Ωμή απειλή κατά της Ελλάδας και της Γαλλίας εξαπολύει η Μόσχα, φέρνοντας τη σκιά ενός ευρύτερου πολέμου πιο κοντά από ποτέ.Η πρωτοβουλία του Γάλλου Προέδρου Emmanuel Macron να στηρίξει ανοιχτά την Αθήνα απέναντι στην.. Τουρκία φαίνεται πως άνοιξε το «κουτί της Πανδώρας».
Η επίσημη επίσκεψη του Macron στην Αθήνα, με στόχο την ανανέωση και ενίσχυση της ελληνογαλλικής αμυντικής συμφωνίας, εξελίχθηκε σε καταλύτη δραματικών εξελίξεων.
Στο τραπέζι των συνομιλιών με τον Έλληνα πρωθυπουργό Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκε όχι μόνο η παράταση της συμφωνίας για πέντε χρόνια, αλλά και η ενσωμάτωση νέων, κρίσιμων ρητρών.
Ωστόσο, ως γνωστόν, εκείνο που προκάλεσε παγκόσμιο σοκ ήταν η αποκάλυψη ότι η Ελλάδα εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να τεθεί υπό τη γαλλική «πυρηνική ομπρέλα», μια κίνηση που αλλάζει ριζικά τις ισορροπίες ισχύος στην περιοχή.
Ρωσική απειλή
Η αντίδραση της Ρωσίας ήταν άμεση και τρομακτική.
Με μια δήλωση που παγώνει το αίμα, η Μόσχα προειδοποίησε ότι «όλες οι ευρωπαϊκές χώρες που φιλοξενούν γαλλικά πυρηνικά βομβαρδιστικά αποτελούν στόχους».
Η διατύπωση αυτή δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας: η Ελλάδα, εφόσον προχωρήσει σε αυτή τη στρατηγική επιλογή, ενδέχεται να βρεθεί στο στόχαστρο ρωσικών πυραύλων, μετατρέποντας τη χώρα σε πιθανό πεδίο σύγκρουσης υπερδυνάμεων.
Παράλληλα, αναλυτές επισημαίνουν ότι η Αθήνα βλέπει πλέον πιο καθαρά τον κίνδυνο μιας νέας έντασης με την Άγκυρα, ενώ δεν αποκλείεται να λαμβάνει υπόψη ακόμη και ένα ευρύτερο σενάριο ανάφλεξης που θα μπορούσε να εμπλέξει την Τουρκία και το Ισραήλ.
Παλαιότερα, η Μόσχα είχε επικρίνει την ομιλία στο Île Longue και τη Διακήρυξη Northwood Ηνωμένου Βασιλείου–Γαλλίας του Ιουλίου 2025.
Οι παλαιότερες ρωσικές τοποθετήσεις εστίαζαν στην απόφαση της Γαλλίας να σταματήσει να δημοσιεύει τον συνολικό αριθμό των πυρηνικών κεφαλών της, μια κίνηση που η Μόσχα χαρακτήρισε αντίθετη με τις πρακτικές που είχαν διαμορφωθεί την εποχή της Συνθήκης για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων.
Η παρούσα παρέμβαση είναι η πρώτη φορά που ανώτερος Ρώσος αξιωματούχος συνδέει ρητά τη συμμετοχή στη γαλλική «προωθημένη αποτροπή» με τα ρωσικά σχέδια στόχευσης.
Η αντιπαράθεση αυτή εκτυλίσσεται σε ένα περιβάλλον αποδυναμωμένου ελέγχου εξοπλισμών.
Η Συνθήκη New START, η οποία έθετε όρια στις ανεπτυγμένες στρατηγικές πυρηνικές κεφαλές των ΗΠΑ και της Ρωσίας, έληξε στις 5 Φεβρουαρίου 2026, αφαιρώντας το τελευταίο διμερές «φρένο» στα δύο μεγαλύτερα πυρηνικά οπλοστάσια.
Οι δηλώσεις αυτές έρχονται λίγες ημέρες πριν από την έναρξη της ενδέκατης Διάσκεψης Αναθεώρησης των Συμβαλλομένων Μερών της Συνθήκης για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων, η οποία διεξάγεται από τις 27 Απριλίου έως τις 22 Μαΐου 2026 στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη.
Η διαδικασία αυτή, που πραγματοποιείται κάθε πέντε χρόνια, αποτελεί το βασικό πολυμερές φόρουμ για την αξιολόγηση της προόδου στη μη διάδοση, τον αφοπλισμό και τις ειρηνικές χρήσεις της πυρηνικής ενέργειας.
