Μαρίκα Λυσιάνθη
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα κοντοσταθεί αυθόρμητα και αυτονόητα στην περίπτωση του Γιώργου Καμίνη. Όχι όμως όπως θα ήθελαν και θα προσδοκούσαν οι… υμνητές του, που στη συντριπτική πλειοψηφία τους προέρχονται και ανήκουν στη χιλιοτραγουδισμένη παρέα των “ορφανών” του Σημίτη.
Ο Δήμαρχος που κατέβασε επίπεδο στην Αθήνα, και τη μεταμόρφωσε, από ιστορική πρωτεύουσα του δυτικού πολιτισμού σε… συνοικιακό μαγαζάκι, μιζέριας και γκρίζου, διεκδικεί ως γνωστόν την ηγεσία του νέου φορέα του χώρου του Κέντρου.
Ως… επίγονος του Κώστα Σημίτη, όπως επιχειρεί να τον παρουσιάσει η διαπλοκή, που δεν ξεπέρασε ποτέ τον έρωτά της για τον “καταλληλότερο”. Εκείνον που ο Κώστας Καραμανλής αποκάλεσε, όχι άδικα, “αρχιερέα της διαπλοκής”.
Φυσικά, η υποψηφιότητα Καμίνη για τον χώρο του Κέντρου, φαντάζει φυσική συνέχεια της μιζέριας στην οποία καταδίκασε τα τελευταία 7 χρόνια την Αθήνα. ΄Ένα βαθύ και απέραντο χασμουρητό. Με ιδέες κοινότυπες, και έναν… περίεργο και αδικαιολόγητο θαυμασμό για τον εαυτό του.
Ο Γιώργος Καμίνης ομιλεί πολύ συχνά σε πρώτο ενικό. Αδικαιολόγητα. Δεν κατάφερε, παρά την πολυδεκαετή παρουσία του στον δημόσιο βίο, που ξεκίνησε ως Συνήγορος του Πολίτη, να γίνει ένα αξιόλογο μέσο-μήνυμα. Και έτσι, σεργιανίζει στη μετριότητα. Στο κενό. Στο τίποτα. Ούτε καν με… φωτογενές χαμόγελο, όπως κάνει τουλάχιστον ο Εμανουέλ Μακρόν.
Παρακάτω, θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε το βιογραφικό του Γιώργου Καμίνη. Όπως το σπονσοράρει ο ίδιος στα social media. Διαβάστε το καλά. Και μετά αναρωτηθείτε: Ποιός… κανονικός άνθρωπος θα έγραφε έτσι το βιογραφικό του; Ποιός από εμάς;
Απ’ την άλλη βέβαια, πρέπει να του αναγνωρίσουμε και να πιστωθεί τη λατρεία για τον κινηματογράφο: “Στο Παρίσι, μέσα σε δυο χρόνια, είδα περισσότερες από 200 ταινίες”, αναφέρει ο Γιώργος Καμίνης στο βιογραφικό του. Δηλαδή, 100 ταινίες τον χρόνο. Σχεδόν δυο την εβδομάδα.
Κάτι που εξηγεί πολλά. Για την… εικονική πραγματικότητα που έχει διαμορφώσει για τον εαυτό του. Και την… ταινία τρόμου που ζει η Αθήνα επί ημερών του.
Αναλυτικά, το βιογραφικό του Γιώργου Καμίνη, όπως το σπονσοράρει ο Δήμαρχος Αθηναίων στα social media:
“Από την πλευρά του πατέρα μου κατάγομαι από τη Χίο και από την πλευρά της μάνας μου από τα Ψαρά. Η δουλειά του πατέρα μου τον οδήγησε στη Νέα Υόρκη, όπου γεννήθηκα στις 15 Ιουλίου 1954 και πέρασα τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής μου, προτού επιστρέψουμε για να εγκατασταθούμε οριστικά στην Αθήνα, στη γειτονιά του Άγιου Σώστη. Εκεί μεγάλωσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον όπου επικρατούσαν έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις, καθώς η μισή οικογένειά μου ήταν βενιζελικοί και οι άλλοι μισοί βασιλόφρονες.
Σπούδασα νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνέχισα για μεταπτυχιακές σπουδές στο δημόσιο δίκαιο στο Παρίσι, στο πανεπιστήμιο Paris II. Στο Παρίσι, ο κινηματογράφος έγινε η καθημερινή μου ψυχαγωγία. Μέσα σε δύο χρόνια είδα περισσότερες από 200 ταινίες.
Υπηρέτησα τη θητεία μου στο πολεμικό ναυτικό, σε πλοίο που εκτελούσε περιπολίες στο νότιο Αιγαίο.
Το 1982 εκλέχθηκα επιστημονικός συνεργάτης στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, μετά από εισήγηση του Αριστόβουλου Μάνεση.
Κατά τη διετία 1984-1986 έζησα στη Μαδρίτη, όπου διεξήγαγα τη βασική έρευνα για τη διατριβή μου και το 1993 εργάστηκα για ένα χρόνο στη Χαϊδελβέργη στο βιβλίο μου «Παράνομα αποδεικτικά μέσα και συνταγματική κατοχύρωση των ατομικών δικαιωμάτων».
Απέκτησα το διδακτορικό μου δίπλωμα τον Ιούνιο του 1989 στο Πανεπιστήμιο Paris I, με θέμα τις συνταγματικές όψεις της μετάβασης από τη δικτατορία στη δημοκρατία στην Ελλάδα και την Ισπανία («La transition constitutionnelle en Grèce et en Espagne»). Η διατριβή μου εκδόθηκε στη Γαλλία, όπου και τιμήθηκε με το βραβείο “Paul Deschanel”.
Από τη ζωή μου στη Γαλλία, την Ισπανία και τη Γερμανία απέκτησα πολύτιμες εμπειρίες και καλούς φίλους. Τη ζωή μου ουδέποτε τη φαντάστηκα μακριά από την Ελλάδα.
Το 1990 εκλέχθηκα λέκτορας του Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1998 επίκουρος καθηγητής. Είμαι μέλος της Επιστημονικής Υπηρεσίας της Βουλής από το 1989.
Το 1998 διορίσθηκα Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη, μετά από πρόταση του Συνήγορου του Πολίτη, Νικηφόρου Διαμαντούρου. Τον Μάρτιο του 2003, η Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής με επέλεξε ομόφωνα για τη θέση του Συνήγορου του Πολίτη. Η Βουλή με τίμησε εκ νέου τον Φεβρουάριο του 2008, ανανεώνοντας τη θητεία μου για μία ακόμη πενταετία.
Τον Αύγουστο του 2010 παραιτήθηκα από την θέση του Συνήγορου του Πολίτη και τον Νοέμβριο του ίδιου έτους εκλέχθηκα Δήμαρχος Αθηναίων, με βασικό στόχο μια δυνατή και ανεξάρτητη τοπική αυτοδιοίκηση, αποκομμένη από τους κομματικούς μηχανισμούς.
Είμαι παντρεμένος με την Ντία Αναγνώστου, επίκουρη καθηγήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και είμαστε γονείς δύο κοριτσιών, 4 και 8 ετών αντίστοιχα.”.
ysterografa.gr/