Μαρίνος Γεωργάτος
Για εκείνους που δεν φεύγουν ποτέ…
------------------------------------------------------
Κάθε καλοκαίρι γεμίζουν οι δρόμοι αυτοκίνητα, τα λιμάνια ταξιδιώτες, τα αεροδρόμια βαλίτσες και οι οθόνες μας φωτογραφίες από παραλίες, νησιά, τραπέζια, ηλιοβασιλέματα και στιγμές ανεμελιάς.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά υπάρχουν και οι άλλοι.
Εκείνοι που δεν ετοιμάζουν βαλίτσα.
Όχι γιατί δεν αγαπούν τη θάλασσα.
Όχι γιατί δεν λαχταρούν μια αυλή, ένα νησί, λίγες ημέρες χωρίς ρολόι, μια βουτιά, ένα πρωινό χωρίς την αγωνία της επόμενης υποχρέωσης.
Αλλά γιατί δεν μπορούν.
Υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους οι διακοπές δεν είναι επιλογή προορισμού. Είναι ένα άπιαστο όνειρο.
Άνθρωποι που βλέπουν το καλοκαίρι να περνά από δίπλα τους όπως περνά ένα λεωφορείο που δεν μπορούν να πάρουν.
Τους συναντάς τα απογεύματα στοιβαγμένους στα μέσα μεταφοράς. Κουρασμένους. Με το βλέμμα χαμηλωμένο. Με μια σακούλα στο χέρι, έναν λογαριασμό στην τσέπη, μια έννοια για το αύριο και μία μόνο επιθυμία: να φτάσουν επιτέλους σπίτι, να βγάλουν τα παπούτσια τους και να ξεκουράσουν ένα σώμα που την επόμενη μέρα θα πρέπει πάλι να αντέξει.
Ο ήλιος λάμπει κι εκείνοι ίσως δεν έχουν πια το κουράγιο να τον κοιτάξουν.
Η θάλασσα βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα μακριά, αλλά μπορεί να απέχει έναν ολόκληρο κόσμο.
Δεν ζητούν πολλά. Ίσως ένα δωμάτιο για λίγες ημέρες.
Ένα τραπέζι χωρίς να μετρούν τα ευρώ.
Έναν καφέ χωρίς ενοχή.
Λίγο χρόνο που να μην ανήκει στη δουλειά, στους λογαριασμούς και στις υποχρεώσεις. Και όμως, ακόμη κι αυτά για πολλούς έχουν γίνει πολυτέλεια. Το πιο συγκλονιστικό είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς δεν φωνάζουν. Δεν ανεβάζουν αναρτήσεις διαμαρτυρίας. Δεν περιφέρουν τη δυσκολία τους ζητώντας συμπόνια. Καταπίνουν την πίκρα τους αθόρυβα και συνεχίζουν.
Με μια αξιοπρέπεια που καμιά φορά συγκινεί περισσότερο από χίλιες λέξεις. Αυτούς τους ανθρώπους σκέφτομαι όταν βλέπω την ατέλειωτη παρέλαση της καλοπέρασης στα κοινωνικά δίκτυα.
Και φυσικά, κανείς δεν χρειάζεται να απολογείται επειδή μπορεί να ταξιδέψει, να χαρεί, να ξεκουραστεί. Η χαρά δεν είναι έγκλημα και η ευτυχία κανενός δεν διορθώνει τη δυστυχία του άλλου.
Υπάρχει όμως μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο μοιράζομαι τη χαρά μου και στο επιδεικνύω την ευμάρειά μου.
Λίγη διακριτικότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.
Λίγη σκέψη πως, την ώρα που εμείς φωτογραφίζουμε το τραπέζι ενός ακριβού εστιατορίου ή την πισίνα ενός ξενοδοχείου, κάποιος άλλος ίσως αναρωτιέται αν θα του φτάσουν τα χρήματα μέχρι το τέλος του μήνα. Όχι για να αισθανθούμε ενοχές.
Αλλά για να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας.
Γιατί η κοινωνία δεν κρίνεται μόνο από εκείνους που μπορούν να χαρούν τα αγαθά της. Κρίνεται κυρίως από το πόσους ανθρώπους αφήνει να κοιτούν τη χαρά πίσω από ένα τζάμι.
Και είναι πολλοί. Περισσότεροι απ’ όσο φανταζόμαστε.
Είναι οι σιωπηλοί νοσταλγοί ενός μικρού ονείρου που βρίσκεται μπροστά στα μάτια τους και ταυτόχρονα τόσο μακριά από τα χέρια τους. Εκείνοι που δεν ζητούν πολυτέλεια.
Ζητούν λίγη ανάσα. Και ίσως το πιο θλιβερό σημείο της φτώχειας να μην είναι ότι στερεί από τον άνθρωπο πράγματα.
Είναι ότι, σιγά σιγά, τον μαθαίνει να μη ζητά πια τίποτα.
Να μη σχεδιάζει. Να μη περιμένει. Να μη λέει «του χρόνου».
Να συμβιβάζεται με την ιδέα πως η ζωή είναι κάτι που συμβαίνει στους άλλους. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους ήθελα σήμερα να μιλήσω. Όχι για να τους λυπηθούμε.
Για να τους δούμε. Γιατί ίσως η μεγαλύτερη μορφή κοινωνικής αδικίας αρχίζει ακριβώς εκεί: όταν κάποιοι έχουν πάψει να ονειρεύονται επειδή έμαθαν ότι ακόμη και τα πιο μικρά όνειρα κοστίζουν περισσότερο απ’ όσο μπορούν να πληρώσουν.
https://www.press-gr.com/2026/08/blog-post_435.html