Η πρωτοφανής κοινωνική αφαίμαξη: Νοικοκυριά κόβουν το φαγητό για να πληρώσουν τις εξωφρενικές αυξήσεις του 45% μέσα σε μια πενταετία – Το κυνικό κυβερνητικό σχέδιο που εργαλειοποιεί την κρίση για να εξασφαλίσει υπερκέρδη στο τραπεζικό καρτέλ και τους κατασκευαστικούς κολοσσούς – Οι θαμμένες λύσεις: Πώς το πλαφόν και το ενοικιοστάσιο θυσιάστηκαν στον βωμό της αλόγιστης τσιμεντοποίησης – Ο οικονομικός στραγγαλισμός και τα ρεκόρ της απόγνωσης
Σε μια ωμή μάχη επιβίωσης έχει μετατραπεί το θεμελιώδες δικαίωμα στη στέγαση για τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Την ώρα που το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης πανηγυρίζει προκλητικά για πλασματικά πλεονάσματα, τα νοικοκυριά βιώνουν τον απόλυτο εφιάλτη, φτάνοντας στο έσχατο σημείο να στερούνται βασικά είδη διατροφής προκειμένου να εξασφαλίσουν ένα κεραμίδι. Η στατιστική της εξαθλίωσης είναι αμείλικτη: κατά την πενταετία 2021-2025, το κόστος μίσθωσης κατοικιών εκτοξεύτηκε κατά 45%, χαρίζοντας στη χώρα μας μια ακόμη θλιβερή πανευρωπαϊκή πρωτιά.
Αυτή η στεγαστική λαιμητόμος πέφτει πάνω σε μια κοινωνία που παραμένει καθηλωμένη στους χαμηλότερους μισθούς της Ευρωζώνης, πρωταθλήτρια στους έμμεσους φόρους και τους πλειστηριασμούς, αλλά ουραγός στο κοινωνικό κράτος. Η ανοδική φρενίτιδα, μάλιστα, δεν δείχνει κανένα σημάδι επιβράδυνσης. Έπειτα από την εξωφρενική ανατίμηση του 10% που καταγράφηκε το 2025, το πρώτο εξάμηνο του 2026 έφερε νέα άνοδο της τάξης του 4,5%, προδιαγράφοντας το κλείσιμο της τρέχουσας χρονιάς με ένα νέο, διψήφιο ράλι.
Το μεγάλο κόλπο: Δούρειος ίππος για τράπεζες και εργολάβους
Αυτή η πρωτοφανής κρίση δεν είναι προϊόν ανικανότητας, αλλά μιας απόλυτα υπολογισμένης και κυνικής πολιτικής επιλογής. Η κυβέρνηση διαθέτει στο νομικό της οπλοστάσιο όλα τα εργαλεία για να παρέμβει, όμως επιλέγει συνειδητά τον ρόλο του αδρανούς παρατηρητή, προκειμένου να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα μεγαλα-συμφέροντα. Η απουσία οποιουδήποτε ρυθμιστικού πλαισίου εξυπηρετεί έναν διπλό, σκοτεινό σκοπό.
Αφενός, το αφήγημα της έλλειψης στέγης λειτουργεί ως το τέλειο άλλοθι για να δοθεί γη και ύδωρ στους μεγάλους κατασκευαστικούς ομίλους. Στο όνομα της «αύξησης της προσφοράς», οι εργολάβοι παίρνουν το πράσινο φως για να τσιμεντοποιήσουν ανεξέλεγκτα κάθε διαθέσιμη σπιθαμή, υψώνοντας μεγαθήρια χωρίς κανέναν περιβαλλοντικό φραγμό. Αφετέρου, η κυβερνητική αδιαφορία στρώνει το χαλί στο τραπεζικό καρτέλ. Με τα ενοίκια να φαντάζουν απαγορευτικά, οι πολίτες σπρώχνονται βίαια στην αγκαλιά των πιστωτικών ιδρυμάτων για τη σύναψη στεγαστικών δανείων, προσφέροντας στις τράπεζες το απόλυτο «συγχωροχάρτι» για τα ληστρικά τους υπερκέρδη από τις προμήθειες.
Η συνειδητή απόρριψη των πραγματικών λύσεων
Το ερώτημα δεν είναι αν το κράτος μπορεί να βάλει φρένο σε αυτή την κερδοσκοπική ασυδοσία, αλλά το ότι αρνείται πεισματικά να το πράξει. Αν το Μέγαρο Μαξίμου επιθυμούσε πραγματικά να ανακουφίσει τους ενοικιαστές, θα προχωρούσε άμεσα σε γενναίες και δοκιμασμένες θεσμικές παρεμβάσεις. Η επιβολή ενός αυστηρού πλαφόν στις αναπροσαρμογές, η επαναφορά ενός σύγχρονου ενοικιοστασίου που θα συνδέει το μίσθωμα με την αντικειμενική αξία και τις συνθήκες του εκάστοτε ακινήτου, αλλά και η δραστική μείωση του ΕΝΦΙΑ σε συνδυασμό με ισχυρά φορολογικά κίνητρα για μακροχρόνιες και προσιτές μισθώσεις, είναι μέτρα που θα άλλαζαν ακαριαία το τοπίο.
Αντί αυτού, το σύστημα εξουσίας επιλέγει να λειτουργεί ως προστάτης της απληστίας. Η στέγη έχει πάψει να αντιμετωπίζεται ως βασικό ανθρώπινο δικαίωμα και έχει μετατραπεί στο πιο προσοδοφόρο χρηματιστηριακό προϊόν της ελίτ, επιβεβαιώνοντας πως η σημερινή πολιτική ηγεσία αντιμετωπίζει τον πολίτη αποκλειστικά ως πελάτη προς εκμετάλλευση.
https://periodista.gr/