21 Νοε 2026

«Άφησα τα χρήματα και ασχολούμαι με τις κότες»: Πέντε άνθρωποι που άλλαξαν καριέρα και δεν το μετάνιωσαν

 

Οι άνθρωποι ξεχύνονται στην πόλη μετά τη δουλειά τους και συζητούν, είτε πάνω από ένα ποτήρι κρασί είτε κάτω από τα κίτρινα φώτα της γειτονιάς τους, σε μια τυχαία συνάντηση με φίλους, στα γρήγορα, όσο ο σκύλος τους περιμένει υπομονετικά τη συνέχεια της βόλτας του. Οι άνθρωποι λένε πολλά, μοιράζονται εξελίξεις, ανησυχίες και σκέψεις. Μία από αυτές είναι η αλλαγή καριέρας. Το να αλλάζεις δουλειά, άλλωστε, είναι συνηθισμένο. Τι γίνεται όμως με την αλλαγή αντικειμένου;

Η εποχή όπου μια επαγγελματική επιλογή στα είκοσι καθόριζε ολόκληρη τη ζωή μέχρι τη σύνταξη μοιάζει πλέον να ανήκει στο παρελθόν, με τις αλλαγές πορείας να γίνονται όλο και πιο διαδεδομένες τα τελευταία χρόνια. Νέοι, λίγο πριν ή λίγο μετά τα τριάντα, αναζητούν ισορροπία και ανθρώπινα ωράρια, ενώ έμπειρα στελέχη στα πενήντα τους νιώθουν ότι έχουν κλείσει έναν κύκλο και προχωρούν σε μια αλλαγή καριέρας, η οποία αναδεικνύεται σε μια συνειδητή – αν και συχνά δύσκολη – απόφαση επαναπροσδιορισμού.

Και μιλάμε για την Ελλάδα, όπου η αγορά εργασίας παραμένει απαιτητική – ιδίως για τις μεγαλύτερες ηλικίες – και η απόφαση να αλλάξει κανείς επαγγελματική πορεία συνοδεύεται συχνά από οικονομική ανασφάλεια, κοινωνική αμφισβήτηση και τον φόβο ότι θα χάσει ό,τι έχει ήδη κατακτήσει.

Σε έρευνα του δικτύου wherewework, με τη συμμετοχή περισσότερων από 1.500 εργαζομένων και εργοδοτών στην Ελλάδα, μόλις το 10,6% δήλωσε ικανοποίηση από τη δουλειά του, ενώ σχεδόν το 30% δήλωσε ότι αναζητά ενεργά νέα εργασιακή στέγη. Πίσω από τα αποστειρωμένα νούμερα, όμως, βρίσκονται ιστορίες ανθρώπων που ήθελαν να ζήσουν κάτι διαφορετικό και να κάνουν πράξη όσα μοιράστηκαν κάποτε πάνω από ένα ποτήρι κρασί με τους φίλους τους ή σε ένα πάρκο, σε ένα σύντομο catch up.

Από τη μόδα μέχρι τους πρόποδες του Ολύμπου

Unsplash

Η Ναταλία Κατσακιώρη, 33 ετών, αποφοίτησε με επαίνους από το Τμήμα Φιλολογίας, αλλά δεν ασχολήθηκε ποτέ επαγγελματικά με το αντικείμενο των σπουδών της. Σπούδασε μόδα και μάρκετινγκ, δούλεψε σε ελληνικά brands μαθαίνοντας υφάσματα, ράψιμο και το στήσιμο συλλογών, ενώ μέσα της κρατούσε ένα παιδικό όνειρο: να γίνει fashion editor. Τα κατάφερε. Έπειτα από παρότρυνση μιας φίλης έστειλε δείγματα γραφής σε περιοδικό και «αυτό ήταν! Με προσέλαβαν». Εργάστηκε σε ελληνικούς και διεθνείς τίτλους και έζησε, μεταξύ άλλων, την πρώτη της κάλυψη fashion week στα είκοσί της.