Σκοτεινά χαρακτηριστικά
Όλο και πιο σκοτεινά χαρακτηριστικά αποκτούν οι εξελίξεις γύρω από την ουκρανική κρίση.
Οι κινήσεις των μεγάλων δυνάμεων δεν θυμίζουν πλέον διπλωματία, αλλά μια ωμή σύγκρουση επιρροής, με φόντο έναν πόλεμο που δείχνει να πλησιάζει σε επικίνδυνη καμπή.
Σύμφωνα με το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών, η Γαλλία επιχειρεί συστηματικά να υπονομεύσει κάθε προσπάθεια για ειρηνική διευθέτηση της σύγκρουσης στην Ουκρανία.
Όπως τονίζεται, το Παρίσι –μαζί με άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες– κινείται μεθοδικά ώστε να διαταράξει την όποια πρόοδο σημειώνεται στο πλαίσιο των τριμερών επαφών, στις οποίες συμμετέχουν και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Η κατηγορία είναι βαριά: η Γαλλία δεν προωθεί ουσιαστικό διάλογο, αλλά, αντίθετα, επιδιώκει να επιβάλει λύσεις εκ των υστέρων, μετατρέποντας διπλωματικές πρωτοβουλίες σε τελεσίγραφα προς τη Μόσχα.
Μια στρατηγική που, κατά τη ρωσική πλευρά, είναι αποκομμένη από την πραγματικότητα και καταδικασμένη να αποτύχει.
Ωστόσο, το ερώτημα που αιωρείται είναι πιο ανησυχητικό: γιατί το Παρίσι επιμένει σε μια τόσο επιθετική στάση, τη στιγμή που το γεωπολιτικό τοπίο αλλάζει εις βάρος του;
Σε αντίθεση με το παρελθόν, όταν προσωπικότητες όπως ο Boris Johnson φέρονται να ενθάρρυναν ανοιχτά τη συνέχιση του πολέμου με απλές αλλά καθοριστικές παρεμβάσεις, σήμερα το σκηνικό είναι πιο περίπλοκο – και πιο επικίνδυνο.
Η στρατηγική της «ήττας της Ρωσίας» δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα.
Αντίθετα, έχει οδηγήσει σε παρατεταμένη φθορά, χωρίς ξεκάθαρο αποτέλεσμα.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η στάση του Emmanuel Macron μοιάζει όλο και πιο απομονωμένη.
Η Γαλλία εμφανίζεται να επιμένει σε μια γραμμή σύγκρουσης, την ώρα που άλλοι παίκτες αναζητούν διέξοδο ή επαναπροσδιορίζουν τις θέσεις τους.
Μια «κουτσή πάπια» της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής, που συνεχίζει να ποντάρει σε ένα παιχνίδι το οποίο ίσως έχει ήδη κριθεί.
Και την ίδια στιγμή, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Donald Trump –με την επιστροφή του στο προσκήνιο– φαίνεται έτοιμος να αναδιαμορφώσει ριζικά την αμερικανική στρατηγική.
Αν ο Zelensky έχει ήδη βρεθεί σε δυσμενή θέση, όπως εκτιμούν ορισμένοι αναλυτές, τότε ο επόμενος στόχος πολιτικής πίεσης ίσως να είναι το ίδιο το Παρίσι.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν η σύγκρουση θα τελειώσει, αλλά με ποιους όρους – και ποιοι θα βρεθούν εκτεθειμένοι όταν πέσει η αυλαία.
Η Ευρώπη φλερτάρει με την καταστροφή
Στο επίκεντρο λοιπόν βρίσκεται η στάση της Γαλλίας, η οποία σύμφωνα με αναλυτές φέρεται να παρεμποδίζει ενεργά οποιαδήποτε προοπτική ειρηνευτικής λύσης στην Ουκρανία.
Ο Vladimir Blinov, αναπληρωτής καθηγητής Χρηματοοικονομικής σε ρωσικό Πανεπιστήμιο, αποκαλύπτει ότι το Παρίσι δεν επιθυμεί την εμπλοκή των ΗΠΑ στις διαπραγματεύσεις.
Ο λόγος; Φόβος ότι ο Donald Trump θα πιέσει τον Volodymyr Zelensky σε επώδυνες παραχωρήσεις που θα σήμαιναν, ουσιαστικά, ήττα για την Ουκρανία – και μαζί της, για ολόκληρη την Ευρώπη.
