Έξι μήνες. Μισός χρόνος κλείνει σήμερα από τις 28 Φεβρουαρίου, που ξεκίνησε ο Aμερικανο-ισραηλινός πόλεμος κατά του Ιράν και η σύγκρουση συνεχίζεται στον Κόλπο.
Μια σύγκρουση για την οποία ο πρόεδρος Τραμπ διαβεβαίωνε πώς θα τελειώσει σε τέσσερις- πέντε εβδομάδες. Μισό χρόνο...
αργότερα, παρά τις διαπραγματεύσεις και τις υπογεγραμμένες συμφωνίες, ουσιαστικά βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Ο Τραμπ έχει καταφέρει μια «τρύπα» στο νερό.Στρατιωτικά, το Ιράν έχει υποστεί σοβαρές ζημιές, αλλά παραμένει ικανό για δράση. Αλλά και η επιχειρησιακή ετοιμότητα του αμερικανικού στρατού έχει μειωθεί λόγω της σύγκρουσης.
Δεν υπάρχει σαφής στρατιωτική, πολιτική ή διπλωματική λύση στον ορίζοντα και ο αυτός που φαίνεται να εξαντλείται δεν είναι το καθεστώς των μουλάδων, αλλά ο ίδιος ο πρόεδρος Τραμπ. Μαζί βέβαια με τον ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου, που κινδυνεύει να χάσει στις εκλογές του Οκτωβρίου και να μπλέξει με δικαστικές περιπέτειες, που θα μπορούσαν να τον οδηγήσουν στη φυλακή.
Αποκλεισμός παντού
Ταυτόχρονα, η παγκόσμια οικονομία στενάζει καθώς το Ιράν έχει αποκλείσει το στενότερο σημείο στο Στενό του Ορμούζ και περιοδικά εκτοξεύει πυραύλους ή drones εναντίον πλοίων που εισέρχονται σε αυτά τα ύδατα χωρίς άδεια από τους Φρουρούς της Επανάστασης.
Επιπλέον, οι επιθέσεις σε πλοία και ο αποκλεισμός πλοίων με προορισμό τη Σαουδική Αραβία από τους αντάρτες Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα έχουν αυξήσει το κόστος μεταφοράς και ασφάλισης. Αυτό έχει διαταράξει τις αλυσίδες εφοδιασμού και είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικό για τις οικονομίες των κρατών του Κόλπου.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από την πλευρά τους, έχουν επαναφέρει τον αποκλεισμό στον Κόλπο του Ομάν και προσπαθούν να σταματήσουν όλα τα πλοία που κατευθύνονται προς ή προέρχονται από ιρανικά λιμάνια.
Πλοία-φαντάσματα
Και περισσότερες ναυτιλιακές εταιρείες για να παρακάμψουν και τους δύο αποκλεισμούς αναγκάζονται να μετατρέπουν τα τάνκερ τους σε πλοία-φαντάσματα για να διέλθουν με μεγάλο κίνδυνο από το Στενό. Απενεργοποιούν το Σύστημα Αυτόματης Αναγνώρισης (AIS) ή παραποιούν το σήμα, για να παρακάμψουν τον αποκλεισμό.
Αλλά αυτά είναι επικίνδυνα ταξίδια. Συνολικά, περισσότερα από 70 εμπορικά πλοία έχουν δεχθεί επιθέσεις και από τις δύο πλευρές από την έναρξη του πολέμου, με αποτέλεσμα τον θάνατο 20 ναυτικών, σύμφωνα με στοιχεία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Εργαζομένων στις Μεταφορές.
Το Ιράν ανακοίνωσε πάντως ότι βρίσκεται κοντά στην ολοκλήρωση συμφωνίας με το Ομάν για την μελλοντική διαχείριση του Στενού του Ορμούζ. Μένει να δούμε βέβαια πώς θα αντιδράσει η Ουάσιγκτον σε μια τέτοια συμφωνία, καθώς ο Τραμπ έχει απειλήσει να «βομβαρδίσει» το συμμαχικό Ομάν!
Πόλεμος φθοράς
Έξι μήνες μετά την έναρξη των αεροπορικών επιδρομών των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, δεν διαφαίνεται τέλος στη σύγκρουση, Αντίθετα, έχει εξελιχθεί σε πόλεμο φθοράς.
