές, και πάλι από την αρχή.
Ένας φαύλος κύκλος κοροϊδίας, όπου το μόνο που ανακυκλώνεται είναι οι δικαιολογίες.
Και κάπως έτσι, η χώρα συνεχίζει την πορεία της πάνω από το γκρεμό, διανύοντας ένα τρίχινο γεφύρι.
Με έναν λαοπλάνο πρωθυπουργό που υπόσχεται τα πάντα και παραδίδει… δημιουργική λογιστική.
Με μια κυβέρνηση που λειτουργεί σαν κλειστό κλαμπ απατεώνων.
Και με έναν λαό που, ανάμεσα σε ψέματα, σκάνδαλα, ανεξόφλητους λογαριασμούς, και συνεχόμενες απογοητεύσεις, προσπαθεί να κρατήσει μια επίφαση κανονικότητας.
Ίσως τελικά το μεγαλύτερο ταλέντο αυτού του ηγέτη να μην είναι η διακυβέρνηση. Ίσως είναι η ικανότητά του να πείθει ότι όλα πάνε καλά, ενώ γύρω του καίγεται το σύμπαν… με τιμές καυσίμων στα ουράνια, με σκάνδαλα, και με αδικίες.
Ή ίσως απλώς έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ στη βρώμα, που το παράλογο μοιάζει φυσιολογικό.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε μια απόδειξη βενζίνης, και ένα πασχαλινό αρνί που κοστίζει όσο μισός μισθός, ο μέσος πολίτης αναρωτιέται: τελικά, ποιος έχει το πλαστό πτυχίο;
Εκείνη που καθάριζε σκάλες… ή εκείνοι που καθαρίζουν συνειδήσεις;
ΥΓ- Το δικαίωμα που έχουν οι δούλοι να επιλέγουν αφεντικά, δεν σημαίνει πως παύουν να είναι δούλοι (ξεχνάω ποιος το είπε).
antinews.gr