Του Strange Attractor
Τα έχω ξαναγράψει, τα έχω ξαναπεί, αλλά ποιος με διαβάζει, και κυρίως ποιος με ακούει;
Σαν άλλη αλογόμυγα όμως, συνεχίζω να τσιμπάω το κοιμισμένο μουλάρι, μπας και ξυπνήσει!
Πάμε λοιπόν…
Στην Ελλάδα η πολιτική εξουσία έχει εδώ και δεκαετίες ένα περίεργο χαρακτηριστικό. Τους πολιτικούς γόνους, που δεν αποτελούν εξαίρεση, αλλά τον κανόνα.
Τα πολιτικά αξιώματα μοιάζουν να μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά, σαν οικογενειακό ακίνητο… και εξηγούμαι.
Ένας σημερινός εξηντάρης είδε καμιά 20αριά εκλεγμένους πρωθυπουργούς στη ζωή του.
Εξ αυτών κάποιοι (ουκ ολίγοι) ήταν συγγενείς Α’ και Β’ βαθμού.
Μέχρι να αποδημήσει εις Κύριον σίγουρα θα δει στο Μαξίμου κι άλλους αντίστοιχους… σωτήρες.
Μόνο που υπάρχει μια μικρή, αλλά κρίσιμη λεπτομέρεια… η πολιτική καρέκλα μπορεί να κληρονομηθεί, η ικανότητα όμως όχι.
Κάτι που όμως δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν οι ψηφοφόροι…
Ακούν γόνο, ή σελέμπριτι, και τον «ψηφάνε» με δυο χέρια!
Γι’ αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε ως χώρα.
Σήμερα τη χώρα κυβερνά ένας ακόμη γόνος του πολιτικού συστήματος, ο επονομαζόμενος «ανέμελος», ή «σμιλεμένος», ή «χάχας» για τους ποταπούς.
Ένας πρωθυπουργός, που κατάφερε να μετατρέψει την επικοινωνία σε υποκατάστατο της πολιτικής, και την εικόνα σε προϊόν.
Με ακριβοπληρωμένους Αμερικανούς επικοινωνιολόγους, άφθονη σοβαροφάνεια, φιλικά (έως δουλικά) προς την κυβέρνηση «ανεξάρτητα» μέσα ενημέρωσης, και με δημοσκοπήσεις που συχνά μοιάζουν περισσότερο με εργαλεία πληρωμένου πολιτικού μάρκετινγκ, παρά με καθρέφτη της πραγματικής κοινωνίας, που στενάζει από την ακρίβεια, τη διαφθορά, και την… αριστεία.
Η πραγματικότητα όμως μπορεί μόνο για λίγο να καμουφλάρεται.
Για πόσο όμως; Επτά και κάτι χρόνια δεν είναι αρκετά για να πέσουν οι μάσκες;
Η απουσία μιας πραγματικά ισχυρής και πειστικής αντιπολίτευσης υπήρξε το καλύτερο δώρο για την κυβέρνηση. Όταν ο αντίπαλος δεν πείθει, η εξουσία αποκτά την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας. Και όταν η επικοινωνιακή μηχανή δουλεύει ασταμάτητα, κάθε αποτυχία μπορεί να βαφτιστεί «μεταρρύθμιση», κάθε κρίση «πρόκληση», και κάθε σκάνδαλο «μεμονωμένο περιστατικό»…
Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα. Η πραγματικότητα, όσο κι αν φτιασιδώνεται, δεν αλλάζει μόνο με τους επικοινωνιολόγους.
Κάποια στιγμή η ψεύτικη εικόνα αρχίζει να ξεθωριάζει, και το γυαλί να ραγίζει.
Οι αντιφάσεις συσσωρεύονται, τα σκάνδαλα πολλαπλασιάζονται, οι θεσμοί δοκιμάζονται, και πίσω από το προσεκτικά φωτισμένο σκηνικό αποκαλύπτεται το βασικό ερώτημα: υπάρχει πραγματικά το πολιτικό ανάστημα που απαιτεί η θέση του πηδαλιούχου ενός γέρικου και σάπιου καραβιού, ή αυτό που έχουμε είναι απλώς ένας εξαιρετικά ακριβός μηχανισμός, που προσπαθεί να το υποδυθεί;
Η απομυθοποίηση δεν έρχεται πάντα μέσα από κάποια μεγάλη πολιτική αντιπαράθεση. Μπορεί να αρχίσει από μια εικόνα…
Από μια αμήχανη στιγμή, όπου τα μάτια γουρλώνουν, και το κεφάλι στρέφεται πάνω κι αριστερά.
