Την ώρα που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξοντώνουν την ηγεσία του Ιράν και η Τεχεράνη ορκίζεται ιερό πόλεμο και εκδίκηση, οι Βρυξέλλες περιορίζονται σε γενικόλογες ευχές για «αυτοσυγκράτηση», επιβεβαιώνοντας τη γεωπολιτική τους ανυπαρξία και... δικαιολογώντας με τις απαράδεκτες δηλώσεις της ηγεσίας της την επίθεση.
Με τον Sergei Lavrov να χλευάζει τα «ένστικτα Epstein» της δυτικής ελίτ και τους αναλυτές να μιλούν για έναν «Bush σε στεροειδή» που δρα χωρίς να υπολογίζει τους συμμάχους του, η ΕΕ εμφανίζεται πιο διχασμένη και «άφαντη» από ποτέ, μετατρέποντας το όραμα της στρατηγικής αυτονομίας σε έναν θλιβερό απόηχο της ιστορίας.
Η ώρα της αλήθειας για τη «σιωπηλή» Ευρώπη στον «πόλεμο επιλογής» TRump
Η κοινή στρατιωτική εκστρατεία ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν αποτελεί μια πρωτοφανή παραβίαση του διεθνούς δικαίου, έναν «πόλεμο επιλογής» που απειλεί να βυθίσει τη Μέση Ανατολή σε ένα ατελείωτο λουτρό αίματος.
Ενώ ο Donald J. Trump επιδιώκει ανοιχτά την αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, η Ευρώπη εμφανίζεται ενοχλητικά δειλή, αποφεύγοντας ακόμα και να κατονομάσει τους υπαίτιους των επιθέσεων στην κοινή δήλωση Γαλλίας, Γερμανίας και Ηνωμένου Βασιλείου.
Η γεωπολιτική αυτοκτονία της Ευρώπης: Από τη στρατηγική αυτονομία στην πλήρη υποτέλεια την συνενοχή και την «λευκή επιταγή»
Σε μια πράξη απόλυτης πολιτικής και ηθικής συνθηκολόγησης, οι «δειλοί» Ευρωπαίοι ηγέτες προσφέρουν πλήρη κάλυψη στις ΗΠΑ και το Ισραήλ για έναν παράνομο πόλεμο, μετατρέποντας τη «διεθνή τάξη πραγμάτων» σε ένα κτηνώδες δόγμα όπου το δίκαιο του ισχυρού επιβάλλεται με τη βία.
Η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στην ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή αποτελεί το τελικό πιστοποιητικό της διπλωματικής της ανυπαρξίας και συνενοχής.
Την ώρα που η επιχείρηση «Epic Fury» ισοπεδώνει την Τεχεράνη, οι Βρυξέλλες επέλεξαν να παραδώσουν μια «Λευκή Επιταγή» στον Donald J. Trump και τον Benjamin Netanyahu, όπως εύστοχα παρατηρεί το Responsible Statecraft.
Αποφεύγοντας συστηματικά να καταδικάσουν τα πλήγματα ως παραβίαση του διεθνούς δικαίου, οι Ευρωπαίοι ηγέτες νομιμοποίησαν σιωπηλά την επιθετικότητα, απεμπολώντας κάθε ηθικό πλεονέκτημα που προσπαθούσαν να χτίσουν τα προηγούμενα χρόνια.
Την ίδια στιγμή, ο εσωτερικός διχασμός παραλύει κάθε δυνατότητα κοινής δράσης.
Από τη μία πλευρά, οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης στοιχίζονται τυφλά πίσω από τις αμερικανικές εντολές λόγω των δεσμεύσεων στο ΝΑΤΟ, ενώ από την άλλη, η Γαλλία και η Ισπανία περιορίζονται σε ψιθύρους ανησυχίας για την κατάρρευση των ενεργειακών αγορών.
Αυτή η διάσπαση δεν είναι απλώς πολιτική, είναι η εικόνα μιας ηπείρου που φοβάται να αναλάβει την ευθύνη του πεπρωμένου της, προτιμώντας να παρακολουθεί τις εξελίξεις από το περιθώριο.
Η Ευρώπη δεν είναι πλέον παίκτης στη γεωπολιτική σκακιέρα, αλλά ένας παθητικός παρατηρητής που περιμένει να δει πού θα κατακαθίσει η σκόνη των βομβαρδισμών, έχοντας χάσει οριστικά τη φωνή και την αξιοπρέπειά της.
Η κοινή δήλωση των Ε3 (Γαλλία, Γερμανία και Ηνωμένο Βασίλειο) αποτελεί ένα «σεμινάριο αποφυγής ευθυνών».
Δηλώνοντας προκλητικά πως «δεν συμμετείχαμε, αλλά είμαστε σε στενή επαφή με τους εταίρους μας», το Λονδίνο, το Παρίσι και το Βερολίνο υιοθέτησαν πλήρως την προπαγάνδα των «γερακιών» κατά της Τεχεράνης, εστιάζοντας στο πυρηνικό πρόγραμμα και την «περιφερειακή αποσταθεροποίηση».
