Ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας Γιασάρ Γκιουλέρ δήλωσε έτοιμος να υπογράψει συμφωνία θαλάσσιων ζωνών με την Αίγυπτο, προσφέροντας στο Κάιρο περίπου 15.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα περισσότερα από όσα θα έπαιρνε με βάση την ελληνική θέση. Προτείνει, με θράσος, μοιρασιά της ελληνικής ΑΟΖ.
Ο Μητσοτάκης και ο Γεραπετρίτης ισχυρίζονται ότι παρακολουθούν, συνομιλούν και διαβουλεύονται. Στην πράξη, όμως, δεν τολμούν να ορίσουν ΑΟΖ με την Κύπρο, θέτοντας φραγμό στα παζάρια της Τουρκίας.
Άραγε αυτά υπέγραψαν στη "Διακήρυξη των Αθηνών περί σχέσεων φιλίας και καλής γειτονίας " με τον Ερντογάν; Τη διακήρυξη των χαμόγελων και των χειραψιών, χωρίς ούτε λέξη για θαλάσσιες ζώνες, ούτε δέσμευση για οριοθέτηση;
Η ψύχραιμη διπλωματία κατέληξε σε διακήρυξη ευχολογίων που δεν δεσμεύει κανέναν.
Ο βουλευτής της ΝΔ Δημήτρης Καλογερόπουλος, σχολιάζοντας το τουρκολιβυκό μνημόνιο, είχε πει με αφοπλιστική ειλικρίνεια "Τον ήπιαμε".
Η φράση όμως έμεινε ως η πιο εύστοχη περιγραφή. Τώρα, με το νέο δόλωμα προς την Αίγυπτο, το ερώτημα είναι αν θα το πούμε ξανά για τις θάλασσες του Καστελόριζου.
Η κυβέρνηση δείχνει μια ανεξήγητη ανοχή σε όλες τις τουρκικές προκλήσεις χωρίς ουσιαστική απάντηση.
Μια τουρκοαιγυπτιακή συμφωνία θα νομιμοποιήσει de facto τις τουρκικές διεκδικήσεις.
Ο Μητσοτάκης μιλά για ψύχραιμη διπλωματία και ο Γεραπετρίτης για στρατηγική υπομονή. Η υπομονή χωρίς έγκαιρη δράση είναι ολιγωρία. Αυτή η ολιγωρία επέτρεψε στην Τουρκία να προχωρήσει το μνημόνιο με τη Λιβύη και να το επικυρώσει ξανά το 2026.
Όσο η Αθήνα καθυστερεί την επέκταση της ΑΟΖ ανατολικά και την εμβάθυνση της αμυντικής συνεργασίας με το Κάιρο, η Άγκυρα θα βρίσκει χώρο να παζαρεύει ελληνικές θάλασσες.
Το ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση θα συνεχίσει να παρακολουθεί παθητικά ή θα θωρακίσει επιτέλους τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας πριν η Τουρκία τα χαρίσει αλλού;