Η αυξανόμενη δυσπιστία της κοινωνίας απέναντι στους διαχειριστές του δημόσιου πλούτου φέρνει στο προσκήνιο δικαιολογίες για κληρονομιές, δωρεές και εμβάσματα από το εξωτερικό.
Σε μια περίοδο κατά την οποία η εμπιστοσύνη των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα και τους διαχειριστές του δημόσιου χρήματος υποχωρεί σταθερά, η δημόσια συζήτηση γύρω από την προέλευση των περιουσιακών στοιχείων των πολιτικών προσώπων παίρνει νέες διαστάσεις. Τα αλλεπάλληλα φαινόμενα διαφθοράς και οι σκιές γύρω από τη διαχείριση των δημοσίων πόρων έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα έντονης αμφισβήτησης στην κοινωνία. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, όταν η κοινή γνώμη εστιάζει στην υπερπολυτελή ζωή και την οικονομική επιφάνεια διαφόρων παραγόντων του δημόσιου βίου, επιστρατεύεται ολοένα και πιο συχνά μια συγκεκριμένη αμυντική γραμμή: η επίκληση της μεγάλης περιουσίας της συζύγου ή της συντρόφου, η οποία παρουσιάζεται ως η αποκλειστική πηγή του πλούτου.
Κληρονομιές, πολυκατοικίες και ο «θείος από την Αμερική» ως ακλόνητη οικονομική κάλυψη
Το αφήγημα της οικογενειακής περιουσίας που αποκτήθηκε από προηγούμενες γενιές χρησιμοποιείται ως το απόλυτο άλλοθι για τη δικαιολόγηση ενός επιδεικτικού τρόπου ζωής. Πολυκατοικίες, εξοχικές κατοικίες, γονικές παροχές από εύπορους γονείς ή παππούδες, αλλά και ιστορίες για μυθικές κληρονομιές από μακρινούς συγγενείς του εξωτερικού –όπως ο κλασικός «θείος από την Αμερική» που προκόψε στην ξενιτιά– προβάλλονται ως η εξηγητική βάση για τα υψηλά εισοδήματα. Με αυτόν τον τρόπο, επιχειρείται να καλυφθεί κάθε υποψία για πιθανές αθέμιτες συναλλαγές, μίζες ή διασπάθιση δημόσιου χρήματος, μετατοπίζοντας την προέλευση των κεφαλαίων από τη δημόσια σφαίρα στην ιδιωτική οικογενειακή κληρονομιά.
Ένα κοινωνικό φαινόμενο που εντείνει την απαξίωση και ζητά ουσιαστικούς ελέγχους
Η συστηματική επανάληψη αυτού του μοτίβου έχει μετατρέψει το «φαινόμενο των πλούσιων συζύγων» σε ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα των καιρών μας, το οποίο όμως αντί να καθησυχάζει, εντείνει τον σκεπτικισμό των πολιτών. Η κοινή γνώμη αντιμετωπίζει πλέον με μεγάλη επιφυλακτικότητα αυτές τις βολικές συμπτώσεις, θεωρώντας ότι η επίκληση του οικογενειακού πλούτου συχνά λειτουργεί ως προπέτασμα καπνού. Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης απαιτεί πλέον από τους αρμόδιους ελεγκτικούς μηχανισμούς να προχωρούν σε ουσιαστικούς ελέγχους «πόθεν έσχες» από μηδενική βάση, διασταυρώνοντας σε βάθος την πραγματική προέλευση κάθε περιουσιακού στοιχείου, ώστε να μπει τέλος στις σκιές και την αμφισβήτηση.
https://periodista.gr/