Η παρασκηνιακή κρίση που μαστίζει το πολιτικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού λαμβάνει πλέον διαστάσεις ολοκληρωτικής ρήξης, με τον στενό συνεργάτη του πρώην Βούλγαρου προέδρου Ράντεφ, δρα Ιωακείμ Καλαμάρη, και υποστηρικτή του εγχειρήματος Καρυστιανού να εξαπολύει μια πρωτοφανή επίθεση-κόλαφο..– Γιατί ο έμπειρος αναλυτής μιλά για «στραγγαλισμό» της λαϊκής βάσης από κλειστούς κύκλους του Κολωνακίου και πώς η καταγγελία του αποδομεί το αφήγημα περί «αυθεντικού κινήματος»
Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ
Η τοποθέτηση του δρος Ιωακείμ Καλαμάρη, η οποία επισπεύσθηκε λόγω της ακύρωσης της κρίσιμης συνάντησης της Κυριακής, αποτελεί ένα πολιτικό «κατηγορώ» που πλήττει τον πυρήνα της ηγεσίας του κόμματος Καρυστιανού. Ο Καλαμάρη, ένας άνθρωπος με βαθιά γνώση της διεθνούς πολιτικής σκακιέρας, καταγγέλλει ότι το κίνημα που γεννήθηκε στις πλατείες και στους δρόμους, κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν «κλειστό και VIP» κύκλο, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται πίσω από κλειστές πόρτες. Η αναφορά του σε «χλιδάτα γραφεία του Κολωνακίου» αποτελεί ευθεία βολή κατά της προσπάθειας οικειοποίησης της συλλογικής αγωνίας από μηχανισμούς και αόρατα κέντρα επιρροής.
Κινήματα vs μηχανισμοί: Η ηθική κατάρρευση
Στην καταγγελία του, ο Καλαμάρη προχωρά σε έναν βαθύ διαχωρισμό μεταξύ των αυθεντικών κινημάτων και των κομμάτων της ελίτ. Κατηγορεί το περιβάλλον της Μαρίας Καρυστιανού ότι αντιμετωπίζει το ζωντανό κοινωνικό ρεύμα ως «χώρο επιρροής και ελέγχου», αντικαθιστώντας την εθνική τραγωδία με μια άλλη: αυτή του πολιτικού στραγγαλισμού των ανθρώπων που πίστεψαν στο εγχείρημα. «Τα σπίτια που χτίζονται από την κοινωνία δεν αποκτούν ιδιοκτήτες», τονίζει με νόημα, ξεκαθαρίζοντας ότι η ηγεσία είναι εφήμερη και οφείλει να λογοδοτεί στη βάση, και όχι σε προσωπικές φιλοδοξίες ή εξαρτήσεις.
H καταγγελία του δρος Ιωακείμ Καλαμάρη
«Καινούργιο κοσκινάκι μου και πού να σε κρεμάσω»
Όταν η συνείδηση ενός λαού αφυπνίζεται, καμία εξουσία δεν μπορεί να την στεγάσει μέσα σε τοίχους ιδιοκτησίας. Οι κοινωνίες δεν φοβούνται τόσο τις διαφωνίες· φοβούνται περισσότερο τις σιωπές που επιβάλλονται πίσω από κλειστές πόρτες.
Σας υποσχέθηκα πως θα τοποθετηθώ την Δευτέρα 12.05.26. Η τοποθέτηση αυτή πραγματοποιείται νωρίτερα, διότι, όπως όλα δείχνουν, η συνάντηση της Κυριακής τελικά δεν θα υπάρξει. Απέμεινε μόνο η συνάντηση της Παρασκευής — σε έναν κλειστό και «VIP» περσόνων κύκλο. Τόσο «στενό», ώστε σταδιακά να καθισταται αόρατος για την ίδια την βάση που εκκίνησε και δημιούργησε αυτή την προσπάθεια.
