Η εξαγγελία της διεθνούς ημερίδας της 10ης Οκτωβρίου 2026 από την πλειοψηφία του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων (ΕΔΕ), υπό τον «ισόβιο» Πρόεδρό της Χριστόφορο Σεβαστίδη και τον αδελφό του, Α΄ Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Σεβαστίδη, συνιστά ένα πρωτοφανές θεσμικό... ατόπημα. Με τίτλο «Αντιμετωπίζοντας τις ακραίες συμπεριφορές δικηγόρων απέναντι σε δικαστικούς λειτουργούς – Διεθνής πρακτική σε ένα ανησυχητικό φαινόμενο», η συνδικαλιστική ηγεσία του δικαστικού σώματος δεν επιχειρεί απλώς μια ευθεία επίθεση στο δικηγορικό λειτούργημα. Επισημοποιεί τη μετάλλαξη του κορυφαίου δικαστικού σωματείου σε μηχανισμό αυταρχικής πειθάρχησης του ακροατηρίου, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τις πιο σκληρές κυβερνητικές επιλογές. Η Ένωση Δικαστών και Δικαστηρίων, υπό την προεδρία της έντιμης δικαστικής λειτουργού, Μαργαρίτας Στενιώτη, ποτέ δεν θα προέβαινε σε τέτοιες ακραίες πράξεις, αφού ναι μεν προστάτευε τους συναδέλφους της από άδικες επιθέσεις δικηγόρων, αλλά ποτέ δεν στιγμάτιζε ανθρώπους.
1. Το χρονικό μιας τραγικής ημερίδας: Η κατασκευή ενός «εσωτερικού εχθρού»
Η επιλογή της ΕΔΕ να αφιερώσει διεθνή ημερίδα στην «αντιμετώπιση» των συνηγόρων υπεράσπισης αποτελεί όνειδος για την ελληνική Δικαιοσύνη. Την ώρα που το δικαστικό σύστημα δοκιμάζεται από:
● Τη διάλυση των υποδομών και την κατάρρευση των κτιριακών εγκαταστάσεων,
● Τις παρεμβάσεις της εκτελεστικής εξουσίας στη λειτουργία των ανεξάρτητων αρχών, και το σκάνδαλο Predator,
● Τις καταδίκες της χώρας από το ΕΔΔΑ για παραβιάσεις του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη (άρθρο 6 ΕΣΔΑ),
● Τον αποδεκατισμό των δικονομικών εγγυήσεων μέσω των συνεχών, τιμωρητικών τροποποιήσεων των Ποινικών Κωδίκων,
η ηγεσία των αδελφών Σεβαστίδη επιλέγει ως κορυφαία θεσμική προτεραιότητα το «κυνήγι» του δικηγόρου. Αντί να προασπίσει τη συνταγματική ισότητα των όπλων και τη δικονομική αξιοπρέπεια της διαδικασίας, η ΕΔΕ επιδιώκει να μετατρέψει το ακροατήριο σε καθεστώς σιωπητηρίου, όπου κάθε δυναμική, έντιμη και μαχητική υπεράσπιση των δικαιωμάτων του εντολέα θα βαφτίζεται «ακραία συμπεριφορά» και θα επισύρει μέτρα καταστολής ή ακόμα και αποβολή του συνηγόρου.
Η στάση της μειοψηφίας: «Όχι στη στείρα αντιπαράθεση»
Η αντίδραση στο εσωτερικό της ΕΔΕ υπήρξε άμεση και διαλυτική για το αφήγημα της ηγεσίας. Τρία μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου –οι Πρωτοδίκες Αργύρης Μπιχάκης (Θεσσαλονίκης), Νατάσα Τεκνάκη (Αχαΐας) και Μάριος-Μηνάς Χαραλαμπίδης (Αθηνών)– καταψήφισαν την πρόταση και διαχώρισαν δημόσια τη θέση τους, αποδομώντας πλήρως το συνέδριο:
● Πλήγμα στο κύρος της Δικαιοσύνης: Τόνισαν ότι η στοχοποίηση των δικηγόρων υπονομεύει τη λειτουργία της Δικαιοσύνης και ευτελίζει τον ρόλο του δικαστικού λειτουργού.
● Κατασπατάληση πόρων: Κατήγγειλαν ότι οι συνδρομές των μελών της Ένωσης σπαταλώνται για την τροφοδότηση μιας τεχνητής πόλωσης, αντί να διατίθενται σε πραγματικές ανάγκες και στην ενίσχυση της δημοκρατικής λειτουργίας του σώματος.