Η πορεία της, όμως, συνέπεσε με την υποχώρηση των εντύπων και την άνοδο των creators. Τα μεγάλα editorial θέματα έγιναν σπάνια, τα budgets μικρά, οι αυξήσεις ελάχιστες και τα δημιουργικά περιθώρια στενά. Πέρα από το πρακτικό αδιέξοδο, ένιωσε μια ευρύτερη ματαίωση απέναντι στον σκοπό «όλου αυτού του luxury ονείρου». Η οριστική απόφαση να προχωρήσει επαγγελματικά σε κάτι άλλο ήρθε όταν άκουσε συναδέλφους να λένε ότι δεν θα μπορούσαν ποτέ να εγκαταλείψουν τον χώρο, επειδή η ένταση της δουλειάς καταλήγει να σε προσδιορίζει. «Τότε κατάλαβα ότι έπρεπε να φύγω, ακριβώς για να μην ετεροπροσδιορίζομαι από καμία εργασία. Η δουλειά μας είναι αυτό που κάνουμε, όχι αυτό που είμαστε», λέει η Ναταλία στο «Βήμα».μετάβασή της στη διαφήμιση και στη διοργάνωση events προέκυψε σχεδόν φυσικά, αξιοποιώντας τις δεξιότητες που είχε ήδη αναπτύξει στον μιντιακό όμιλο όπου εργαζόταν. Οικονομικά η αλλαγή τη δικαίωσε άμεσα. Σήμερα, η Ναταλία ως Head of Creative Campaigns & Project Manager, συμμετέχει σε πολυσυλλεκτικά projects πέρα από τη μόδα – από ντοκιμαντέρ, συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις έως φωτογραφίσεις ξενοδοχείων και εστιατορίων.

Για τον Σπύρο Γ., η αλλαγή δεν αφορούσε τόσο το αντικείμενο όσο τον τρόπο ζωής. Εργαζόταν ως μηχανικός σε συστήματα εμπορικών πλοίων, ταξιδεύοντας συνεχώς σε όλο τον κόσμο, από τη Σιγκαπούρη έως τον Καναδά. Οι απολαβές ήταν καλές, αλλά η προσωπική του ζωή «έμπαζε νερά». Χωρίς σταθερό πρόγραμμα, έβλεπε τις παρέες και τις σημαντικές στιγμές να χάνονται.

«Έχανα φίλους και οικογενειακές συναντήσεις επειδή ο χρόνος μου και η ενέργειά μου δεν ήταν αρκετά. Έπρεπε πάντα κάτι να κόβω από την καθημερινότητά μου». Η σκέψη της παραίτησης ωρίμαζε μέσα του για πάνω από τρία χρόνια, όμως το μεγάλο βήμα καθυστερούσε. «Έψαχνα άπειρες δικαιολογίες για να μη σταματήσω. Αλλά ήξερα πως όλες ήταν αβάσιμες», λέει σήμερα, στα 33 του χρόνια πλέον και μακριά από την Αθήνα. «Μάλλον είναι κάποιο ένστικτο αυτοσυντήρησης. Θέλουμε ασφάλεια».

Τελικά, αξιοποιώντας τις οικονομίες των προηγούμενων ετών, επέστρεψε στο χωριό όπου μεγάλωσε, στους πρόποδες του Ολύμπου, και άνοιξε πτηνοτροφική μονάδα. Από τα διεθνή λιμάνια και τα τεχνικά συστήματα των πλοίων, σε μια παραγωγική δραστηριότητα στην ελληνική ύπαιθρο. «Άφησα τα χρήματα και ασχολούμαι με τις κότες και τα αβγά. Είμαι πολύ χαρούμενος που πήρα αυτή την απόφαση».

«Υπάρχει το άγχος της επιβίωσης, αλλά δουλεύω για κάτι δικό μου»

Unsplash

Σε αντίθεση με τον Σπύρο, η Αγγελική Κοσμοπούλου, 59 ετών, έχει κάνει τέσσερις αλλαγές καριέρας. Ξεκίνησε από την αρχαιολογία, το αντικείμενο που πάντα ήθελε να σπουδάσει, συνέχισε με μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στην Αμερική και επέστρεψε στην Ελλάδα διδάσκοντας στο πανεπιστήμιο. Η ακαδημαϊκή της πορεία ήταν επιτυχημένη, αλλά ένιωσε νωρίς ότι έχανε τη σύνδεση με το παρόν. «Όταν ασχολείσαι με το παρελθόν και είσαι σε μια βιβλιοθήκη και ασχολείσαι με έναν κόσμο προ Χριστού, όσο συναρπαστικός και αν είναι, κάτι χάνεις από τη ζωή», λέει σήμερα η Αγγελική. Έφυγε, παρότι το περιβάλλον της θεωρούσε την κίνηση «απονενοημένη».

