Ποιοι και γιατί επιχειρούν να επαναφέρουν την Οθωμανική περίοδο στην Ανατολική Μεσόγειο με τα F-35 - Η μόνη λύση είναι ο στρατιωτικός άξονας Ελλάδος-Ισραήλ και Κύπρου
Είναι εξοργιστικό και άκρως επικίνδυνο όταν παραποιείται η αληθινή ιστορία και κάποιοι αυτόκλητοι παντογνώστες...
όπως ο Αμερικανός Τάκερ Κάρλσον, " ξεπλένουν" τους Οθωμανούς και τα τερατώδη εγκλήματα τους.Με φόντο την επερχόμενη αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων από το Ισραήλ (έπρεπε να είχε γίνει πολλά χρόνια πριν), ο γνωστός πρωην παρουσιαστής του FOX Τάκερ Κάρλσον, φτιάχνει το έδαφος για πέσει η Τουρκία στα μαλακά, με στόχο πιθανότατα την απόκτηση F-35, και ηγεμονίας στην περιοχή μας.
Ο ίδιος μιλώντας σε συνέντευξη με θεολόγο, επιχειρεί βάναυσα να "αθωώσει" την πιο αιματηρή περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας μετά τον Αττίλα.
Ο θεολόγος JD Hall προς τον Τάκερ Κάρλσον,:
"Οι μουσουλμάνοι ηγεμόνες δεν φορολογούσαν τις εκκλησίες κατά την οθωμανική περίοδο. Ήταν πολύ ευγενικοί με τους Χριστιανούς".
Απάντηση Τάκερ Κάρλσον: "Μάλιστα, φρόντιζαν τους ιερούς μας τόπους. Οι ισλαμικές αρχές ξαναέχτισαν την εκκλησία του Παναγίου Τάφου τρεις διαφορετικές φορές κατά τη διάρκεια των αιώνων.
Είχαν έναν νόμο που προστάτευε τους χριστιανούς προσκυνητές στο ταξίδι τους. Κανείς δεν ασχολούνταν με τους προσκυνητές".
Αυτή η άποψη αποτελεί μια ιστορικά ανακριβή απλούστευση. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν ήταν ένα καθεστώς «ευγένειας», αλλά ένα σύστημα οργανωμένης ιεραρχίας. Οι χριστιανοί υπήκοοι αντιμετωπίζονταν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας (οι αποκαλούμενοι zimmi ή «λαοί της Βίβλου»), απολάμβαναν θρησκευτικής ανοχής μεν, υπόκειντο όμως σε περιορισμούς και υποχρεωτικές εισφορές δε.
Υπήρχαν μέτρα ασφαλείας, αλλά οι προσκυνητές συχνά πλήρωναν ειδικά τέλη διέλευσης και υφίσταντο αυθαιρεσίες από τις τοπικές οθωμανικές αρχές.
Ναός του Παναγίου Τάφου: Το καθεστώς των προσκυνημάτων ήταν περίπλοκο. Ισχύει ότι από τον 12ο αιώνα (με τον Σαλαντίν) η φύλαξη των κλειδιών του ναού ανατέθηκε σε μουσουλμανικές οικογένειες για να σταματήσουν οι έριδες μεταξύ των χριστιανικών δογμάτων, πρακτική που ισχύει μέχρι σήμερα.
Εντούτοις, οι κατά καιρούς επισκευές και αναστηλώσεις του ναού έγιναν κυρίως κατόπιν πιέσεων, δωρεών και χρηματοδότησης από Ευρωπαίους μονάρχες και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, και λιγότερο ως πρωτοβουλία αποκλειστικά των οθωμανικών αρχών.
Οι Χριστιανοί πλήρωναν τον κεφαλικό φόρο, γνωστό ως jizya. Ο φόρος αυτός καταβαλλόταν σε ετήσια βάση από κάθε ενήλικα άρρενα χριστιανό.
Λειτουργούσε ως αντάλλαγμα για την προστασία της ζωής και της περιουσίας τους και ως εξαγορά της απαλλαγής τους από τη στρατιωτική θητεία.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία ως θεσμός δεν εξαιρούνταν οικονομικά. Οι τοπικοί επίσκοποι και το Πατριαρχείο πλήρωναν επίσης φόρους στις οθωμανικές αρχές (π.χ. τον ειδικό φόρο για τη διατήρηση των προνομίων του Πατριαρχείου), τα ποσά των οποίων μετακυλίονταν στους χριστιανούς πιστούς μέσω των τοπικών εισφορών.
Οι αγρότες (οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν Χριστιανοί στα Βαλκάνια) έπρεπε να παραδίδουν μέρος της παραγωγής τους ως έγγειο φόρο (όπως το kharaj) και επιπλέον φόρους για τη χρήση γης και ζώων.