● Ανύπαρκτο πρόβλημα: Υπογράμμισαν ότι οι μεμονωμένες εντάσεις στα ακροατήρια δεν αποτελούν συστημικό φαινόμενο που να δικαιολογεί διεθνή συνέδρια, αλλά λύνονται με τα υπάρχοντα δικονομικά εργαλεία και τον αμοιβαίο σεβασμό.
Αντίστοιχη μειοψηφία υπήρξε και από τον φίλα προσκείμενο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί στην τωρινή ηγεσία του Υπουργείου Δικαιοσύνης, εφέτη, Δημήτριο Φούκα.
Την ίδια στιγμή, η Ολομέλεια των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος απάντησε με αυστηρότητα, ξεκαθαρίζοντας πως «δεν θα ακολουθήσει την ηγεσία της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων στον αδιέξοδο δρόμο που επέλεξε», αναδεικνύοντας ότι ο συνήγορος δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο της έδρας, αλλά θεσμικός συλλειτουργός κατοχυρωμένος από το Σύνταγμα.
2. Ο άξονας Σεβαστίδη – Φλωρίδη και η κληρονομιά του Χαράλαμπου Αθανασίου
Η παρουσία του Υπουργού Δικαιοσύνης Γιώργου Φλωρίδη στην ημερίδα της 10ης Οκτωβρίου επισφραγίζει μια συναλλαγή σκοπιμότητας ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΕΔΕ.
Ο Χριστόφορος Σεβαστίδης ανδρώθηκε -θα μπορούσε κάποιος να αξιολογήσει- στους συνδικαλιστικούς διαδρόμους της σχολής του Χαράλαμπου Αθανασίου. Από εκεί διδάχθηκε πώς ένα επιστημονικό-επαγγελματικό σωματείο μπορεί να μετατραπεί σε όργανο επιβολής, παραγοντισμού και «οικογενειοκρατίας», την ίδια στιγμή που κατηγορούν δύο γνωστούς δικηγόρους ως δήθεν «Αγία Οικογένεια», λησμονώντας πως μία μόνον Αγία Οικογένεια έχει ξεχωρίσει ως τέτοια στην Ελλάδα.
Σήμερα, η ηγεσία της ΕΔΕ προσφέρει στον Γιώργο Φλωρίδη το απαραίτητο «δικαστικό άλλοθι» για την ψήφιση αντιδραστικών δικονομικών διατάξεων, με αντάλλαγμα την κυβερνητική αγάπη, προώθηση φιλοδικαστικών διατάξεων, και την επιβολή διατάξεων που ενισχύουν την ανέλεγκτη εξουσία της έδρας, ακόμη και όταν αποφυλακίζει πρόωρα παιδόφιλους, για να εξάρει την «γατοφιλία» της. Ο Υπουργός που κατήργησε ουσιαστικά την αναστολή των ποινών και συρρίκνωσε το δικαίωμα έφεσης και αναίρεσης βρίσκει στους αδελφούς Σεβαστίδη τους ιδανικούς εκτελεστές ενός δόγματος «πυγμής και τάξης» μέσα στις δικαστικές αίθουσες. Δύο κατά τα άλλα πολύ έμπειρους, πολύ καταρτισμένους, νομικά επαρκείς και κατά τα φαινόμενα «αριστερούς» Δικαστές, που κατά τη γνώμη της στήλης μας πρέπει να επανέλθουν στα ιδανικά του παρελθόντος και κυρίως να ξεχάσουν την λέξη «προκατάληψη».
3. Το προσωπείο του «αριστερού» δικαστή: Από τη Χρυσή Αυγή στο φιάσκο Κουφοντίνα
Το πιο επικίνδυνο φαινόμενο που ενσαρκώνει η ηγεσία Σεβαστίδη είναι η επιλεκτική χρήση προοδευτικής ρητορικής για την εξυπηρέτηση ενός κατά βάση αυταρχικού μηχανισμού.
Ο επικίνδυνος πανηγυρισμός για τη Χρυσή Αυγή
Όταν εκδόθηκε η ιστορική πρωτόδικη απόφαση για την εγκληματική οργάνωση «Χρυσή Αυγή» τον Οκτώβριο του 2020, η δημόσια τοποθέτηση και οι πανηγυρικοί τόνοι εκ μέρους της ηγεσίας της ΕΔΕ δημιούργησαν ένα σοβαρότατο θεσμικό προηγούμενο.
