Η είδηση του θανάτου του Γιώργου Βαρδινογιάννη σε ηλικία 90 ετών φέρνει ξανά στο προσκήνιο μία από τις πιο ιδιαίτερες εποχές του ελληνικού ποδοσφαίρου. Μία περίοδο κατά την οποία ο «Καπετάνιος» του Παναθηναϊκού και ο Σταύρος Νταϊφάς του Ολυμπιακού βρέθηκαν αντιμέτωποι όχι μόνο μέσα στα γήπεδα, αλλά και.. στο παρασκήνιο των μεταγραφών και της διοικητικής ισχύος.
Δύο εφοπλιστές, δύο ισχυρές προσωπικότητες και, την ίδια στιγμή, κουμπάροι και φίλοι. Η μεταξύ τους σχέση δημιούργησε έναν από τους πιο γνωστούς αστικούς μύθους του ελληνικού ποδοσφαίρου: ότι η είσοδός τους σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό αποφασίστηκε σχεδόν… πάνω σε μία παρτίδα τάβλι.
Το τι πραγματικά συνέβη παραμένει μέχρι σήμερα ασαφές. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι από το 1979 οι δυο τους βρέθηκαν στις δύο πλευρές της μεγαλύτερης ποδοσφαιρικής αντιπαλότητας της χώρας.
Το 1979 αλλάζει το ελληνικό ποδόσφαιρο
Η χρονιά ήταν ορόσημο. Με τη μετάβαση στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, οι ομάδες της Α’ Εθνικής υποχρεώθηκαν να μετατραπούν σε Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρείες.
Στον Παναθηναϊκό, η οικογένεια Βαρδινογιάννη απέκτησε το πλειοψηφικό πακέτο της νεοσύστατης ΠΑΕ, με τον Γιώργο Βαρδινογιάννη να αναλαμβάνει τελικά την προεδρία τον Νοέμβριο του 1979. Θα παρέμενε στο τιμόνι για περίπου 21 χρόνια, μέχρι το 2000.
Την ίδια εποχή, στον Πειραιά, ο Σταύρος Νταϊφάς τέθηκε επικεφαλής ομάδας εφοπλιστών που ανέλαβε τον Ολυμπιακό.
Ήταν ουσιαστικά η στιγμή κατά την οποία δύο άνθρωποι που γνωρίζονταν πολύ καλά εκτός ποδοσφαίρου μετατράπηκαν σε αντιπάλους μέσα σε αυτό.
Η πρώτη μάχη ανήκε στον Νταϊφά
Στα πρώτα χρόνια του επαγγελματικού πρωταθλήματος ο Ολυμπιακός πήρε ξεκάθαρα το πάνω χέρι.
Για τον νέο τότε «Καπετάνιο», η αρχή δεν ήταν εξίσου εύκολη.
Ο Παναθηναϊκός επένδυε σημαντικά ποσά, αναζητούσε παίκτες και προπονητές υψηλού επιπέδου, αλλά χρειάστηκε χρόνο μέχρι να μετατρέψει την οικονομική δύναμη σε τίτλους. Η πρώτη κατάκτηση πρωταθλήματος επί Γιώργου Βαρδινογιάννη θα ερχόταν το 1984.
Μέχρι τότε, όμως, η κόντρα με τον Νταϊφά είχε ήδη γίνει προσωπικότερη.
Η μεταγραφή Γαλάκου και Κυράστα που άναψε φωτιές
Το καλοκαίρι του 1981 ο Βαρδινογιάννης κατάφερε ένα από τα ισχυρότερα μεταγραφικά χτυπήματα της εποχής.
Ο Μάικ Γαλάκος και ο Γιάννης Κυράστας, δύο ποδοσφαιριστές βαθιά συνδεδεμένοι με τον Ολυμπιακό και ιδιαίτερα αγαπητοί στην ερυθρόλευκη εξέδρα, μετακόμισαν στον Παναθηναϊκό.
Η κίνηση προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις στον Πειραιά και ανέβασε ακόμη περισσότερο την ένταση μεταξύ των δύο διοικήσεων.
Γύρω από τη μεταγραφή του Γαλάκου δημιουργήθηκε μάλιστα και ένας ακόμη μικρότερος ποδοσφαιρικός μύθος.
Σύμφωνα με την ιστορία που έχει μεταφερθεί έκτοτε, άνθρωποι του Ολυμπιακού προσπάθησαν την τελευταία στιγμή να πείσουν τον Νταϊφά να αυξήσει την προσφορά του για να παραμείνει ο παίκτης στον Πειραιά. Ο Γαλάκος φέρεται να επιχείρησε να επιστρέψει την επιταγή στον Παναθηναϊκό, με τον Βαρδινογιάννη να του απαντά ότι όποιος μπαίνει στην «οικογένεια» δεν φεύγει.
Η ιστορία δεν έχει τεκμηριωθεί πλήρως και καταγράφεται ως μέρος της ποδοσφαιρικής μυθολογίας της εποχής.
Η απάντηση του Νταϊφά ήταν άμεση: απέκτησε από τον Εθνικό τον Τάσο Μητρόπουλο, έναν παίκτη που θα εξελισσόταν σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της ιστορίας του Ολυμπιακού.
