Η πρόσφατη ομόφωνη εκλογή του Τούρκου αξιωματούχου Αχμέτ Χαλίτ Χατίπ στη θέση του αντιπροέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του NATO DIANA για τη διετία 2027–2028, φέρνει στην επιφάνεια μια ζοφερή πραγματικότητα. Δεν πρόκειται για μια απλή απώλεια ενός αξιώματος, αλλά για ένα ακόμη δείγμα... της παθητικής και φοβικής στρατηγικής που χαρακτηρίζει την ελληνική εξωτερική και στρατιωτική πολιτική τα τελευταία χρόνια η οποία πλέον αγγίζει τα όρια της επικίνδυνης αδιαφορίας.
Το γεγονός ότι η Τουρκία κατάφερε να εξασφαλίσει τη στήριξη και των 32 συμμάχων χωρίς να συναντήσει την παραμικρή αντίσταση, αποτελεί κόλαφο για την Αθήνα. Η ελληνική πλευρά επέδειξε πλήρη διπλωματική αφασία. Ουσιαστικά δεν προέβαλε καμία απολύτως αντίσταση, απλά άφησε το πεδίο ελεύθερο στην Άγκυρα να ελέγξει τον πιο κρίσιμο νατοϊκό πυλώνα, αυτόν της επένδυσης σε καινοτομίες επόμενης γενιάς με σκοπό τη θωράκιση της Συμμαχίας απέναντι στις μελλοντικές απειλές.
Αυτό το φαινόμενο δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε μεμονωμένο. Αποτελεί το τελευταίο επεισόδιο σε μια αλυσίδα σοβαρών παραλείψεων και λανθασμένων χειρισμών που ξεκινούν από το Μέγαρο Μαξίμου και διαχέονται σε όλο τον κρατικό μηχανισμό.
Η ίδια ηττοπαθής νοοτροπία, που οδήγησε στο διπλωματικό στραπάτσο του Τουρκολυβικού μνημονίου και στην ανοχή των συνεχών τουρκικών προκλήσεων, επαναλήφθηκε τώρα με την πλήρη αδράνεια στο ΝΑΤΟ.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, εγκλωβισμένη στο δόγμα του «προβλέψιμου και δεδομένου συμμάχου», δείχνει να έχει παραιτηθεί από κάθε έννοια ενεργητικής διεκδίκησης στη διεθνή σκακιέρα.
Οι ευθύνες βαραίνουν άμεσα και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Το Ελληνικό Κέντρο Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ), το οποίο ιδρύθηκε με τυμπανοκρουσίες ως το προσωπικό στοίχημα και πνευματικό τέκνο του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, Νίκου Δένδια, εμφανίζεται πλήρως αποδιοργανωμένο ενώ παράλληλα αποδεικνύεται επιεικώς κατώτερο των περιστάσεων.
Η ηγεσία του Υπουργείου οφείλει να απαντήσει ξεκάθαρα:
- Ποιος παρακολουθούσε τη διαδικασία εκλογής στο ΝΑΤΟ;
- Αξιολογήθηκε ποτέ η πιθανότητα ελληνικής υποψηφιότητας ή η διαδικασία πέρασε κάτω από τα ραντάρ της πολιτικής ηγεσίας;
- Πώς επετράπη η απώλεια μιας τόσο στρατηγικής θέσης τη στιγμή που το ΕΛΚΑΚ υποτίθεται ότι αποτελεί τον εθνικό σύνδεσμο με το NATO DIANA;
- Γιατί επιλέχθηκε η αλλαγή της διοίκησης του Κέντρου και η απομάκρυνση στελεχών, όπως ο εντεταλμένος σύμβουλος Παναγιώτης Παπαγεωργίου, μόλις λίγες ημέρες πριν από την κρίσιμη ψηφοφορία των συμμάχων;
- Υπήρξε έγκαιρη ενημέρωση της πολιτικής ηγεσίας ή οι διαδικασίες εξελίχθηκαν σε καθεστώς απόλυτου σκοταδισμού;
Την ίδια ώρα, οι πληροφορίες που θέλουν το ΕΛΚΑΚ να περιορίζει τη δραστηριότητά του εντός των συνόρων και να απομονώνεται από το διεθνές περιβάλλον προκαλούν έντονη ανησυχία για το μέλλον της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας.
Δεν μπορεί η κυβέρνηση και το Μαξίμου να πανηγυρίζουν επικοινωνιακά για τη δήθεν αναβάθμιση της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας, όταν στην πράξη εκχωρούν χωρίς μάχη ζωτικό θεσμικό χώρο στην Τουρκία.
Η επικοινωνιακή διαχείριση και οι εντυπωσιακές παρουσιάσεις στα εγχώρια μέσα δεν μπορούν πλέον να κρύψουν το θεσμικό έλλειμμα.
Στη διεθνή διπλωματία, η ισχύς κερδίζεται με σχέδιο, συμμαχίες και σκληρή διεκδίκηση, όχι με θεωρητικές διακηρύξεις.
Όταν οι αποτυχίες επαναλαμβάνονται με τέτοια γεωμετρική πρόοδο, η δικαιολογία της κακιάς στιγμής καταρρέει.
Ένα επαναλαμβανόμενο λάθος είναι γεγονός, δύο συνήθεια, τρία λάθη είναι χαρακτήρας.
https://www.militaire.gr/