Από ένα δήθεν κρυφό βλέμμα προς τα δεξιά…
Από μια γκάφα, μια λόρδωση, κι από ένα αστείο περπάτημα, που θυμίζει Μίστερ Μπιν, πάνω σε στρωμένα κόκκινα χαλιά, δίπλα σε στρατιωτικά αγήματα…
Ακόμη κι από ένα ορθογραφικό λάθος, που αμέσως ξεγυμνώνει τα περί Χάρβαρντ…
Από μια (επαναλαμβανόμενη) αμήχανη προσπάθεια να δημιουργηθεί η εντύπωση διεθνούς κύρους μπροστά στις κάμερες, όπου ο γόνος παριστάνει τον συνομιλητή ξένων ομολόγων του, ενώ στην πραγματικότητα μιλάει μόνος του… για τον φωτογράφο.
Και βεβαίως, από ένα θεαματικό πέσιμο από ποδήλατο, που τον οδηγεί σε δημόσιο νοσοκομείο, με μόνη συνοδεία τους προσωπικούς του φωτογράφους (και την πιστή του συμβία).
Στο οποίο νοσοκομείο, να τα λέμε όλα, αν δεν ήταν Ο ΓΟΝΟΣ, ακόμη θα περίμενε στην ουρά για να τον δει κάποιος ειδικευόμενος γιατρός… που στο τέλος θα του έδινε χάπια για τον εχινόκοκκο…
Και τότε, όταν όλα αυτά επαναλαμβάνονται σε τακτά διαστήματα, συμβαίνει κάτι που κανένας επικοινωνιολόγος δεν μπορεί να ελέγξει.
Ο πολιτικός παύει να είναι η εικόνα που κατασκευάστηκε γι’ αυτόν, και γίνεται αντικείμενο χλεύης.
Η χλεύη, βέβαια, δεν είναι πολιτικό επιχείρημα.
Ούτε τα σωματικά χαρακτηριστικά, ούτε οι ακούσιες κινήσεις, ούτε τα πάμπολλα τικ, ούτε μια ατυχής στιγμή αποδεικνύουν ανεπάρκεια.
Η δημοκρατία οφείλει να κρίνει έναν πρωθυπουργό για τις πράξεις, τις αποφάσεις, τα αποτελέσματα και τον σεβασμό στους θεσμούς, όχι για την εμφάνισή του, και όχι για τις γκάφες του.
Ακριβώς εκεί, όμως, βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα για τον σημερινό γόνο.
Όταν πέσει η επικοινωνιακή αυλαία, όταν διαρρηχθεί η άτυπη μηντιακή ασυλία, μένει η διακυβέρνηση. Μένουν οι ευθύνες…
Μένουν δηλαδή μόνο τα σκάνδαλα και οι σκιές τους.
Και μένει και η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό.
Όπως μένει και η «μαύρη» καθημερινότητα του απλού πολίτη, που δεν εξαρτά την επιβίωση του από τα χειροκροτήματα προς τον γόνο.
Και τότε έρχεται η ώρα, που καμία σκηνοθετημένη φωτογραφία, καμία στημένη δημοσκόπηση, και κανένα καλοπληρωμένο τηλεοπτικό αφήγημα δεν αρκούν.
Η πολιτική δεν είναι κληρονομικό δικαίωμα. Είναι μια διαρκής εξέταση. Και κάποτε, αργά η γρήγορα, έρχεται η στιγμή που ο όποιος γόνος καλείται να αποδείξει ότι δεν βρίσκεται στην κορυφή επειδή γεννήθηκε στο σωστό σπίτι, αλλά επειδή μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Αν δεν μπορεί, και αν κυριαρχήσει η χλεύη, τότε η πιο αξιοπρεπής πολιτική πράξη δεν είναι να επιστρατεύσει ακόμη περισσότερη επικοινωνία, ούτε να αλλάξει επικοινωνιολόγους.
Η μόνη σωστή και υπεύθυνη πράξη, είναι να αποχωρήσει… να ξεκουμπιστεί!
Για την προκοπή του τόπου (που θα ‘λεγε και ο Στρατούλης)…
antinews.gr