Το 2002 στράφηκε στην επικοινωνία, κάνοντας παράλληλα MBA και περνώντας έναν χρόνο ως διευθύντρια στις εκδόσεις του Μεγάρου Μουσικής. Έστειλε 74 βιογραφικά για θέσεις πρακτικής άσκησης ή χαμηλού επιπέδου, αλλά δεν βρήκε ανταπόκριση. Με διδακτορικό και ακαδημαϊκή εμπειρία, θεωρήθηκε υπερκαταρτισμένη και, λίγο πάνω από τα τριάντα, «μεγάλη» για τον χώρο. Έτσι ίδρυσε μια μικρή εταιρεία επικοινωνίας, μαθαίνοντας στην πράξη το αντικείμενο και την επιχειρηματικότητα.

Η τρίτη καριέρα της ήταν στον χώρο της φιλανθρωπίας. Μια εφοπλιστική οικογένεια της ανέθεσε την οργάνωση του φιλανθρωπικού της έργου στην Ελλάδα και εκείνη έστησε από το μηδέν ένα ίδρυμα, το οποίο διεύθυνε για εννιά χρόνια. «Εξαιρετική δουλειά. Από τις πιο ωραίες δουλειές του κόσμου», λέει η Αγγελική. Στα 56 της, όμως, αποχώρησε από μια πολύ καλή θέση, καθώς ήθελε να δώσει μεγαλύτερο βάρος στο storytelling και στη μη κερδοσκοπική οργάνωση που είχε ιδρύσει. «Κανένας μας πια δεν έχει μια γραμμική καριέρα», σημειώνει.

Σήμερα εργάζεται ως narrative coach και σύμβουλος στρατηγικής αφήγησης, βοηθώντας ανθρώπους και οργανισμούς να βρίσκουν και να μοιράζονται τις ιστορίες τους. «Έκανα το μεγαλύτερο δώρο στον εαυτό μου. Ξυπνάω και είμαι χαρούμενη. Υπάρχει το άγχος της επιβίωσης, αλλά δουλεύω για κάτι δικό μου».

Η ανάγκη για ισορροπία

Unsplash

Με προπτυχιακές σπουδές ως μηχανικός ορυκτών πόρων, ο Δημήτρης Ρ. ξεκίνησε με πολλές προοπτικές και απέκτησε γενικότερες γνώσεις μηχανικού, κάτι που όπως λέει «βοηθάει πολύ». Επειδή όμως η ζήτηση στην αγορά εργασίας δεν ήταν μεγάλη, βρήκε δουλειά σε κάτι «κοντινό» στο αντικείμενό του, σε μια μεγάλη εργοστασιακή μονάδα που αναζητούσε μηχανικούς και τεχνικούς. Χάρη στο προπτυχιακό του ανέβηκε σχετικά γρήγορα και έμεινε εκεί τρία χρόνια. Όπως εξηγεί, «πήρα πράγματα, αλλά μετά ένιωθα ότι δεν με οδηγούσε κάπου. Με κρατούσε καθαρά το οικονομικό. Τα ωράρια και οι συνθήκες δεν ήταν ιδιαίτερα καλές».

Ήδη μετά τον πρώτο χρόνο στο εργοστάσιο άρχισε να κάνει σκέψεις για το επαγγελματικό του μέλλον. «Αποφάσισα να βρω κάτι με καλό ωράριο, ανθρώπινο, να είναι κάτι που να μου αρέσει». Παρατηρώντας τι συμβαίνει γύρω του, εντόπισε τη ζήτηση στους τομείς του data science και του machine learning. «Ξεκίνησα με σεμινάρια, είδα ότι μου ταιριάζουν και αποφάσισα να κάνω μεταπτυχιακό». Ο Δημήτρης συμπλήρωσε τις σπουδές του με πρακτική άσκηση στη Γαλλία και «πήρα ό,τι μπορούσα να πάρω από εμπειρίες. Ύστερα βγήκα στην αγορά εργασίας».

Καθώς του άρεσε το ερευνητικό κομμάτι, έβαλε στόχο να ενταχθεί σε μια startup εταιρεία, την οποία και βρήκε. Σήμερα, στα 33 του, εργάζεται ως technical manager κυρίως πάνω στο machine learning, έχοντας βρει την ισορροπία που έψαχνε. «Δουλεύω απ’ όπου θέλω, ανθρώπινες ώρες και με αρκετά καλή αμοιβή. Αυτή η αλλαγή βγήκε σε καλό».