Το μπαράζ του Βόλου – Η κορύφωση της μονομαχίας
Η αντιπαλότητα των δύο ανδρών απέκτησε την πιο καθαρή ποδοσφαιρική έκφρασή της τη σεζόν 1981-82.
Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός ολοκλήρωσαν το πρωτάθλημα ισόβαθμοι και χρειάστηκε αγώνας μπαράζ για να κριθεί ο πρωταθλητής.
Στις 29 Ιουνίου 1982, στο ουδέτερο γήπεδο του Βόλου, οι δύο «αιώνιοι» έπαιξαν έναν από τους ιστορικότερους μεταξύ τους αγώνες.
Ο Ολυμπιακός επικράτησε με 2-1, με γκολ των Εσταβίγιο και Αναστόπουλου, ενώ ο Ζιάκος μείωσε για τον Παναθηναϊκό. Ο Νταϊφάς πανηγύριζε το τρίτο συνεχόμενο πρωτάθλημά του, την ώρα που ο Βαρδινογιάννης έβλεπε την πρώτη μεγάλη προσπάθειά του για τον τίτλο να χάνεται στο τελευταίο παιχνίδι.
Η σεζόν είχε προηγουμένως σημαδευτεί και από έντονες δικαστικές και διοικητικές αντιπαραθέσεις, με πιο γνωστή την υπόθεση του Χουάν Ραμόν Ρότσα – «Μπουμπλή», που είχε προσθέσει ακόμη περισσότερο λάδι στη φωτιά μεταξύ των δύο πλευρών.
Και στη μέση… ένα τάβλι
Όλα αυτά έκαναν ακόμη πιο ελκυστικό τον αστικό μύθο που ακολούθησε τους δύο παράγοντες για δεκαετίες.
Η ιστορία τοποθετείται στο 1979, λίγο πριν ή λίγο μετά την είσοδό τους στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Ο Νταϊφάς και ο Βαρδινογιάννης, κουμπάροι και στενοί γνωστοί, φέρονται να έπαιζαν συχνά τάβλι στη Ναυτιλιακή Λέσχη Πειραιά.
Από εκεί και πέρα υπάρχουν… τουλάχιστον τρεις εκδοχές.
Σύμφωνα με την πρώτη, ο Νταϊφάς, έχοντας ήδη αποφασίσει να αναλάβει τον Ολυμπιακό, ήταν εκείνος που παρακίνησε τον Βαρδινογιάννη να πάρει τον Παναθηναϊκό ώστε να συνεχίσουν την κόντρα τους και στο ποδόσφαιρο.
Η δεύτερη εκδοχή αντιστρέφει τους ρόλους: ο Βαρδινογιάννης φέρεται να ήταν αυτός που προέτρεψε τον Νταϊφά να εμπλακεί στον Ολυμπιακό.
Υπάρχει όμως και η πιο κινηματογραφική εκδοχή.
Σύμφωνα με αυτήν, οι δύο άνδρες έπαιξαν μία παρτίδα τάβλι και ο νικητής θα αποκτούσε τον Ολυμπιακό, ενώ ο χαμένος θα κατέληγε στον Παναθηναϊκό. Πρόκειται για ιστορία που έχει επαναληφθεί επί δεκαετίες, χωρίς όμως να υπάρχει αξιόπιστη απόδειξη ότι οι δύο μεγαλύτεροι ελληνικοί σύλλογοι… μοιράστηκαν πραγματικά σε μία παρτίδα.
Από φίλοι, αντίπαλοι μιας ολόκληρης εποχής
Η πραγματικότητα είναι πιθανότατα λιγότερο μυθιστορηματική από τον θρύλο του τάβλι.
Το βέβαιο είναι ότι δύο άνθρωποι του ίδιου επιχειρηματικού και κοινωνικού περιβάλλοντος βρέθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα επικεφαλής των δύο μεγαλύτερων αντιπάλων του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ο Νταϊφάς κυριάρχησε στην πρώτη φάση, με τα τέσσερα συνεχόμενα πρωταθλήματα. Ο Βαρδινογιάννης χρειάστηκε περισσότερο χρόνο, αλλά στη συνέχεια δημιούργησε μία περίοδο κατά την οποία ο Παναθηναϊκός κατέκτησε έξι πρωταθλήματα και εννέα Κύπελλα, ενώ πραγματοποίησε και μεγάλες ευρωπαϊκές πορείες.
Η σχέση τους, όπως ήταν φυσικό, δεν έμεινε ανεπηρέαστη. Οι μεταγραφές, οι τίτλοι, οι δικαστικές κόντρες και η πίεση της αντιπαλότητας Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού μετέφεραν τη δική τους προσωπική σχέση σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο.
Και κάπως έτσι, περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες μετά, κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα αν όλα ξεκίνησαν πράγματι από ένα τάβλι.
Το βέβαιο είναι ότι η μονομαχία του «Καπετάνιου» με τον Νταϊφά σημάδεψε τα πρώτα χρόνια του επαγγελματικού ελληνικού ποδοσφαίρου και ο αστικός μύθος που τη συνοδεύει αποδείχθηκε σχεδόν τόσο ανθεκτικός όσο και η ίδια η αντιπαλότητα Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού.
https://www.zougla.gr/