Κάποτε η κυβέρνηση Μητσοτάκη διαφήμιζε το επιτελικό κράτος, με τους μεγάλους μπλε φακέλους που παρέλαβαν με το «καλημέρα» οι υπουργοί, ως το μεγάλο της συγκριτικό πλεονέκτημα. Οργάνωση, αποτελεσματικότητα, αξιοκρατία, διαφάνεια, λογοδοσία. Όλα σε ένα. Ένα κράτος που θα λειτουργούσε με σχέδιο, κανόνες και αυστηρούς ελέγχους. Μόνο που, με όσα αποκαλύπτονται το τελευταίο διάστημα, αρχίζει κανείς να αναρωτιέται αν τελικά το επιτελικό κράτος λειτουργεί με κάποιο εντελώς διαφορετικό εγχειρίδιο.
*** Γιατί πραγματικά έχουμε χάσει το μέτρημα. Δεν προλαβαίνει να ολοκληρωθεί ο δημόσιος θόρυβος για τη μία υπόθεση και εμφανίζεται η επόμενη. Κάθε νέα αποκάλυψη έρχεται να προστεθεί στην προηγούμενη, κάθε κυβερνητικό στέλεχος καλείται να δώσει τις δικές του εξηγήσεις και κάθε φορά το Μέγαρο Μαξίμου καλείται να μας διαβεβαιώσει ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας και ότι όλα είναι καλώς καμωμένα. Μια κανονικότητα αποκαλύψεων, θα μπορούσε να πει κανείς. Μόνο που δεν είναι καθόλου κανονική.
*** Στο τελευταίο επεισόδιο του 8ου κύκλου της σειράς «Η χώρα μας ανήκει», πρωταγωνιστεί ο υφυπουργός Εσωτερικών Βαγγέλης Λιάκος. Αυτή τη φορά, στο επίκεντρο βρίσκονται οι απευθείας αναθέσεις σε επιχειρήσεις των δύο αδελφών του, με το συνολικό ποσό να προσεγγίζει, σύμφωνα με τις δημοσιοποιημένες πληροφορίες, το 1,4 εκατομμύριο ευρώ. Και σαν να μην έφτανε αυτό, δημοσίευμα αναφέρει ότι βρίσκεται σε εξέλιξη προκαταρκτική εισαγγελική έρευνα για αναθέσεις του Δήμου Σπετσών, στις οποίες περιλαμβάνονται συμβάσεις προς επιχείρηση της πρώτης αδελφής του.
*** Ασφαλώς, οι απευθείας αναθέσεις δεν συνιστούν από μόνες τους παρανομία και η εισαγγελική έρευνα δεν αποτελεί καταδίκη. Αλλά υπάρχουν ερωτήματα. Πολλά ερωτήματα. Και θα περίμενε κανείς ότι σε μια κυβέρνηση που έχει κάνει σημαία της τη διαφάνεια, οι απαντήσεις θα έρχονταν χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να προηγηθεί δημοσιογραφική αποκάλυψη. Όσο για ουσιαστική διερεύνηση από την πλευρά της κυβέρνησης, μάλλον δεν πρέπει να έχουμε μεγάλες προσδοκίες. Για έρευνα εκ μέρους της αντιπολίτευσης, ούτε λόγος.
*** Η πολιτική επικαιρότητα έχει μετατραπεί σε ένα ιδιότυπο ημερολόγιο αποκαλύψεων. Δεν ξέρεις ποια υπόθεση θα εμφανιστεί αύριο, ποιο όνομα θα προστεθεί στη λίστα και ποια νέα εξήγηση θα χρειαστεί να ακούσουμε. Η μοναδική σταθερά είναι ότι κάθε φορά πρόκειται για μια ξεχωριστή περίπτωση, η οποία, όπως διαβεβαιώνεται, δεν έχει καμία σχέση με τις προηγούμενες. Ένα πράγμα σαν τις συμπτώσεις που επιμένουν να επαναλαμβάνονται.
*** Και κάπου εδώ βρίσκεται η μεγάλη ειρωνεία. Το επιτελικό κράτος που υποτίθεται ότι θα έβαζε τάξη στη δημόσια διοίκηση μοιάζει να έχει αναγάγει τη διαχείριση των αποκαλύψεων σε καθημερινή κυβερνητική δραστηριότητα. Η αντιμετώπιση των κρίσεων τείνει να γίνει σχεδόν μόνιμη λειτουργία του. Ξέρετε αν υπάρχει σχετικό γραφείο στο Μέγαρο Μαξίμου; Κάποιος υπεύθυνος, τέλος πάντων, με αποκλειστική αρμοδιότητα να «σβήνει φωτιές»; Και αν δεν υπάρχει, μήπως ήρθε η ώρα να συσταθεί; Με τόση δουλειά, μάλλον θα χρειαστεί και προσωπικό.
*** Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση. Το επιτελικό κράτος μπορεί να μην κατάφερε να εξαλείψει τις σκιές. Κατάφερε όμως να μας κάνει να αναρωτιόμαστε κάθε πρωί ποια καινούργια θα εμφανιστεί. Αυτό, οπωσδήποτε, δεν το έχει άλλη κυβέρνηση…
H ΝΤΑΜΑ
https://www.documentonews.gr/