● Ένας δικαστικός λειτουργός δεν «πανηγυρίζει» καταδίκες, ούτε πολιτικοποιεί τη δικαιοδοτική κρίση. Οφείλει να εφαρμόζει το Σύνταγμα και τους νόμους με νηφαλιότητα, προστατεύοντας το τεκμήριο αθωότητας και τη δίκαιη διαδικασία.
● Το να εμφανίζεται ένας δικαστής ως «αντιφασίστας λαϊκός τιμητής» δεν συνιστά αριστερή συνείδηση, αλλά εκτροχιασμό, θέλουμε να πιστεύουμε πρόσκαιρο, της δικαστικής ανεξαρτησίας.
Το ιστορικό της υπόθεσης Κουφοντίνα (2021) και η εξέγερση των δικαστών
Η απόλυτη απόδειξη της επικίνδυνης αυτής τακτικής, κατ’αποτέλεσμα τουλάχιστον, δόθηκε τον Φεβρουάριο του 2021, κατά την απεργία πείνας του καταδικασμένου τρομοκράτη της «17 Νοέμβρη», Δημήτρη Κουφοντίνα:
1. Η μονομερής ανακοίνωση: Υπό την καθοδήγηση του Χριστόφορου Σεβαστίδη, η ΕΔΕ εξέδωσε μια πρωτοφανή ανακοίνωση, με την οποία καλούσε την Πολιτεία να υποχωρήσει απέναντι στα αιτήματα του απεργού πείνας στο όνομα του «ανθρωπισμού».
2. Η θεσμική εκτροπή: Η ΕΔΕ λειτούργησε ως πολιτικό κόμμα ή συνήγορος συγκεκριμένου καταδίκου, παρεμβαίνοντας ευθέως στις αποφάσεις των αρμόδιων δικαστικών συμβουλίων και της εκτελεστικής εξουσίας.
3. Η εσωτερική έκρηξη: Η ενέργεια αυτή προκάλεσε πρωτοφανή αναβρασμό στο δικαστικό σώμα. Περισσότεροι από 40 ανώτατοι και ανώτεροι δικαστικοί λειτουργοί (από Αρεοπαγίτες μέχρι Πρωτοδίκες) απαίτησαν την άμεση σύγκληση έκτακτης Γενικής Συνέλευσης, κατηγορώντας ευθέως τον Σεβαστίδη για ιδεοληπτικό κατήφορο, παραβίαση του καταστατικού και απαξίωση της Δικαιοσύνης.
Συμπέρασμα: Η υποκρισία ενός καθεστωτικού συνδικαλισμού
Ο δικαστής που το 2021 παρίστανε τον υπερασπιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην υπόθεση Κουφοντίνα, είναι ο ίδιος που το 2026 οργανώνει ημερίδες με τον Γιώργο Φλωρίδη για να φιμώσει τους δικηγόρους μέσα στο ακροατήριο και ο ίδιος που δεν είδε, σα να ήταν αόρατες, τις απεργίας πείνας του Πάνου Ρούτσι και του ανώνυμου απεργού στα προσφυγικά της Αλεξάνδρας, δίπλα στο Μέγαρο του Αρείου Πάγου…
Δεν υπάρχει καμία ιδεολογική συνέπεια. Όταν η συγκυρία απαιτεί επίδειξη «αριστεροσύνης», επιστρατεύονται οι δηλώσεις για τη Χρυσή Αυγή και τα διαγγέλματα ανθρωπισμού. Όταν η διατήρηση της συνδικαλιστικής εξουσίας απαιτεί συμμαχία με την κυβέρνηση, επιστρατεύεται ο ακραίος αυταρχισμός κατά των συλλειτουργών της Δικαιοσύνης.
Η ημερίδα της 10ης Οκτωβρίου δεν αποτελεί επιστημονική εκδήλωση. Αποτελεί τη θεσμική ταφόπλακα του διαλόγου μεταξύ δικαστών και δικηγόρων. Απέναντι σε αυτόν τον κατήφορο, η αντίδραση της μειοψηφίας του ΔΣ της ΕΔΕ και του συνόλου του δικηγορικού κόσμου αποτελεί πράξη υπεράσπισης της ίδιας της Δημοκρατίας και του Κράτους Δικαίου.
https://thefaq.gr/