Το Χόλιγουντ και η σύγχρονη βιομηχανία του θεάματος φαίνεται πως δεν έχουν πλέον κανένα ιερό και όσιο. Στο όνομα μιας κακώς εννοούμενης πολιτικής ορθότητας, η ελληνική μυθολογία και η παγκόσμια ιστορική κληρονομιά δέχονται ένα άνευ προηγουμένου, συντονισμένο πλήγμα. Η μετατροπή της... Ωραίας Ελένης της Σπάρτης σε μαύρη αποτελεί την απόλυτη αλλοίωση της ταυτότητας των ομηρικών επών, προκαλώντας την οργή όσων αρνούνται να δουν τα θεμέλια του ευρωπαϊκού πολιτισμού να ξαναγράφονται με ψευδείς όρους!
Η Ωραία Ελένη του Ομήρου δεν ήταν ιδεολόγημα, ήταν η κόρη του Δία
Για χιλιάδες χρόνια, η Ωραία Ελένη αποτελεί το απόλυτο σύμβολο της κλασικής ελληνικής ομορφιάς, με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που περιγράφονται ξεκάθαρα στα αρχαία κείμενα. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα την αποκαλεί επανειλημμένα «καλλίκομον» (με όμορφα μαλλιά) και «λευκώλενον» (με λευκά μπράτσα), αντανακλώντας τα φυλετικά και αισθητικά πρότυπα της μυκηναϊκής Ελλάδας.
Κατά τον Όμηρο, ήταν κόρη του Δία και της Λήδας, οπότε και αδελφή εξ αίματος των Διόσκουρων, Κάστορα και Πολυδεύκη. Παράλληλα, όμως, ο Όμηρος τη θεωρεί και κόρη του μυθικού Τυνδάρεω και της Λήδας, άρα και αδελφή της Κλυταιμνήστρας. Ο μύθος αυτός, όπως και όλοι οι μύθοι της αρχαιότητας, είναι μαγευτικός, γεμάτος φαντασία και πολυπλοκότητα. Περιγράφεται ως εξής: Ο Δίας, προκειμένου να κατακτήσει την όμορφη Λήδα, μεταμορφώνεται σε λευκό κύκνο και σκηνοθετεί την καταδίωξή του από αετό στον οποίο είχε μεταμορφωθεί η θεά Αφροδίτη.
Αντικρίζοντας η Λήδα τον καταδιωκόμενο λευκό κύκνο τον πήρε αμέσως στην αγκαλιά της. Από τη συνεύρεση αυτή γεννήθηκαν δύο αυγά που έπειτα από εννέα μήνες εκκόλαψης, από το ένα βγήκαν οι λαμπροί Διόσκουροι και από το άλλο η πανέμορφη Ελένη – όλοι θα καταστούν φωτοβόλες θεότητες. Κατά την αφήγηση του Απολλόδωρου, δε, στη διάρκεια της εν λόγω συνεύρεσης η Λήδα είχε μεταμορφωθεί σε χήνα.
Η αυθαίρετη αλλαγή του χρώματος του δέρματος και της καταγωγής της δεν είναι μια «αθώα καλλιτεχνική άποψη». Είναι μια βίαιη παραποίηση της ιστορικής και μυθολογικής αλήθειας, που προσβάλλει την ίδια την πολιτισμική ταυτότητα της Ελλάδας.
Η «προδοσία» της σκηνοθετικής κατεύθυνσης
Όταν μεγάλα ονόματα της σκηνοθεσίας και παραγωγοί με τεράστια επιρροή επιλέγουν να υποκύψουν στις πιέσεις των σύγχρονων τάσεων, το αποτέλεσμα είναι μια καθαρή προδοσία απέναντι στο κοινό. Αντί να σεβαστούν τις πηγές και να αναδείξουν το μεγαλείο της Τροίας όπως το παρέδωσαν οι αρχαίοι έλληνες ποιητές, επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν την ελληνική ιστορία ως έναν λευκό καμβά για να εξυπηρετήσουν κοινωνικές ατζέντες του 20ού και 21ου αιώνα.
Αυτή η τακτική στερεί από τη νέα γενιά τη δυνατότητα να γνωρίσει την πραγματική μορφή της ελληνικής γραμματείας, μετατρέποντας το παγκόσμιο αριστούργημα της Ιλιάδας σε ένα φτηνό εργαλείο προπαγάνδας.
Η παγίδα του «Blackwashing» και η ακύρωση του Πολιτισμού
Οι υποστηρικτές αυτών των παραγωγών ισχυρίζονται ότι πρόκειται για «μύθο», άρα όλα επιτρέπονται. Όμως, η μυθολογία ενός έθνους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη γεωγραφία, την ανθρωπολογία και την ιστορική του διαδρομή.
Αν κάποιος τολμούσε να αλλάξει τα χαρακτηριστικά ιστορικών ή μυθικών φιγούρων από την αφρικανική ή την ασιατική παράδοση, η κατακραυγή θα ήταν παγκόσμια. Όταν όμως πρόκειται για την ελληνική αρχαιότητα, η ισοπέδωση βαφτίζεται «πρωτοπορία».
Η καταστροφή της ιστορικής ατμόσφαιρας απομακρύνει τον θεατή από την ουσία του δράματος, μετατρέποντας το έπος του Τρωικού Πολέμου σε μια κακή, ασύνδετη καρικατούρα.