ΥΠΑΡΧΕΙ μια στιγμή στην πολιτική όπου η αλλαγή στάσης δεν αποτελεί πλέον ένδειξη ευελιξίας, αλλά ομολογία λάθους.
ΟΙ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ παρεμβάσεις από το εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, που αναδεικνύουν την ανάγκη επανασύνδεσης με την παραδοσιακή βάση της..
παράταξης, αποκατάστασης της σχέσης με ιστορικά πρόσωπα και επανεξέτασης επιλογών που προκάλεσαν σοβαρές αντιδράσεις, έχουν έναν ευρύτερο πολιτικό συμβολισμό.ΔΕΙΧΝΟΥΝ ότι το πρόβλημα που πολλοί επισήμαιναν εδώ και καιρό δεν ήταν ένα «προσωπικό γινάτι», μια «εσωκομματική γκρίνια».
Ήταν μια πραγματική πολιτική απόσταση που δημιουργήθηκε ανάμεσα στη σημερινή ηγετική ομάδα και ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνικής βάσης της παράταξης.
Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας έκανε μια στρατηγική επιλογή: θεώρησε ότι η εκλογική υπεροχή μπορούσε να αντικαταστήσει την ανάγκη πολιτικής σύνθεσης.
Ότι η παράταξη μπορούσε να αλλάξει ψυχή και ταυτότητα χωρίς κόστος. Ότι οι διαφωνίες με πρόσωπα που εξέφραζαν τον ιστορικό κορμό της κεντροδεξιάς μπορούσαν να αντιμετωπιστούν
ως αναχρονισμός.
Όμως οι παρατάξεις δεν είναι μόνο εκλογικοί μηχανισμοί. Είναι ιστορικές διαδρομές, αξίες, κοινωνικές αναφορές και δεσμοί εμπιστοσύνης.
Η ΡΗΞΗ με τον Κώστα Καραμανλή και τον Αντώνη Σαμαρά δεν ήταν ένα απλό επεισόδιο εσωτερικής πολιτικής.
Ήταν το σύμπτωμα μιας βαθύτερης κρίσης ταυτότητας: Ποια Νέα Δημοκρατία θέλει η σημερινή ηγεσία και ποια Νέα Δημοκρατία αναγνωρίζει η κοινωνική της βάση.
ΤΟ ΠΙΟ ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΟ στοιχείο δεν είναι μόνο οι συγκεκριμένες επιλογές που προκάλεσαν αντιδράσεις.
Είναι η επαναλαμβανόμενη ανάγκη αναδίπλωσης, όταν η πραγματικότητα δεν επιβεβαιώνει τις αρχικές επιλογές.
ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ηγεσία μπορεί να διορθώνει. Αυτό είναι θεμιτό και πολλές φορές απαραίτητο.
Όταν όμως η διόρθωση έρχεται διαρκώς μετά την κοινωνική αντίδραση, τότε γεννάται ένα κρίσιμο ερώτημα: Υπάρχει στρατηγική ή απλώς διαχείριση της συγκυρίας;
Από την woke agenda που απομάκρυνε μεγάλο μέρος της παραδοσιακής βάσης, μέχρι κρίσιμες επιλογές στην ενεργειακή και εθνική στρατηγική, το μοτίβο ήταν παρόμοιο: πρώτα η επιλογή μιας κατεύθυνσης, μετά η αμφισβήτηση, και τέλος η αναζήτηση μιας νέας ισορροπίας.
Ας θυμηθούμε: Πρώτα αστυνομική βία στους πολίτες της Λέσβου που αντιδρούσαν στις ανεξέλεγκτες μεταναστευτικές ροές και μετά αντίδραση στον Έβρο, πρώτα απόρριψη των υδρογονανθράκων και μετά πανηγύρια για τις συμφωνίες ερευνών, πρώτα γενικό προσκλητήριο για συμμετοχή στα gay pride και μετά γενικό απαγορευτικό.
Όμως η πολιτική αξιοπιστία δεν αποκαθίσταται με αλλαγές γραμμής.
ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ να αναγνωρίζεις εκ των υστέρων ότι κάποιες προειδοποιήσεις είχαν βάση. Γιατί το ερώτημα παραμένει: Ποιος θα εκφράσει πλέον το πολιτικό κενό που δημιουργήθηκε;
Αυτό είναι και το ουσιαστικό ζήτημα που ανοίγει η συζήτηση για έναν νέο πολιτικό φορέα γύρω από τον Αντώνη Σαμαρά.
ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ, επομένως, δεν είναι η επιστροφή ενός προσώπου στο πολιτικό προσκήνιο.
Είναι η ανάγκη έκφρασης ενός ευρύτερου προβληματισμού που έχει διαμορφωθεί στην κοινωνία και ιδιαίτερα στον χώρο της κεντροδεξιάς.
Ενός προβληματισμού για το αν η σημερινή πολιτική κατεύθυνση εξακολουθεί να εκφράζει εκείνες τις αρχές που συγκρότησαν διαχρονικά την παράταξη: την εθνική αυτοπεποίθηση που δημιουργεί η δύναμη της αποτροπής και όχι τα «ήρεμα νερά» του κατευνασμού, την κοινωνική εγγύτητα, την υπευθυνότητα των θεσμών και την ικανότητα να συνθέτει διαφορετικές ευαισθησίες κάτω από μια κοινή πολιτική ταυτότητα.
ΟΙ ΝΕΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ προτάσεις δεν γεννιούνται επειδή κάποιοι αποφασίζουν απλώς να δημιουργήσουν έναν ακόμη κομματικό σχηματισμό.
Εμφανίζονται όταν υπάρχει μια πραγματική αναντιστοιχία ανάμεσα στις ανάγκες ενός τμήματος της κοινωνίας και στις απαντήσεις που προσφέρουν οι υφιστάμενες πολιτικές δυνάμεις.
Και αυτό είναι το βαθύτερο πρόβλημα για τη σημερινή ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας: όχι η ύπαρξη διαφορετικών απόψεων -αυτές είναι φυσιολογικές σε κάθε μεγάλη παράταξη-, αλλά η απώλεια της δυνατότητας να λειτουργεί ως χώρος σύνθεσης και εκπροσώπησης διαφορετικών κοινωνικών ρευμάτων.
ΌΤΑΝ ΜΙΑ ΠΑΡΑΤΑΞΗ παύει να ακούει έγκαιρα τις ανησυχίες ενός μέρους της κοινωνίας της, τότε δημιουργούνται οι συνθήκες για νέες πολιτικές εκφράσεις.
Και η πολιτική ιστορία δείχνει ότι τα κενά εκπροσώπησης, όταν παγιωθούν, δύσκολα καλύπτονται μόνο με διορθωτικές κινήσεις εκ των υστέρων.
Και όταν η αναγνώριση του λάθους έρχεται αφού έχει δημιουργηθεί ρήγμα με την κοινωνία και με την ίδια την ιστορική διαδρομή μιας παράταξης, τότε ισχύει μια σκληρή πολιτική διαπίστωση: Πολύ αργά για δάκρυα.
https://www.naftemporiki.gr/