30 Σεπ 2026

Τα παιδιά πέτυχαν, η πολιτεία απέτυχε

Νικόλ Λειβαδάρη
Στην Ισπανία, ήταν η 87χρονη Μαρικάρμεν από τη Μαδρίτη που αφύπνισε κοινωνία και πολιτικούς με μια έξωση. Της ζήτησαν αστρονομικό ενοίκιο, δεν μπορούσε να το πληρώσει και την έβγαλαν στον δρόμο.
Μαζί της κατέβηκαν στους δρόμους δεκάδες χιλιάδες Ισπανοί, διεκδικώντας το αυτονόητο: δικαίωμα στη στέγη.Στην Ελλάδα,.. είναι ο 19χρονος Γιώργος από τη Θεσσαλονίκη, η 18χρονη Μαρία από την Κοζάνη, η συνομήλική τους Κατερίνα από την Αθήνα, που θα έπρεπε να μας βγάλουν όλους στους δρόμους. Τα παιδιά έδωσαν πανελλαδικές εξετάσεις, πέτυχαν και πέρασαν στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, αλλά δεν πήγαν ποτέ.

Δεν είναι μόνον οι τρεις τους, είναι συνολικά 400 παιδιά από διάφορες πόλεις της Ελλάδας που πέτυχαν στις εισαγωγικές σε σχολές του πανεπιστημίου της Πάτρας αλλά δεν γράφτηκαν καν, διότι οι γονείς τους δεν είχαν τα χρήματα για να καλύψουν το κόστος του ενοικίου μακριά από τον τόπο της μόνιμης κατοικίας τους.

Δεν πήγαν και δεν γράφτηκαν ακόμη και παιδιά που είχαν περάσει στις πιο περιζήτητες και υψηλής δυσκολίας σχολές. Μόνον στην Ιατρική δεν γράφτηκαν εννέα επιτυχόντες, όπως δήλωσε ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών, Χρήστος Μπούρας.

Κοινώς, το πάλαι ποτέ όνειρο της φοιτητικής ζωής μακριά από το πατρικό έχει γίνει οικονομικός εφιάλτης για σπουδαστές και γονείς. Το δείχνουν κυνικά οι αριθμοί των τελευταίων ετών, που εμφανίζουν σταθερή μείωση στις εγγραφές στα περιφερειακά πανεπιστήμια, το δείχνουν και οι προβλέψεις για το μέλλον: Σύμφωνα με τον κ. Μπούρα, έως το 2040 οι νέοι φοιτητές θα περιοριστούν στις 30.000 με 32.000, από 60.000 που είναι σήμερα.

Το απαγορευτικό κόστος ζωής μακριά από το πατρικό δεν είναι ο μοναδικός παράγοντας αυτής της μείωσης, είναι όμως ο πιο σημαντικός. Όταν τα ελληνικά νοικοκυριά (στοιχεία Eurostat) δαπανούν, κατά μέσο όρο, το 36% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για τη βασική στέγη, οι δυνατότητες και για δεύτερο, φοιτητικό σπίτι είναι ελάχιστες. Και όταν στην Ελλάδα τα ενοίκια αυξάνονται με τον δεύτερο υψηλότερο ρυθμό σε όλη την Ευρώπη, τότε γίνονται απλώς απαγορευτικές.

Μαζί, γίνονται και καθρέφτης της μεγάλης, συλλογικής μας αποτυχίας. Διότι τα παιδιά πέτυχαν, αλλά η πολιτεία απέτυχε να τους διασφαλίσει το στοιχειώδες: το δικαίωμα στην Παιδεία και στις ίσες ευκαιρίες. Ίσες ευκαιρίες για έχοντες, κατέχοντες και μη έχοντες….

https://www.naftemporiki.gr/