Οι χριστιανοί υπόκειντο σε κοινωνικούς και νομικούς περιορισμούς, όπως το να μην επιτρέπεται να χτίζονται νέες εκκλησίες σε ορισμένες περιοχές (μόνο να επισκευάζονται οι παλιές), να μην κάνουν δημόσια επίδειξη του θρησκευτικού τους αισθήματος ή να ιππεύουν άλογα. Επιπλέον, η μαρτυρία τους δεν γινόταν εύκολα δεκτή απέναντι σε μουσουλμάνους στα δικαστήρια.
Η αλήθεια είναι ότι για τουλάχιστον 300 χρόνια οι Οθωμανοί Τούρκοι έκλεβαν παιδιά από τις μητέρες τους. Αυτό ήταν το πιο βάναυσο πράγμα που είχε δει ποτέ η ανθρωπότητα. Περίμεναν τις γυναίκες να γεννήσουν, να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και στη συνέχεια στην ηλικία των 8 ετών τα μάζευαν.
Το devshirme, γνωστό ως «συλλογή παιδιών» ή «φόρος αίματος» ή στα ελληνικά ως «παιδομάζωμα», ήταν μια συστηματική πρακτική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τα τέλη του 14ου αιώνα έως τα μέσα του 17ου αιώνα, που επέβαλε την στρατολόγηση νεαρών χριστιανών αγοριών, συνήθως ηλικίας 8-18 ετών, από τις βαλκανικές επαρχίες ως μορφή φόρου («φόρος αίματος»).
Απομακρύνονταν από τις οικογένειές τους, προσηλυτίζονταν στο Ισλάμ και εκπαιδεύονταν αυστηρά για να υπηρετήσουν σε στρατιωτικούς, διοικητικούς και γραφειοκρατικούς ρόλους της αυτοκρατορίας. Αυτό δημιούργησε μια πιστή τάξη επίλεκτων στρατιωτών και αξιωματούχων που εξαρτώνταν από τον σουλτάνο και όχι από την κληρονομική τουρκική αριστοκρατία.
Πολλοί έγιναν Γενίτσαροι, το επίλεκτο σώμα πεζικού της αυτοκρατορίας, ή ανήλθαν σε υψηλές θέσεις όπως μεγάλοι βεζίρηδες, επαρχιακοί κυβερνήτες, ναύαρχοι ή οικονομικοί γραφειοκράτες.
Οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι δεκάδες χιλιάδες αγόρια στρατολογούνταν ετησίως στο απόγειό της τον 15ο-16ο αιώνα.
Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι ο συνολικός αριθμός των χριστιανών αγοριών που απήχθησαν σε ολόκληρη την Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν περίπου 300.000 παιδιά. Από αυτά τα παιδιά, τα 150.000 ήταν ελληνόπουλα (πάνω από 300 χρόνια). Αυτό σημαίνει ότι τα μισά από τα συνολικά παιδιά που κλάπηκαν ήταν μόνο ελληνικά.
Για παράδειγμα, το 1540, μια εισφορά στις ελληνικές περιοχές της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας απήχθη 1.000 ελληνόπουλα σε μία σεζόν και στη Χίο (το ελληνικό νησί) 200 αγόρια απήχθησαν μόνο το 1567. Η κορύφωση ήταν 5.000 παιδιά ετησίως από την Ελλάδα. Ένα γενεαλογικό τραύμα, με χιλιάδες ελληνικές οικογένειες να χάνουν γιους κάθε λίγα χρόνια για αιώνες.
Οι Τούρκοι , Οθωμανοί τότε, έσφαζαν, άρπαζαν, έκαιγαν, βίαζαν, και τέλος σκότωναν όποτε αυτοί ήθελαν τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, σε μια προσπάθεια αυτοί όταν πολλαπλασιάζονταν, για να μην αποτελέσουν κίνδυνο στο μέλλον.
Η ελληνική επανάσταση, όπως και οι εξεγέρσεις Σέρβων και λοιπών έδωσαν τα υποτυπώδη κράτη τον 18ο αιώνα, με το πρόβλημα να λύνεται οριστικά την περίοδο 1912-12 με τους Βαλκανικούς πολέμους. Τώρα με μαζική εισβολή χιλιάδων μουσουλμάνων μεταναστών, η Τουρκία θα επιχειρήσει να ελέγξει και να επεκταθεί ξανά στα Βαλκάνια, μιας και η πολιτική της τάξη δεν αποδέχθηκε ποτέ τα τετελεσμένα των συνθηκών της Λωζάννης και του Βουκουρεστίου.
pentapostagma.gr