Η ολοκληρωτική κατάρρευση του μύθου περί «ανεξάρτητου κινήματος» και οι ταυτόσημες καταγγελίες όσων πηδούν μαζικά από το καράβι που βουλιάζει – Από την οργή των οικογενειών των Τεμπών μέχρι τον Αυγερινό: Το ασφυκτικό καθεστώς της ηγετικής κλίκας και τα ...αόρατα κέντρα αποφάσεων – Το φάντασμα του 3%, ο εκλογικός οδοστρωτήρας του νέου κόμματος Σαμαρά και οι απέλπιδες περιοδείες-βιτρίνα εν μέσω εμφυλίου – Το τέλος των άλλοθι και η νοσηρότητα της κλειστής «αυλής»
Το αφήγημα των δήθεν εξωτερικών, αόρατων εχθρών που πολεμούν λυσσαλέα το εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού έχει πλέον καταρρεύσει με τον πιο εκκωφαντικό και εξευτελιστικό τρόπο. Οι αλλεπάλληλες, ηχηρές αποχωρήσεις πρωτοκλασάτων στελεχών από την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν αφήνουν κανένα απολύτως περιθώριο για θεωρίες συνωμοσίας. Η σκληρή, αμείλικτη πραγματικότητα είναι πως το μεγαλύτερο —και ίσως μοιραίο— πρόβλημα του κόμματος δεν κρύβεται στους πολιτικούς του αντιπάλους, αλλά στον ίδιο τον πυρήνα της ηγετικής του ομάδας.
Όσοι τόλμησαν να συνταχθούν με το μόρφωμα, ανακαλύπτουν πολύ γρήγορα ότι πίσω από τις διακηρύξεις περί άμεσης δημοκρατίας και διαφάνειας, κρύβεται ένας αυταρχικός, κλειστός μηχανισμός. Οι ταυτόσημες καταγγελίες όλων όσων εγκαταλείπουν το καράβι συγκλίνουν σε ένα ανατριχιαστικό συμπέρασμα: το κόμμα διοικείται από μια μικρή, ερμητικά κλειστή κλίκα υπό την Μαρία Καρυστιανού και τη στενή της συνεργάτιδα Μαρία Γρατσία, οι οποίες λειτουργούν ως απόλυτοι μονάρχες, περιτριγυρισμένες από «σκιώδη» γραφεία και αυλικούς των διαδρόμων.
Το χρονικό της φυγής: Μια αλυσίδα πολιτικής απαξίωσης
Η εντυπωσιακή αλυσίδα των αποδράσεων επιβεβαιώνει την πλήρη οργανωτική και θεσμική αποσύνθεση. Το ωστικό κύμα ξεκίνησε από την ίδια τη μήτρα του αγώνα, τον Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών. Άνθρωποι όπως ο Νίκος Πλακιάς, ο Πάνος Ρούτσης και ο νέος πρόεδρος Παύλος Ασλανίδης, αντιλήφθηκαν εγκαίρως τον κίνδυνο καπηλείας της τραγωδίας για μικροκομματικά οφέλη, οδηγώντας στην εκδίωξη της κ. Καρυστιανού από την προεδρία.
Η συνέχεια υπήρξε απολύτως διαλυτική. Ο έμπειρος πραγματογνώμονας Βασίλης Κοκοτσάκης, στυλοβάτης των ερευνών για το έγκλημα των Τεμπών, αποχώρησε καταγγέλλοντας ένα καθεστώς «αυλικών» και πρωτοφανούς προχειρότητας. Ακολούθησε ο πτέραρχος Αθανάσιος Παπανικολάου, ξεμπροστιάζοντας τον ασφυκτικό έλεγχο από μια αόρατη κλίκα, και ο Νίκος Σκιαδάς, ο οποίος μίλησε ανοιχτά για εσωτερικές υπονομεύσεις. Η σύγκρουση με τον Νίκο Καραχάλιο κατέληξε στα δικαστήρια, αποδεικνύοντας ότι η ηγεσία απαντά στην πολιτική κριτική με μηνύσεις. Το τελειωτικό, ωστόσο, χτύπημα ήρθε από την παραίτηση του εκπροσώπου Τύπου Θανάση Αυγερινού, ο οποίος έριξε άπλετο φως στη λειτουργία ενός «παράλληλου παρακράτους» εντός του κόμματος, με «φυτευτούς συμβουλάτορες» να κινούν τα νήματα πίσω από κλειστές πόρτες.
Η δημοσκοπική λαιμητόμος και το προεκλογικό ναυάγιο
Ενώ το κόμμα σπαράσσεται εσωτερικά και φυλλοροεί καθημερινά, η ηγεσία επιχειρεί να στήσει ένα κακόγουστο θέατρο εξωστρέφειας, οργανώνοντας ανούσιες περιοδείες και φωτογραφικές συναντήσεις, όπως η πρόσφατη στη Λάρισα με τοπικούς άρχοντες. Πρόκειται για κινήσεις απελπισίας που αδυνατούν να κρύψουν τον δημοσκοπικό εφιάλτη που πλησιάζει.
Οι εκτιμήσεις των έμπειρων πολιτικών αναλυτών κρούουν τον κώδωνα του οριστικού τέλους. Η τεχνητή διόγκωση του μορφώματος έχει ήδη ξεφουσκώσει, με την «Ελπίδα» να χαροπαλεύει οριακά στο όριο του 3%. Το πραγματικό τσουνάμι, ωστόσο, αναμένεται από τα δεξιά της. Η εμφάνιση του νέου, συγκροτημένου πολιτικού φορέα του Αντώνη Σαμαρά αναμένεται να λειτουργήσει ως εκλογικός οδοστρωτήρας, απορροφώντας μαζικά το κοινό της αντισυστημικής και συντηρητικής διαμαρτυρίας. Χωρίς στελέχη, χωρίς δομές, χωρίς δημοκρατική λειτουργία και με το εκλογικό της ακροατήριο να λεηλατείται, η ηγεσία της Μαρίας Καρυστιανού δεν οδεύει απλώς προς μια εκλογική ήττα, αλλά προς την απόλυτη πολιτική και θεσμική συντριβή.
https://periodista.gr/