17 Νοε 2026

Πυροδοτημένη “βόμβα” στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ: Σύστημα 5-10 στελεχών θα εισηγηθεί μια συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία

Το πολιτικό παρασκήνιο στο Μέγαρο Μαξίμου φαίνεται πως έχει ήδη μπει σε τροχιά μετεκλογικών υπολογισμών, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να αναζητά εναγωνίως πολιτικά στηρίγματα και νέες δεξαμενές ψηφοφόρων. Πίσω από τις δημόσιες διακηρύξεις και τις προεκλογικές κορώνες περί αυτοδυναμίας, διαμορφώνεται ένα σκηνικό που αποκαλύπτει κάτι πολύ διαφορετικό: την αγωνία της κυβέρνησης να εξασφαλίσει ότι δεν θα χάσει τον έλεγχο της εξουσίας.

Σύμφωνα με πληροφορίες από πολιτικούς κύκλους, το επόμενο διάστημα αναμένεται να επιχειρηθεί μια οργανωμένη προσέγγιση προς το ΠΑΣΟΚ. Όχι φυσικά από ξαφνική πολιτική μεταστροφή ή επειδή ανακαλύφθηκαν κοινές ιδεολογικές αφετηρίες, αλλά επειδή το Μέγαρο Μαξίμου αντιλαμβάνεται ότι ένα κομμάτι του κεντρώου ακροατηρίου μπορεί να αποτελέσει σανίδα σωτηρίας στις επόμενες κάλπες.

Ο στόχος είναι διπλός: αφενός να αποσπαστούν ψηφοφόροι από το ΠΑΣΟΚ και αφετέρου να καλλιεργηθεί από τώρα η συζήτηση περί κυβερνητικών συνεργασιών. Η στάση του Νίκου Ανδρουλάκη αποτελεί εμπόδιο σε αυτόν τον σχεδιασμό, γι’ αυτό και δεν αποκλείεται να επιχειρηθεί η δημιουργία εσωκομματικών πιέσεων και ρωγμών στη Χαριλάου Τρικούπη.

Άλλωστε, σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις, υπάρχουν στελέχη στο ΠΑΣΟΚ που σε περίπτωση εκλογικού αδιεξόδου ενδέχεται να προκρίνουν τη συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία. Το ερώτημα, βέβαια, είναι αν πρόκειται για αγωνία κυβερνησιμότητας ή για την παλιά, δοκιμασμένη συνταγή της πολιτικής επιβίωσης και της διεκδίκησης υπουργικών θώκων.

Γιατί στην πολιτική σκηνή της χώρας η επίκληση της σταθερότητας έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές ως βολικό άλλοθι για να δικαιολογηθούν συμφωνίες που προεκλογικά παρουσιάζονταν ως αδιανόητες. Και όταν αρχίζουν να μοιράζονται καρέκλες, οι μεγάλες διαφορές συχνά εξαφανίζονται ως διά μαγείας.

Στο Μαξίμου φέρονται να ποντάρουν και σε συγκεκριμένες δημοσκοπικές μετρήσεις, σύμφωνα με τις οποίες ένα ποσοστό της τάξης του 25%-30% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει θετικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως πολιτικό πρόσωπο. Η κυβερνητική πλευρά εκτιμά ότι μπορεί να επαναλάβει, σε κάποιο βαθμό, τη μετακίνηση κεντρώων ψηφοφόρων που είχε καταγραφεί το 2019. Μόνο που σήμερα το πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον είναι εντελώς διαφορετικό. Οκτώ χρόνια κυβερνητικής φθοράς, συσσωρευμένη δυσαρέσκεια και μια σειρά ανοιχτών πολιτικών μετώπων δεν διαγράφονται με επικοινωνιακές επιθέσεις φιλίας.

Την ίδια ώρα, ο σχεδιασμός φέρεται να περιλαμβάνει και έναν ακόμη κρίσιμο στόχο: το ΠΑΣΟΚ να παραμείνει στην τρίτη θέση. Διότι ένα δεύτερο κόμμα με ισχυρό πολιτικό αποτύπωμα και αξιώσεις εναλλακτικής εξουσίας δυσκολότερα θα καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τη Νέα Δημοκρατία. Αντίθετα, ένα αποδυναμωμένο ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να βρεθεί αντιμέτωπο με ισχυρότερες πιέσεις για συμμετοχή σε κυβερνητικά σχήματα.

