Παλιές «πράσινες» εποχές προσπάθησε να επαναφέρει στη μνήμη από την Κρήτη ο Νίκος Ανδρουλάκης στην εκδήλωση-υπερπαραγωγή — αλήθεια, Νίκο, πώς εξηγείς ένα υπερχρεωμένο κόμμα (500 εκατομμύρια) που άλλαξε και ΑΦΜ να χρηματοδοτεί τέτοια τριήμερη φιέστα; — με περιοδείες από κομβόι «πράσινων» αυτοκινήτων, κορναρίσματα, φασαρία, κατασκευασμένο ενθουσιασμό και βέβαια τρακτέρ.
Και φυσικά, πώς θα μπορούσε να λείψει από τα τρακτέρ και ο «θίασος» μεταγραφών αεροδρομίου, που άρπαξαν τις έδρες από άλλα κόμματα και έδωσαν στο ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη το «ύψος» της αξιωματικής αντιπολίτευσης;
Μπορεί να προσπαθεί πολύ και να ιδρώνει ο Ανδρουλάκης, που κυριολεκτικά βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, γνωρίζοντας ότι αυτός ο Σεπτέμβρης μπορεί να είναι και ο τελευταίος του στην ηγεσία της Χαριλάου Τρικούπη, αν δεν καταφέρει να ανατρέψει τον συσχετισμό δυνάμεων με την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα, αλλά είναι άλλο να δείχνεις και άλλο να είσαι ο πραγματικός συνεχιστής της κληρονομιάς του Ανδρέα Παπανδρέου και του ιστορικού ΠΑΣΟΚ της Αλλαγής.
Μόνο σαν φάντασμα εξακολουθεί να πλανάται ο Ανδρέας Παπανδρέου μέσα στα γραφεία της Χαριλάου Τρικούπη και πάνω από τα σύμβολα που ακόμη και σήμερα συγκινούν τον ελληνικό λαό, θυμίζοντας ποιο κόμμα ήταν αυτό που έφερε για πρώτη φορά τον «λαό στην εξουσία».
Γιατί ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί να μιλάει για τον Ανδρέα, να τον επικαλείται συχνά — ιδιαίτερα όταν βλέπει την ψαλίδα να ανοίγει με τον Αλέξη Τσίπρα —, να είναι αυτός ο πρώτος που χρησιμοποιεί τα συνθήματα και τα σύμβολα του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ της Αλλαγής για να εμπνεύσει, αλλά στην πραγματικότητα δεν πιστεύει ούτε τον Ανδρέα, ούτε την Αλλαγή, ούτε τις αρχές και τις αξίες της κληρονομιάς του ΠΑΣΟΚ.
Στο μόνο που πιστεύει είναι η προσωπική του πολιτική επιβίωση και η παραμονή με κάθε τρόπο στην καρέκλα της Χαριλάου Τρικούπη.
Το μόνο που τον ενδιαφέρει πλέον είναι το All In· όχι για να βγει το ΠΑΣΟΚ, έστω και με μια ψήφο, πρώτο κόμμα, αλλά για να τερματίσει ο ίδιος, έστω και με μια ψήφο, πάνω από τον Τσίπρα. Το all in του Ανδρουλάκη δεν είναι για την αλλαγή πολιτικής για τον λαό, αλλά για την αλλαγή σειράς στην κατάταξη της Κεντροαριστεράς.
Και στην προσπάθειά του αυτή δεν διστάζει να υπονομεύει πολλές φορές την ίδια την προσπάθεια του κόμματός του με ακραίους λαϊκισμούς, σαν κι αυτούς χθες στην κακόγουστη φιέστα στο Ηράκλειο, που θύμιζε «σεβεντίλα» ελληνικής βιντεοταινίας, με πράσινα τρακτεράκια και βουλευτές να συνωστίζονται αλαλάζοντες, προσπαθώντας να αναστήσουν εικόνες από το λαϊκό κίνημα του Ανδρέα Παπανδρέου το ’82 και το ’85 που άλλαξε την πορεία της χώρας. Αλλά και με δύο μέτρα και δύο σταθμά προς το εσωτερικό του κόμματός του: πότε κατά όσων θεωρεί ότι μπορεί να τον αμφισβητήσουν και πότε αλλάζοντας εντελώς στρατηγική με βάση το πώς βλέπει να διαμορφώνονται οι εσωκομματικές ισορροπίες.
Η εικόνα χθες στο Ηράκλειο, αλλά και όλο το τελευταίο διάστημα, είναι χαρακτηριστική. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, που ξεκίνησε φιλοδοξώντας να αναδείξει ένα νέο ΠΑΣΟΚ με μια νέα γενιά στελεχών — έχοντας δίπλα του την πρώτη περίοδο φρέσκα πρόσωπα, πετυχημένα στον χώρο τους (τοπική αυτοδιοίκηση, κοινωνικές δράσεις, επαγγελματικός στίβος) —, επέστρεψε στην παλιά φρουρά. Τελευταία βγαίνει έχοντας δίπλα του Βαρδακαστανίδες, Κουκουλόπουλους και άλλους, ενώ, σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, ετοιμάζεται, σε μια κίνηση εξασφάλισης εσωτερικού μορατόριουμ, να μοιράσει υποψηφιότητες σε γόνους από τα πολιτικά τζάκια του ΠΑΣΟΚ.
Αν κανείς ελπίσει ποτέ να καταλάβει «τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε» στο ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, δεν του φταίει κανένας Τσίπρας, καμία ΕΛΑΣ, κανένα «φάντασμα», υπονομεύσεις από δήθεν δελφίνους κ.λπ., παρά ο ίδιος ο εαυτός του, που δεν μπόρεσε — γιατί ίσως δεν θέλησε ποτέ — να συνδεθεί πραγματικά με τους ψηφοφόρους του αληθινού ΠΑΣΟΚ.
Όχι εκείνους του σημιτικού που αλλοίωσε — οι περισσότεροι έχουν ήδη περάσει στη ΝΔ του Μητσοτάκη και όσοι παραμένουν περιμένουν απλώς το σήμα μετά τις εκλογές —, αλλά εκείνους της Αλλαγής του 1981. Εκείνους που δεν αρκούνται στις δεύτερες και τις τρίτες θέσεις, αλλά έχουν μάθει να δίνουν και να κερδίζουν μάχες (τελευταία φορά τον Δήμο της Αθήνας το 2024) απέναντι σε όλους και σε όλα, και που ξέρουν πού είναι η φυσική θέση του ΠΑΣΟΚ της Αλλαγής και του Ανδρέα Παπανδρέου:
Πάντα απέναντι από τη Δεξιά, αδιαπραγμάτευτα, ανυποχώρητα και χωρίς εξαιρέσεις.
https://thefaq.gr/