Κι όμως βρίσκεται στο τραπέζι. Σε κάποια τραπέζια τουλάχιστον. Ποιο πράγμα; Το σενάριο «κάν’ το όπως στο ΠΑΣΟΚ το 2004, με τον Σημίτη».
Όταν ο κραταιός «Πρωθυπουργός του ευρώ» μετά τη δεύτερη εκλογική νίκη του άρχισε να φθείρεται, δυνάμεις εντός και πέριξ του ΠΑΣΟΚ, του...
υπέδειξαν την οικειοθελή αποχώρηση – για «να μη χαθούν οι επόμενες εκλογές».Στη σημερινή ΝΔ ο Κυριάκος Μητσοτάκης είδε το ίδιο σενάριο να έρχεται κατά πάνω του, μετά την αποτυχία των Ευρωεκλογών και έδειξε να το συζητάει: για ένα διάστημα δεν απαντούσε στην ερώτηση αν «θα ηγηθεί της ΝΔ στις επόμενες εκλογές».
Δημόσιες εξομολογήσεις όπως «κάποια στιγμή θα φύγω από αυτή την καρέκλα» και «έχω κι άλλα πράγματα να κάνω στη ζωή μου», άφηναν ανοιχτό το ενδεχόμενο να δώσει σε άλλον την εκλογική σκυτάλη. Με προϋποθέσεις, για την υστεροφημία του.
Αιφνιδίως άλλαξε στάση και «πήρε από μπροστά» όσους του έστρωναν δρόμο βελούδινης εξόδου: αναγόρευσε την τρίτη θητεία του σε… εθνική επιδίωξη, πέραν του κομματικού θριάμβου.
Είναι όμως. Και προκύπτει από τις προβλέψεις της οικείας του δημοσκοπικής παραγωγής: μετά τον αποκλεισμό της αυτοδυναμίας, τρέμει και ο πήχης του 25% που θα τον προικοδοτήσει με κοινοβουλευτικό συσχετισμό, ικανό να του δώσει τα πρωτεία σε κυβέρνηση συνασπισμού.
Σε έναν κλειστό ενδοπαραταξιακό κύκλο, και σε κέντρα οικονομικής και μιντιακής ισχύος που έχουν λόγο στα εσωτερικά της ΝΔ –και πάντως έπαιξαν ρόλο στην ηγετοποίηση Μητσοτάκη– οι συζητήσεις για «εκλογές με άλλον επικεφαλής», αναθερμαίνονται. Ακόμη και στις… κερκίδες των γηπέδων.
Ενισχύονται μάλιστα από τον κίνδυνο της ακυβερνησίας. Η πολυδιασπασμένη αντιπολίτευση δεν έχει κυβερνώσα δυναμική και στο κόστος του Μητσοτάκη από την ακρίβεια και τα σκάνδαλα, προστίθενται εμφανώς πλέον και δύο θανάσιμα αμαρτήματα: ο «κατευνασμός» της Τουρκίας και οι υποκλοπές.
Η παραταξιακή εκτίμηση «με άλλον επικεφαλής η ΝΔ θα πάει καλύτερα», ενισχύεται, καθώς αναμένεται να φέρει την αντιπολίτευση σε περισσότερο μειονεκτική θέση: μονταρισμένη στον αντιμητσοτακισμό, θα είναι σαν «να ξέρουν τις απαντήσεις και τους αλλάζουν τις ερωτήσεις».
Σ’ αυτό το πλαίσιο, η τελευταία παρέμβαση του Κώστα Καραμανλή ενίσχυσε το σενάριο αλλαγής υποψήφιου Πρωθυπουργού.
Η προσωπική επιρροή του, το όνομα και το πλεονέκτημα ότι δεν ενδιαφέρεται ο ίδιος, βάζει την «πραγματική» ΝΔ μπροστά στον καθρέφτη της: θα πληρώσει το κόστος της πολιτικής Μητσοτάκη –ειδικά στα ελληνοτουρκικά και στην καταρράκωση των θεσμών– ή θα πάει παρακάτω;
Η σπουδή του Παύλου Μαρινάκη την προηγουμένη να θυμηθεί ότι «από μικρό παιδί δεν ανήκει στο κόμμα Καραμανλή, αλλά στη ΝΔ, που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής» περιέχει την αναίρεση του υπαινιγμού του.
Η ΝΔ δεν είναι κόμμα του Καραμανλή, αλλά δεν είναι και της οικογένειας Μητσοτάκη –ή πολύ περισσότερο του Φλωρίδη, του Άδωνη και του Πλεύρη. Ο ιδρυτής μάλλον κατεβάζει τα γνωστά καντήλια του, εκεί που βρίσκεται.
Θα φανεί σύντομα, αν υπάρχει ψηλός να βάλει την μπάλα στο καλάθι…
https://www.ieidiseis.gr/