Η δε απαίτηση που διατύπωσε ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, να δηλώνουν όσοι εντάσσονται στη νέα προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ και τη συμφωνία τους, όχι μόνο για το «σήμερα και το αύριο», αλλά και για το… παρελθόν, έχει πέσει σαν βόμβα στο εγχείρημα της ηγεσίας να φέρει στελέχη στις γραμμές του κόμματός.
Μάλιστα ήδη πολλοί μιλούν για επιδίωξη και στρατηγική κάποιων να παραμείνει το ΠΑΣΟΚ «ένα μικρό και ελεγχόμενο από τους μηχανισμούς κόμμα».
Τη δήλωση του κ. Χριστοδουλάκη προσπαθούν να την αποκωδικοποιήσουν ακόμα και στη Χαριλάου Τρικούπη. Η σχετικά πρόσφατη συμμαχία του Νίκου Ανδρουλάκη με τον νεαρό βουλευτή Ανατολικής Αττικής, η οποία αποτυπώθηκε και στο συνέδριο με τη σύμπλευση των οικείων μηχανισμών στις ψηφοφορίες, ιδίως για την ανάδειξη της κεντρικής επιτροπής (αν και το προεδρικό μπλοκ έχασε τελικά δυνάμεις), άφηνε την εντύπωση ότι το ρήγμα μεταξύ τους έχει κλείσει – είχε ανοίξει με τη μάχη ηγεσίας το 2024.
Αλλά πλέον οι παρεμβάσεις του κ. Χριστοδουλάκη αρχίζουν και μπαίνουν στο μικροσκόπιο της Χαριλάου, αφού διαχέεται η εντύπωση πως εκφράζει ένα δικό του στίγμα προσωπικής στρατηγικής με προφανή στόχο την «επόμενη μέρα».
«Θέλουμε αυτούς που ήταν στη σωστή πλευρά της ιστορίας τα 15 τελευταία χρόνια»
Σε δηλώσεις του στον Real FM, ο κ. Χριστοδουλάκης αποδέχθηκε επί της αρχής και εκ των πραγμάτων και για λόγους προφανούς… αριθμητικής, την ανάγκη της διεύρυνσης. «Τι σημαίνει διεύρυνση; Σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ θέλει να γίνει δυνητικά πλειοψηφικό. Εμείς δεν θέλουμε μια καλύτερη κατάταξη από την προηγούμενη, μια καλύτερη δεύτερη θέση, να ανέβουμε λίγο παραπάνω από αυτό που καταφέραμε. Αν θέλεις να εισφέρεις στην πολιτική αλλαγή, πρέπει να είσαι πρώτος. Για να είσαι πρώτος, προφανώς και πρέπει να ενσωματώσεις στην τάξη σου ανθρώπους και στελέχη που σήμερα ή χθες βρίσκονταν εκτός των κομματικών τειχών. Αλλιώς τα ποσοτικά δεν βγαίνουν», σημείωσε αρχικά.
Και παρακάτω πρόσθεσε όρους, που μάλλον δεν συμβαδίζουν με ειλικρινή προσπάθεια διεύρυνσης:
«Αυτό δεν μπορεί να γίνει απλώς ως ένα αριθμητικό άθροισμα ανθρώπων ή μηχανιστικών στοιχείων, για να προσθέσουμε δυνάμεις που τελικά μπορεί και να αφαιρούν ή να διαιρούν. Αυτό πρέπει να γίνει με όρους πολιτικής συμφωνίας. Να ειπωθεί πολύ απλά: όποιος έρχεται σήμερα και θέλει να συμμετάσχει στην προσπάθειά μας, χρειάζεται μια συμφωνία στην πολιτική στρατηγική του χώρου — και για το σήμερα και για το αύριο και για το χθες… Γιατί κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους, στο παρελθόν, το ΠΑΣΟΚ δεν το είχαν και σε μεγάλη εκτίμηση. Και για το σήμερα και για το αύριο και για το χθες» επέμεινε ο νεαρός βουλευτής, εξειδικεύοντας μάλιστα την προϋπόθεση αυτή, ζητώντας ουσιαστικά δηλώσεις… πίστης στους χειρισμούς που έκανε το ΠΑΣΟΚ την τελευταία… 15ετία – πάλι καλά δηλαδή που δεν έβαλε αναγνώριση της πορείας του Κινήματος από το… 1974: «Με πολύ απλά λόγια, αυτό σημαίνει ότι επειδή το ΠΑΣΟΚ διαμόρφωσε ένα ιστορικό αφήγημα την τελευταία 15ετία, που πέρασε δύσκολα γιατί υπήρξαν ευθύνες που για ένα μεγάλο μερίδιο δεν του αναλογούσαν, αλλά του χρεώθηκαν με τεράστιο κόστος, πρέπει να καταλάβουμε — ή να συμφωνήσουμε έστω και σήμερα, δεν πειράζει — ποιος βρισκόταν τότε στη σωστή πλευρά της ιστορίας και ποιος όχι. Όχι με όρους αυτοματισμού ή αυτοταπείνωσης, αλίμονο, για οποιονδήποτε θέλει να προσθέσει στην προσπάθεια, αλλά με έναν τρόπο που μας ξαναβάζει όλους στην ίδια γραμμή».