Το στίγμα της ηλικίας

Unsplash

Ο Δημήτρης άλλαξε καριέρα στα τριάντα. Για όσους αλλάζουν καριέρα σε μεγαλύτερη ηλικία, όμως, το περιβάλλον παραμένει πιο δύσκολο. Ο ΟΟΣΑ σημειώνει ότι η Ελλάδα κατατάσσεται κάτω από τον μέσο όρο του οργανισμού στα ποσοστά απασχόλησης για όλες τις ηλικιακές ομάδες που εξετάζει, ενώ η απασχόληση των ατόμων 60-64 ετών παραμένει ιδιαίτερα χαμηλή σε σχέση με άλλες χώρες. Αυτό καθιστά ακόμη πιο σημαντική την επιμονή ανθρώπων όπως η Αγγελική Κοσμοπούλου και η Αντιγόνη Παγουλάτου, που αποφάσισαν να ξαναρχίσουν χωρίς να έχουν εγγυημένο δίχτυ ασφαλείας σε μεγαλύτερη ηλικία.

Η Αντιγόνη Παγουλάτου ξεκίνησε την καριέρα της το 1998 στον τομέα του μάρκετινγκ, περνώντας από όλες τις βαθμίδες, από τις αρχικές θέσεις έως τον ρόλο της marketing director, σε μεγάλες ελληνικές και πολυεθνικές εταιρείες ενέργειας και καταναλωτικών προϊόντων. Λίγο πριν από τα πενήντα της, όμως, έφτασε σε ένα σημείο όπου δεν έβρισκε πλέον σκοπό στη δουλειά της. «Είχα κάνει όλα όσα μπορεί να κάνει ένας marketeer», λέει. Είχε φτάσει στα ανώτατα επίπεδα διοίκησης του τομέα της, δεν επιθυμούσε να διεκδικήσει τη θέση της γενικής διευθύντριας και ένιωθε ένα εσωτερικό κενό.

Αν και η απόφαση να αφήσει πίσω το μάρκετινγκ ωρίμαζε μέσα της χρόνια, οι φόβοι την κρατούσαν πίσω. Η παραίτηση από έναν υψηλό τίτλο, άλλωστε, σήμαινε αυτόματα και απώλεια σημαντικών προνομίων. Παράλληλα, τη φόβιζε ένα νέο ξεκίνημα σε μια αγορά όπου, όπως σημειώνει, «υπάρχει το στίγμα της ηλικίας. Όλοι θέλουν νέους ανθρώπους με μεγάλη εμπειρία, κάτι το οποίο δεν είναι εφικτό». Αυτή η παραμονή σε μια δουλειά που δεν την γέμιζε πια επηρέαζε τελικά και την καθημερινή της παρουσία μέσα στις εταιρείες. «Εφόσον δεν σου αρέσει πολύ αυτό που κάνεις, δεν το κάνεις και με μεγάλη χαρά». Γύρω στα πενήντα, λοιπόν, η Αντιγόνη πήρε τελικά το ρίσκο, κάνοντας μια διπλή αλλαγή: καριέρας και εργασιακής ιδιότητας.

Αρχικά μετακινήθηκε ως μισθωτή σε μια μικρή ελληνική εταιρεία συμβούλων επιχειρήσεων για περίπου τρία χρόνια. Στη συνέχεια, αποφάσισε να γίνει «το αφεντικό του εαυτού της», ανοίγοντας τη δική της εταιρεία ως executive coach, σύμβουλος επιχειρήσεων και εισηγήτρια εκπαιδεύσεων σε ήπιες δεξιότητες – αντικείμενα που ήδη είχε σπουδάσει και εφάρμοζε παράλληλα στη δουλειά της.

Πέντε χρόνια μετά, έχοντας βιώσει και τις ανασφάλειες του ελεύθερου επαγγελματία, δηλώνει απόλυτα δικαιωμένη. «Πιστεύω ότι έχω αρχίσει σιγά σιγά να βρίσκω το δικό μου σκοπό, να προσφέρω αυτό που πραγματικά πάντα ήθελα, να βοηθάω πραγματικά ανθρώπους να πετύχουν τους στόχους τους».

https://www.tovima.gr/