Με απλά λόγια, το ζητούμενο δεν είναι μόνο να κερδίσει η Νέα Δημοκρατία ψήφους από το ΠΑΣΟΚ, αλλά να μην επιτρέψει στο ΠΑΣΟΚ να αποκτήσει τη δυναμική που θα το καταστήσει πραγματικό αντίπαλο πόλο. Μια πολιτική στρατηγική που περισσότερο θυμίζει προσπάθεια διαχείρισης συσχετισμών και λιγότερο σχέδιο για τη χώρα.

Και επειδή στο Μαξίμου γνωρίζουν ότι τα πράγματα μπορεί να μην εξελιχθούν σύμφωνα με τις επιθυμίες τους, υπάρχει, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, και εναλλακτικό σενάριο. Στο πίσω μέρος των κυβερνητικών υπολογισμών φέρεται να βρίσκεται ακόμη και το ενδεχόμενο συνεννόησης με την Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου.

Ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης εμφανίζεται από πολιτικούς παρατηρητές ως ένας παράγοντας με σημαντική ευελιξία στις πολιτικές του κινήσεις, γεγονός που τον καθιστά δυνητικό συνομιλητή σε περίπτωση που οι αριθμοί δεν βγαίνουν. Η συγκεκριμένη προοπτική, πάντως, θα δημιουργούσε σοβαρά πολιτικά ερωτήματα για μια κυβέρνηση που συχνά επικαλείται τον ευρωπαϊκό της προσανατολισμό και το θεσμικό της προφίλ.

Στην ίδια εξίσωση μπαίνει και η Αφροδίτη Λατινοπούλου, αν και η παρουσία του Αντώνη Σαμαρά στον χώρο της δεξιάς αντιπολίτευσης θα μπορούσε να ανατρέψει τις ισορροπίες. Ο Σαμαράς, άλλωστε, δεν θεωρείται εύκολος συνομιλητής για τον σημερινό πρωθυπουργό, κάτι που περιορίζει τις διαθέσιμες επιλογές του Μαξίμου.

Το ενδιαφέρον είναι πως, σύμφωνα με τις πληροφορίες που διακινούνται στο πολιτικό παρασκήνιο, ο Μητσοτάκης θα προτιμούσε μια συμφωνία με το ΠΑΣΟΚ παρά μια συνεργασία με κόμματα που βρίσκονται δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας. Προφανώς, μια τέτοια εξέλιξη θα εξυπηρετούσε καλύτερα την εικόνα του προς το κέντρο και την ευρωπαϊκή πολιτική οικογένεια. Το ερώτημα είναι πόσο εύκολα μπορεί να πειστεί η κοινωνία ότι οι πολιτικές διαφορές είναι ανυπέρβλητες μόνο μέχρι την ώρα που αρχίζει η συζήτηση για την εξουσία.

Όσο για τον εκλογικό σχεδιασμό, η 16η Μαΐου εμφανίζεται ως ημερομηνία που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, ενώ στο τραπέζι φέρεται να υπάρχει και η 20ή Ιουνίου για ενδεχόμενη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση.

Σε κάθε περίπτωση, πίσω από τα σενάρια, τις διαρροές και τις διερευνητικές κινήσεις, αναδεικνύεται μια βασική αντίφαση: μια κυβέρνηση που διακηρύσσει ότι διεκδικεί ισχυρή λαϊκή εντολή φαίνεται να εξετάζει ήδη εναλλακτικές διαδρομές παραμονής στην εξουσία. Και όσο περισσότερο περιστρέφεται η πολιτική συζήτηση γύρω από το ποιος θα συνεργαστεί με ποιον και ποιος θα πάρει ποιο υπουργείο, τόσο περισσότερο απουσιάζει το πραγματικό ερώτημα: με ποιο πρόγραμμα, με ποια αξιοπιστία και προς όφελος ποιων πολιτών θα κυβερνηθεί τελικά αυτή η χώρα;

https://thefaq.gr/