Μπορεί στα διπλωματικά σαλόνια της Ελβετίας οι Αμερικανοί και οι Ιρανοί να ετοιμάζονται να ανταλλάξουν στιλό και υπογραφές, αλλά τα νερά στο Στενό του Ορμούζ κρύβουν θάνατο. Ο ναυτικός αποκλεισμός αφήνει πίσω του μια θάλασσα σπαρμένη με νάρκες και κάποιος πρέπει να κάνει τη... «βρόμικη» δουλειά για να περάσουν με ασφάλεια τα τάνκερ. Και όπως όλα δείχνουν, η Ελλάδα μπαίνει στην πρώτη γραμμή αυτής της ριψοκίνδυνης εξίσωσης.
Σύμφωνα με απόλυτα διασταυρωμένες πληροφορίες, η Αθήνα βρίσκεται σε πλήρη πολεμική ετοιμότητα για να συμμετάσχει στη νέα, διευρυμένη ναυτική επιχείρηση. Δεν μιλάμε πια για απλές περιπολίες ανοικτής θαλάσσης, αλλά για ενεργή αποναρκοθέτηση στο πιο στρατηγικό (και εκρηκτικό) στενό του πλανήτη.
Η ελληνική αρμάδα και οι κομάντος των ναρκοπεδίων
Η εμπλοκή του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού δεν θα είναι συμβολική. Στον σχεδιασμό προβλέπεται η άμεση αξιοποίηση της φρεγάτας τύπου MEKO, η οποία ήδη «ψήνεται» στην Ερυθρά Θάλασσα υπό την ομπρέλα της ευρωπαϊκής επιχείρησης «Ασπίδες». Το νέο στοιχείο, ωστόσο, είναι το φορτίο της: Στο πλοίο θα επιβιβαστούν ειδικές ομάδες ναρκαλιευτών, έτοιμες να κατέβουν στο νερό και να εξουδετερώσουν τις απειλές.
Το αμέσως επόμενο βήμα δείχνει και το μέγεθος της ελληνικής δέσμευσης: Εξετάζεται η ανάπτυξη του ΠΓΥ «Προμηθεύς», του μεγαλύτερου πλοίου του ελληνικού Στόλου, το οποίο θα αναλάβει ρόλο πλωτής βάσης υποστήριξης.
Τα 3 σενάρια και ο φόβος της κατάρρευσης
Οι επιτελείς του Πενταγώνου δεν τρέφουν αυταπάτες. Γνωρίζουν ότι η Μέση Ανατολή είναι ένα καζάνι έτοιμο να εκραγεί ανά πάσα στιγμή. Γι' αυτό δουλεύουν πάνω σε τρία συγκεκριμένα επιχειρησιακά σενάρια:
Το «Καλό» (6 μήνες): Το Ιράν τηρεί τη συμφωνία με τις ΗΠΑ, κάνει τα στραβά μάτια, και τα ευρωπαϊκά πλοία καθαρίζουν τα Στενά σε ένα εξάμηνο.
Ο Πόλεμος Φθοράς (1 χρόνος): Ακόμα κι αν η Τεχεράνη πει το «ναι», οι ανεξέλεγκτοι πληρεξούσιοί της (όπως οι Χούθι της Υεμένης) μπορεί να αποφασίσουν να παίξουν το δικό τους παιχνίδι αυτονομίας, εξαπολύοντας ασύμμετρες επιθέσεις και τραβώντας την επιχείρηση σε μάκρος.
Ο Απόλυτος Εφιάλτης: Η συμφωνία Τραμπ-Αγιατολάχ καταρρέει εν μια νυκτί. Οι νάρκες πολλαπλασιάζονται και η αποστολή αυτοκτονίας είτε αναστέλλεται, είτε εγκαταλείπεται άρον-άρον.
Το τελεσίγραφο της Ουάσιγκτον: «Πληρώστε τη λάντζα»
Πώς φτάσαμε όμως εδώ; Το παρασκήνιο είναι ξεκάθαρο και μυρίζει... Ντόναλντ Τραμπ. Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, πετάει αύριο απευθείας από τις ΗΠΑ για τις Βρυξέλλες και τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, έχοντας στις αποσκευές του το αμερικανικό μήνυμα: «Μοιραστείτε τα βάρη».
Η Ουάσιγκτον ξεκαθάρισε στους Ευρωπαίους συμμάχους ότι δεν σκοπεύει να κάνει μόνη της τον διεθνή χωροφύλακα (και να πληρώνει τον λογαριασμό). Ήδη πέφτει στο τραπέζι η διεύρυνση της ευρωπαϊκής επιχείρησης «Ασπίδες» μέχρι το Ορμούζ. Όμως, το πιο πιθανό μοντέλο που προκρίνεται είναι η δημιουργία μιας «Συμμαχίας των Προθύμων», μια τακτική που θυμίζει έντονα τη φόρμουλα Τραμπ για την Ουκρανία. Δηλαδή: Όσοι θέλουν να περνάνε τα καράβια τους με ασφάλεια, βάζουν τα δικά τους πολεμικά πλοία στο παιχνίδι.