Το επικίνδυνο προηγούμενο της παράνομης βίας στην Ευρώπη της ανυπαρξίας
Η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον πιο επικίνδυνο τρόπο.
Όπως συνέβη με την εισβολή στο Ιράκ και τον βομβαρδισμό του Βελιγραδίου, η Δύση δαιμονοποιεί ένα καθεστώς για να δικαιολογήσει έναν παράνομο πόλεμο.
Όμως, το διεθνές δίκαιο δεν είναι σύστημα επιβράβευσης «καλής διαγωγής»· είναι ένα πλαίσιο περιορισμών που έχει σχεδιαστεί ακριβώς για στιγμές που οι ισχυροί πείθουν τους εαυτούς τους ότι οι κανόνες δεν ισχύουν γι' αυτούς.
Το τελικό ναυάγιο της ευρωπαϊκής διπλωματίας σφραγίζεται από τη αδιανόητα ανεύθυνη στάση της Ursula von der Leyen και της Kaja Kallas.
Οι δύο ισχυρές γυναίκες των Βρυξελλών έχουν υποβιβαστεί σε απλούς «διαχειριστές συνεπειών», με μοναδική τους μέριμνα την εκκένωση προσωπικού και την προστασία των εμπορικών οδών, ενώ ο πόλεμος αλλάζει τον παγκόσμιο χάρτη.
Ενώ ο Pedro Sánchez στην Ισπανία και ο Espen Barth Eide στη Νορβηγία ύψωσαν το ανάστημά τους απορρίπτοντας τη μονομερή στρατιωτική δράση, η Ursula von der Leyen συνεχίζει να εθελοτυφλεί.
Η απόφασή της να συγκαλέσει «ειδικό συμβούλιο ασφαλείας» για να συζητήσει τις «αδικαιολόγητες επιθέσεις του Ιράν», αντιμετωπίζει την κλιμάκωση ως πρόβλημα που προκλήθηκε από τα αντίποινα του στόχου και όχι από την αρχική επίθεση.
Όπως δήλωσε η εμπειρογνώμονας Nathalie Tocci, δεν υπάρχει πλέον ούτε καν υποκρισία — μόνο ανυπαρξία. Η ΕΕ δεν είναι πλέον ουδέτερη· αποσυναρμολογεί ενεργά την ίδια τη νομική αρχιτεκτονική από την οποία εξαρτάται η ασφάλειά της. Η ιστορία θα είναι αμείλικτη με εκείνους που έβαλαν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της «διεθνούς τάξης βασισμένης σε κανόνες».
Ορχουελιανό παράλογο και διπλωματική προδοσία
Είναι πραγματικά ορχουελιανό το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι «προτρέπουν την ιρανική ηγεσία να αναζητήσει διαπραγματευτική λύση», τη στιγμή που ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών, Abbas Araghchi, έκανε ακριβώς αυτό στη Γενεύη μόλις την προηγούμενη ημέρα.
Αντί να καταδικάσουν μια απροκάλυπτη επιθετικότητα κατά κράτους-μέλους του ΟΗΕ, παρουσιάζουν την κρίση ως «φυσική συνέπεια» της άρνησης του Ιράν να συνθηκολογήσει άνευ όρων.
Η λογική είναι διεστραμμένη: το θύμα φταίει για την επίθεση και οι εισβολείς εμφανίζονται ως «θεματοφύλακες της τάξης».
Ο κυνικός υπολογισμός: Η Ουκρανία και το φάντασμα του Trump
Πίσω από αυτή τη δειλία κρύβεται ένας κυνικός υπολογισμός.
Η Ευρώπη, απελπισμένη να κρατήσει την Ουάσιγκτον δεσμευμένη στην ασφάλεια της Ουκρανίας, θεωρεί πως μια σύγκρουση με τον Donald J. Trump για τη Μέση Ανατολή είναι μια «πολυτέλεια που δεν αντέχει».
Αυτό ακολουθεί την εξίσου άσπονδη αντίδραση της ΕΕ στην αμερικανική επίθεση κατά της Βενεζουέλας πριν από δύο μήνες.
Μάλιστα, κάποιοι ηγέτες φάνηκαν να «αποθρασύνονται» από την ευκολία με την οποία οι ΗΠΑ απήγαγαν τον Nicolas Maduro, ελπίζοντας κρυφά ότι το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί και με τον Vladimir Putin.
Η κατάσταση αυτή δικαιώνει τις πλέον καυστικές κριτικές
Η αναφορά του Sergei Lavrov περί απώλειας του ενστίκτου αυτοσυντήρησης των Ευρωπαίων ηγετών ηχεί πλέον ως μια οδυνηρή αλήθεια.
Κατηγορούμενη για «ένστικτα Epstein» και ηθική διάβρωση, η ευρωπαϊκή ελίτ εμφανίζεται να αγνοεί προκλητικά τους άμεσους κινδύνους για την ασφάλεια και την ευημερία των ίδιων των πολιτών της, προκειμένου να μην διαταράξει τις σχέσεις της με την Ουάσιγκτον.
www.bankingnews.gr