Στις πιεστικές ερωτήσεις ότι έτσι ζητείται «πιστοποιητικό», επιχείρησε να διευκρινίσει, λέγοντας «συμφωνώ απόλυτα στο “όχι face control”, γιατί δεν πρέπει να είναι προσωποκεντρική η επιλογή. Γι’ αυτό εγώ λέω να υπάρξει το πολιτικό πλαίσιο και, εφόσον υπάρχει ταύτιση σε αυτό, να προχωρήσουμε».
Εξ ορισμού συνολικοί αποκλεισμοί όχι απλά μεμονωμένων περιπτώσεων
Με την τοποθέτηση αυτή ο κ. Χριστοδουλάκης δεν αποκλείει μόνο μεμονωμένες περιπτώσεις που θεωρείται ότι ξεπέρασαν κάποια όρια συμπεριφοράς – όπως εκτιμούν κάποιοι για παράδειγμα την Νίνα Κασιμάτη, που είχε κάνει ακραία προσβλητικές δηλώσεις για τον Γιώργο Παπανδρέου – αλλά και όποιον μπορεί να μην ήταν σε αυτή τη δεκαπενταετία στη «σωστή πλευρά της ιστορίας», όπως την προσδιορίζει ο βουλευτής, αλλά να βρισκόταν σε άλλα κόμματα ή και απέναντι από το ΠΑΣΟΚ. Με την τοποθέτησή του, βγάζει άκυρη και λανθασμένη την ένταξη του Θεοδόση Πελεγρίνη, για παράδειγμα ή και άλλων που πέρασαν στο μεταξύ από τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο, διαφωνώντας προφανώς τότε με την ανάγνωση της ιστορίας όπως την κάνει ο κ. Χριστοδουλάκης.
Στην πραγματικότητα, ο βουλευτής ανατρέπει και τη στρατηγική Ανδρουλάκη, ο οποίος επιχειρεί μήνες τώρα να εντάξει ευρύτερες δυνάμεις στο ΠΑΣΟΚ, που δεν είχε μέχρι σχετικά πρόσφατα καμία σχέση – ή μάλλον είχαν συγκρουσιακή σχέση με το Κίνημα – και πάντως ποτέ δεν τους ζητήθηκε να κάνουν κάποια δήλωση για το πώς χειρίστηκε το κόμμα την χρεοκοπία του 2009 και τα μνημόνια, την κυβερνητική συνεργασία με τη ΝΔ ή αργότερα το πώς πολιτεύτηκε τις μέρες της κυριαρχίας του ΣΥΡΙΖΑ.
Προφανώς για τον κ. Ανδρουλάκη και την ομάδα που τρέχει τη «διεύρυνση» σημασία – και πολύ λογικά – έχει ο ευρύτερος δυνατός συνασπισμός δυνάμεων για να συνεχίσει να κυριαρχεί το ΠΑΣΟΚ στην κεντροαριστερά και να ηττηθεί η κυβέρνηση της ΝΔ και όχι κάποια… 15ετής δήλωση μετάνοιας.
https://www.topontiki.gr/