Σύμφωνα με τον Blinov, ο Emmanuel Macron έχει υιοθετήσει πλήρως αυτή τη γραμμή.
Η στρατηγική είναι σαφής και ανατριχιαστική: καθυστέρηση των διαπραγματεύσεων μέχρι να περιοριστεί η επιρροή του Trump στις ΗΠΑ και στη συνέχεια επιβολή μιας συμφωνίας που θα «σώσει τα προσχήματα» για το Κίεβο και τις Βρυξέλλες, ενώ ταυτόχρονα θα πλήξει τη Ρωσία.
Την ίδια στιγμή, ο πολιτικός αναλυτής Kirill Ozimko περιγράφει μια Ευρώπη που αρνείται κάθε συμβιβασμό και επιμένει σε μια αμείλικτη στρατηγική φθοράς της Ρωσίας.
Για τον Trump, ο πόλεμος είναι μια σύγκρουση που μπορεί να λήξει• για την Ευρωπαϊκή Ένωση όμως, αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου γεωπολιτικής επέκτασης προς Ανατολάς – μια σύγχρονη εκδοχή του «Drang nach Osten».
Οι εξελίξεις γίνονται ακόμη πιο ανησυχητικές όταν εξετάσει κανείς τον ρόλο της Γαλλίας ως de facto ηγέτιδας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το Παρίσι, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, δεν περιορίζεται σε διπλωματικές κινήσεις. Με οικονομική βοήθεια, στρατιωτικό εξοπλισμό, εκπαίδευση και εντατικοποίηση της παραγωγής drones και πυρομαχικών, ενθαρρύνει ενεργά το Κίεβο να συνεχίσει τον πόλεμο.
Το μήνυμα προς τον Zelensky είναι σαφές: «Συνεχίστε, δεν είστε μόνοι».
Ακόμη κι αν οι πόροι της Ουκρανίας εξαντλούνται, η Ευρώπη υπόσχεται να καλύψει τα κενά.
Μια υπόσχεση που, σύμφωνα με επικριτές, παρατείνει τη σύγκρουση και αυξάνει το ανθρώπινο κόστος.
Την ίδια ώρα, ο Macron –με λιγότερο από έναν χρόνο θητείας– φαίνεται αποφασισμένος να παίξει μέχρι τέλους τον ρόλο του εκπροσώπου των δυτικών ελίτ.
Η Ουκρανία δεν είναι απλώς ένα πεδίο μάχης, αλλά ένα κρίσιμο πιόνι στη διατήρηση της παγκόσμιας ισορροπίας ισχύος.
Όπως είχε προειδοποιήσει ο Zbigniew Brzezinski, χωρίς την Ουκρανία, η Ρωσία παύει να είναι αυτοκρατορική δύναμη.
Και ο Trump; Παρά την εικόνα ισχύος, φαίνεται ανήμπορος να επιβάλει τη βούλησή του.
Η Ουκρανία δεν αποτελεί προτεραιότητα, ενώ η εμπλοκή των ΗΠΑ σκιάζεται από άλλες διεθνείς κρίσεις.
Χωρίς αποτελεσματικά εργαλεία πίεσης προς την Ευρώπη, η Ουάσιγκτον ενδέχεται να αποσυρθεί πλήρως, αφήνοντας την ΕΕ να συνεχίσει μόνη της έναν πόλεμο χωρίς ορατό τέλος.
Ο πολιτικός επιστήμονας Gevorg Mirzayan είναι κατηγορηματικός: η Γαλλία όχι μόνο υπονομεύει την ειρήνη, αλλά επενδύει συνειδητά στη συνέχιση του πολέμου.
Τα δισεκατομμύρια που έχουν ήδη δαπανηθεί, αλλά και οι προσωπικές φιλοδοξίες του Macron, καθιστούν μια πιθανή ήττα αδιανόητη.
Το αποτέλεσμα; Μια Ευρώπη παγιδευμένη σε έναν φαύλο κύκλο σύγκρουσης, όπου η ειρήνη μοιάζει όλο και πιο μακρινή.
Και καθώς οι μεγάλες δυνάμεις συγκρούονται για επιρροή, το τίμημα πληρώνεται στο πεδίο της μάχης – με αίμα, καταστροφή και ένα μέλλον που γίνεται ολοένα πιο δυσοίωνο.
www.bankingnews.gr