Το σουβλάκι δεν είναι απλώς το εθνικό μας street food, είναι μια ιεροτελεστία γεύσης, συνδεδεμένη με την καθημερινότητα, τις λιγούρες και τις παρέες μας.
Για τη συντριπτική πλειονότητα του κόσμου, η τηγανητή...
πατάτα μέσα στο τυλιχτό θεωρείται το απόλυτο «must».Κι όμως, αν παρατηρήσει κανείς τις νέες αφίξεις στον γαστρονομικό χάρτη, αλλά και τη στροφή πολλών γνωστών ψητοπωλείων, θα διαπιστώσει μια έντονη τάση: η πατάτα αρχίζει να εξορίζεται από την πίτα.
Η ιστορία της πατάτας στο σουβλάκι
Η πατάτα στο σουβλάκι ξεκίνησε να καθιερώνεται κυρίως μέσα στη δεκαετία του ’80, σύμφωνα με το βιβλίο «Σουβλάκι. Ένα γαστρονομικό ταξίδι από τα ομηρικά έπη μέχρι το σύγχρονο street food».
Ο στόχος των μαγαζιών τότε ήταν διπλός: να γίνει το τυλιχτό πιο χορταστικό και ογκώδες, αλλά και και να κερδίσουν τη νεολαία της εποχής.
Η πατάτα απορροφά τα ζουμιά του κρέατος και της ντομάτας, με αποτέλεσμα να κάνει πιο στεγνό το σουβλάκι. Αυτό σε κάποιους μπορεί να αρέσει, σε άλλους όχι.
Παράλληλα, ως τηγανητό φαγητό, προσθέτει περιττές θερμίδες και βαραίνει το στομάχι, κάνοντας το σουβλάκι σαφώς πιο ανθυγιεινό.
Η επιστροφή στην αυθεντική παράδοση
Το παραδοσιακό, αυθεντικό σουβλάκι είχε πάντα μια συγκεκριμένη, μινιμαλιστική φιλοσοφία. Η συνταγή ήταν στάνταρ: αλάδωτη πίτα, ποιοτικό κρέας, φρέσκια ντομάτα, κρεμμύδι με μαϊντανό και, για όσους το επιθυμούσαν, λίγο τζατζίκι.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια έντονη επιστροφή στις ρίζες της ελληνικής γεύσης, τάση που κάποιοι συνδέουν και με το modern retro ή το λεγόμενο «φασεϊσμό» της εστίασης. Ο κόσμος αναζητά ξανά τις καθαρές, σπιτικές γεύσεις.
https://www.ieidiseis.gr/