Γιατί ο Κώστας Καραμανλής δεν θα γίνει "Ασπίδα" στον Μητσοτάκη
Η "ευχή" του κυβερνητικού εκπροσώπου Π. Μαρινάκη για επιστροφή του Κώστα Καραμανλή στην πρώτη γραμμή του επερχόμενου προεκλογικού αγώνα υποδηλώνει πανικό. Στο εσωτερικό της Ν.Δ. κυριαρχεί ο φόβος της εκλογικής συρρίκνωσης, ενώ διαγράφονται τάσεις αυτομόλησης στελεχών προς το κυοφορούμενο κόμμα Σαμαρά.
Ωστόσο, ο πρώην πρωθυπουργός έχει ασκήσει κατ' επανάληψη κριτική στη σημερινή Ν.Δ. τόσο για την εξωτερική της πολιτική όσο και για το κράτος δικαίου. Μια συνοπτική περιγραφή είναι:
Στα εθνικά θέματα ακολουθείται μια πολιτική κατευναστικών υποχωρήσεων και διαλόγου στα μέτρα της Τουρκίας .
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η χώρα λειτουργεί ως ο δεδομένος και προβλέψιμος εταίρος των Βρυξελλών, χωρίς διεκδικήσεις, χωρίς άποψη.
Στην οικονομία η ασκούμενη πολιτική ευνοεί τα καρτέλ, κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους, ενώ η ακρίβεια εξοντώνει τη μεσαία τάξη.
Στο κράτος δικαίου, καταγράφεται έντονη θεσμική διολίσθηση, ξεκινώντας από το σκάνδαλο του Predator ως τις μεθοδεύσεις μέσω του Αρείου Πάγου για τους Ευρωπαίους εισαγγελείς.
Στο ερώτημα αν υπάρχει πιθανότητα ενεργοποίησης του Καραμανλή στο πλευρό της σημερινής ηγεσίας, κατά την προσωπική μου εκτίμηση μου, η απάντηση θα είναι αρνητική.
Ο πρωθυπουργός που το 2008 στο Βουκουρέστι υποχρέωσε τον Μπους σε αναδίπλωση, στο θέμα της ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, δεν θα αναλάβει το ρόλο του πολιτικού σωσίβιου μιας αλαζονικής διακυβέρνησης. Κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με ιστορική αυτοακύρωση.
Οι προσδοκίες του Μαξίμου θα παραμείνουν γράμμα κενό. Ο Κώστας Καραμανλής θα διατηρήσει την "ιστορική απόσταση" του, δικαιώνοντας την επιθυμία των μελών που αρνούνται να ακολουθήσουν το κόμμα στην καθημερινή μετάλλαξη του.