Και ίσως εδώ να βρίσκεται η βαθύτερη αντίφαση των καιρών μας: ότι ένα εγχείρημα που γεννήθηκε από την ανάγκη για συμμετοχή, διαφάνεια και συλλογική αφύπνιση, κινδυνεύει να περιοριστεί μέσα σε λογικές αποκλεισμών, εσωτερικών ισορροπιών και άτυπων κέντρων επιρροής. Όμως τα αυθεντικά κινήματα δεν αναπνέουν μέσα από κλειστές αίθουσες. Αναπνέουν μέσα από την κοινωνία.
«Οξυγόνο» κραυγάσαμε στα σοκάκια και στις πλατείες μας. Οξυγόνο για την κοινωνία, για την αλήθεια, για την αξιοπρέπεια και για την ίδια την Πατρίδα μας. Δεν βγήκαμε στους δρόμους για να αντικαταστήσουμε έναν στραγγαλισμό με έναν άλλον, μια Εθνική τραγωδία, με μια άλλη. Δεν αγωνιστήκαμε για να δούμε συνειδήσεις να φιμώνονται, ανθρώπους να αποκλείονται και την πορεία του εγχειρήματος να αλλάζει σιωπηλά μέσα από κλειστούς κύκλους και αόρατες αποφάσεις.
Το μανιφέστο μας δεν γεννήθηκε μέσα σε χλιδάτα γραφεία του Κολωνακίου. Γεννήθηκε στους δρόμους, στην αγωνία των ανθρώπων, στην ασφυξία μιας κοινωνίας που αρνήθηκε να συνηθίσει την παρακμή και την σιωπή. Όταν η βάση αρχίζει να αισθάνεται ότι δεν ακούγεται, τότε η σιωπή παύει να είναι απουσία λόγου και μεταπεριγράφεται σε προειδοποίηση ιστορικής απομάκρυνσης από τον ίδιο τον σκοπό του αγώνα.
Όλοι εμείς δεν αποχωρούμε από το σπίτι μας. Δεν εγκαταλείπουμε έναν χώρο που γεννήθηκε από την πίστη, την αγωνία και την αξιοπρέπεια χιλιάδων ανθρώπων στις πλατείες και στα σοκάκια μας. Διότι αυτό το «σπίτι» δεν οικοδομήθηκε πάνω σε πρόσωπα, αλλά πάνω σε κοινή συνείδηση, μνήμη και ανάγκη για αλήθεια. Και γι’ αυτό ακριβώς δεν ανήκει σε κανέναν — γιατί ανήκει σε όλους. Ανήκει σε κάθε άνθρωπο που στάθηκε όρθιος όταν του ζητήθηκε να σιωπήσει. Σε κάθε ψυχή που αρνήθηκε να παραδώσει την ελπίδα της σε μηχανισμούς, φόβο ή εξαρτήσεις.
Τα σπίτια που χτίζονται από την κοινωνία δεν αποκτούν ιδιοκτήτες. Αποκτούν μόνο ανθρώπους που έχουν χρέος να τα προστατεύουν με ταπεινότητα και ευθύνη. Και όσο η βάση παραμένει ζωντανή, όσο η συλλογική μνήμη δεν παραδίδεται, καμία εξουσία και κανένα «αποφασίζω και διατάσσω» δεν μπορεί να εκδιώξει τον λαό από τον ίδιο του τον αγώνα.
Το κίνημα δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, γιατί γεννήθηκε από την ίδια την κοινωνία και όχι από μηχανισμούς, γραφεία ή προσωπικές φιλοδοξίες. Η δύναμη και η ενέργειά του ανήκουν αποκλειστικά στην βάση του — σε όλους εκείνους που βγήκαν στους δρόμους όχι για να υπηρετήσουν νέα κέντρα επιρροής, αλλά για να αμφισβητήσουν όσα κρατούν την Πατρίδα εγκλωβισμένη στην παρακμή, την εξάρτηση και την σιωπή. Όταν ένα κίνημα ξεχνά από πού γεννήθηκε, αρχίζει να μοιάζει με όσα υποσχέθηκε να ανατρέψει.