Τι ήθελε αρχικά να πετύχει ο πρόεδρος Τραμπ, τι έχει καταφέρει και τι θα συμβεί στη συνέχεια; Το τελευταίο «πλήγμα» ήταν η ανακοίνωση για επιβολή οικονομικών κυρώσεων στην Τεχεράνη.
Μόνο που η ιστορία έχει δείξει ότι οι κυρώσεις μπορούν να φτωχύνουν μια κοινωνία, χωρίς να υποτάξουν την κυβέρνησή της χώρας. Σε αυταρχικά καθεστώτα, όπως στο Ιράν, οι κυρώσεις κινδυνεύουν ακόμη και να ενισχύσουν την αφήγηση της εξουσίας, η οποία κατηγορεί τον εξωτερικό εχθρό για την κρίση. Οι μουλάδες παρουσιάζονται ως υπερασπιστές της πολιορκημένης πατρίδας και δικαιολογούν την εσωτερική καταστολή.
Το υψηλότερο τίμημα πληρώνεται έτσι από τον πληθυσμό, ενώ οι ελίτ έχουν μεγαλύτερα εργαλεία για να προστατευτούν. Η εσωτερική καταστολή του ιρανικού καθεστώτος παραμένει σκληρή.
Αλλά η καταγγελία για ωμές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ιράν, δεν μπορεί να αποτελέσει ηθική κάλυψη για στρατηγικές που εξυπηρετούν και άλλα συμφέροντα.
Αλλωστε, ο Αμερικανός υπουργός Πολέμου, Πιτ Χέγκσεθ, ομολόγησε τον περασμένο Μάρτιο ότι η αποκατάσταση της δημοκρατία στο Ιράν δεν ήταν ρητός πολεμικός στόχος των ΗΠΑ. Δεν επρόκειτο για ένα «πείραμα οικοδόμησης δημοκρατίας», όπως είπε χαρακτηριστικά.
Οι πραγματικοί στόχοι
Η στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν έχει εγείρει ισχυρές προκλήσεις για τους πραγματικούς στόχους, βάσει του διεθνούς δικαίου και θα ήταν αφελές να την ερμηνεύσουμε αποκλειστικά μέσω της ρητορικής ασφαλείας.
Στο βάθος βρίσκεται η στρατηγική σημασία των Στενών του Ορμούζ και των ενεργειακών οδών του Κόλπου, η περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων μετά την αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ και της Χαμάς και η αντιπαράθεση με την Κίνα, τον κύριο πελάτη του ιρανικού πετρελαίου και βασικού αντιπάλου για τις ΗΠΑ.
Σήμερα, ο Τραμπ πληρώνει υψηλό τίμημα για τη σύγκρουση. Τα ποσοστά αποδοχής του στο εσωτερικό, έχουν μειωθεί από 40% σε 33%, από την έναρξη του πολέμου.
Η αύξηση των τιμών της βενζίνης και του ντίζελ στις ΗΠΑ υπονομεύει την προεκλογική υπόσχεση του Τραμπ για το 2024 να μειώσει το κόστος για τους πολίτες. Αφήστε, που κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας, ο Τραμπ είχε δεσμευτεί να τερματίσει τους πολέμους.
Μεγάλη δυσαρέσκεια στο εσωτερικό
Μόνο το 31% των Αμερικανών πολιτών υποστηρίζουν τη σύγκρουση. Αυτό είναι χαμηλότερο ποσοστό από ό,τι για άλλες αμερικανικές παρεμβάσεις σε συγκρίσιμο στάδιο. Για χρόνια, ο πόλεμος στο Αφγανιστάν απολάμβανε ποσοστά αποδοχής άνω του 50% στις δημοσκοπήσεις της εταιρείας Gallup.
Η δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων θέτει σε κίνδυνο την οριακή πλειοψηφία των Ρεπουμπλικανών στο Κογκρέσο, ενόψει των ενδιάμεσων του Νοεμβρίου. Η κατάστ αση επιδεινώνεται περαιτέρω από το γεγονός ότι το εθνικό χρέος των ΗΠΑ έχει φτάσει σε νέο ιστορικό υψηλό των 40 τρισεκατομμυρίων δολαρίων,εκτινάσσοντας το κόστος αποπληρωμής σε πάνω από ένα τρις το χρόνο.
Δεν τα λες όλα αυτά και επιτυχία….
https://www.naftemporiki.gr/