Όπως πολλές φορές έχει συμβεί στο παρελθόν, η χώρα έχει μπει σε μια οιονεί προεκλογική περίοδο. Κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει με βεβαιότητα πώς και πότε ακριβώς συνέβη αυτό. Κάποιοι το αποδίδουν σε διαρροές από το Μέγαρο Μαξίμου και πολλούς υπουργούς.
ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ
ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Άλλοι πάλι θεωρούν ότι είναι μία προσπάθεια του ίδιου του πρωθυπουργού να μαζέψει την εσωκομματική γκρίνια και να τρομάξει βουλευτές, υπουργούς και άλλους παίκτες, προκειμένου να αποφευχθούν δυσάρεστες εκπλήξεις. Υπάρχουν μάλιστα και ψυχαναλυτικές ερμηνείες, σύμφωνα με τις οποίες ο κ. Μητσοτάκης ναι μεν σχεδιάζει εκλογές στα τέλη Σεπτεμβρίου, αλλά η ψυχοσύνθεσή του θα τον οδηγήσει στις κάλπες στο τέλος της τετραετίας
Ασχέτως του τι από όλα αυτά ισχύει, σημασία έχει ότι μπλέξαμε, γιατί όλοι πλέον θεωρούν ότι οι εκλογές είναι θέμα πολύ λίγων μηνών. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Οι βουλευτές και τα ηγετικά στελέχη της Ν.Δ. θα πιέζουν για επιδόματα και παροχές χωρίς τέλος. Ενδεχομένως να πιέσουν για 13η σύνταξη ή ακόμη και για ξήλωμα κάποιων μέτρων πάταξης της φοροδιαφυγής. Ο αρμόδιος υφυπουργός κ. Θάνος Πετραλιάς προσπαθεί να κόψει τον βήχα και τις ορέξεις όλων, αλλά μέχρις εκεί που μπορεί.
Επενδυτές και αγορές αρχίζουν και ανησυχούν γιατί φοβούνται την πολιτική αστάθεια, τα σενάρια των διπλών ή τριπλών εκλογών σε συνδυασμό με την εμφάνιση πολλών αντισυστημικών πρωταγωνιστών στη σκηνή. Για επτά χρόνια ξέχασαν το ελληνικό ρίσκο, αλλά τώρα θυμούνται ότι η Ελλάδα δεν είναι μια εντελώς κανονική χώρα.
Σε όλα αυτά να προσθέσουμε τους υπουργούς, οι περισσότεροι εκ των οποίων έχουν σταματήσει να διοικούν και οργανώνουν συναντήσεις και εκδηλώσεις με ψηφοφόρους. Για μεταρρυθμίσεις δεν μιλάει κανείς πλην 1-2 συνεργατών του πρωθυπουργού, οι οποίοι μοιάζουν να λειτουργούν στον αυτόματο πιλότο. Και βεβαίως, όλοι όσοι έχουν εκκρεμότητες ή ανοικτές υποθέσεις με το κράτος βιάζονται να τις τακτοποιήσουν, με ή χωρίς εισαγωγικά, πριν από το φθινόπωρο.
Όλα αυτά δείχνουν ότι η χώρα διατρέχει τον σοβαρό κίνδυνο να μείνει ουσιαστικά ακυβέρνητη, αν δεν μπει σύντομα μια τελεία στην πολιτική αβεβαιότητα. Δεν έχει καμία σημασία ποιος φταίει που μπήκαμε σε αυτήν τη φάση. Θα ήταν πολύ καλύτερο να πρωτοτυπήσουμε ως χώρα και να ακολουθήσουμε τον θεσμικό δρόμο των εκλογών κάθε τετραετία.
Τώρα, όμως, το τζίνι έχει βγει από το μπουκάλι και δύσκολα ξαναμπαίνει. Έχουμε δει στο παρελθόν πόσο ευάλωτες γίνονται κυβερνήσεις που εισέρχονται σε παρατεταμένες περιόδους πολιτικής αβεβαιότητας και πόσο μεγάλος είναι ο πειρασμός να καταφύγουν οι βουλευτές και οι υπουργοί στις παλιές καλές συνήθειες που μας χρεοκόπησαν στο παρελθόν. Παρά τις κρίσεις που περάσαμε, το DNA του πολιτικού προσωπικού μας δεν έχει, δυστυχώς, αλλάξει. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