Επαναλαμβάνω πως τα κινήματα — και όχι τα κόμματα της ελίτ — γεννιούνται από τον λαό. Γεννιούνται από την ανάγκη της κοινωνίας να αναπνεύσει, να μιλήσει και να υπερασπιστεί την αξιοπρέπειά της όταν όλα γύρω της οδηγούνται στην σιωπή και την παραίτηση.
Τα κόμματα οργανώνονται γύρω από την εξουσία. Τα κινήματα γεννιούνται γύρω από την συνείδηση. Τα κόμματα επιδιώκουν διαχείριση. Τα κινήματα επιδιώκουν αφύπνιση. Τα κόμματα στηρίζονται σε μηχανισμούς, ισορροπίες και εσωτερικές ιεραρχίες. Τα κινήματα αντλούν την νομιμοποίησή τους από την ίδια την κοινωνία που τα γέννησε. Και η διαφορά τους δεν είναι απλώς πολιτική. Είναι βαθιά ηθική και υπαρξιακή.
Γιατί το ερώτημα στο τέλος δεν είναι ποιος θα βρίσκεται μπροστά. Το ερώτημα είναι αν θα παραμείνει ζωντανές οι ψυχές που γέννησαν τον αγώνα ή αν θα αντικατασταθούν από την γνώριμη λογική των μηχανισμών, των «κλειστών κύκλων» και της διαχείρισης ανθρώπων και συνειδήσεων. Θα κατανοήσουν άραγε κάποιοι αυτόν τον ηθικό και πολιτικό διαχωρισμό; Ή θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν ένα ζωντανό κοινωνικό ρεύμα σαν ακόμη έναν χώρο επιρροής και ελέγχου;
Γι’ αυτό και κανείς δεν μπορεί να οικειοποιηθεί την συλλογική αγωνία ούτε να μετατρέψει ένα αυθεντικό λαϊκό ρεύμα σε προσωπικό μηχανισμό ή ιδιοκτησιακό καθεστώς. Δεν πρέπει να το επιτρέψουμε! Η προσωρινή έκφραση ή προσωποποίηση μιας ηγεσίας δεν αποτελεί τίτλο κυριότητας. Αποτελεί μόνο ευθύνη απέναντι στην συνείδηση και απέναντι στον λαό που, εφήμερα και υπό προϋποθέσεις, εμπιστεύεται κάποιον να εκφράσει την εποχή του. Η μόνη πραγματική δέσμευση ενός ανθρώπου που βρίσκεται μπροστά σε ένα τέτοιο εγχείρημα οφείλει να είναι προς τον ίδιο του τον εαυτό, προς την ιστορική αλήθεια και προς την κοινωνία — όχι προς αόρατα κέντρα, προσωπικές εξαρτήσεις ή τρίτους μηχανισμούς.
Κάποιοι φαίνεται πως δεν αντιλαμβάνονται το βάθος αυτού που γεννιέται και επιχειρούν, μέσα από λογικές επιβολής, νοσηρών κύκλων για να επιβάλουν ελέγχους, αποκλεισμούς και ιδιοκτησιακές αντιλήψεις πάνω σε κάτι που δεν τους ανήκει.
Όμως η συλλογική συνείδηση δεν καταλαμβάνεται.
Δεν κληρονομείται.
Δεν εκχωρείται.
Το τέλος του «παραμυθιού» και η αρχή της πτώσης
Η καταγγελία Καλαμάρη δεν είναι απλώς μια διαφωνία, είναι ο επιτάφιος της ενότητας του κόμματος Καρυστιανού πριν καν αυτό πάρει επίσημη μορφή. Όταν ένας από τους πλέον έμπειρους αναλυτές και στελέχη που στήριξαν το εγχείρημα, κάνει λόγο για «ιδιοκτησιακά καθεστώτα» και «φίμωση συνειδήσεων», η αξιοπιστία της Μαρίας Καρυστιανού δέχεται ένα καίριο πλήγμα. Το ερώτημα που πλέον πλανάται είναι αν το κόμμα αυτό θα προλάβει να φτάσει στις κάλπες ή αν θα καταρρεύσει κάτω από το βάρος των δικών του αντιφάσεων και των «αόρατων αποφάσεων» που λαμβάνονται στο Κολωνάκι.
