Μαζί με τη μεγάλη φυγή των στελεχών λόγω της κοροϊδίας «περί αυξήσεων» και της πλήρους απαξίωσης που εκφράστηκε με το νόμο Δένδια, έχουμε κι εκείνους που φεύγουν – ή απειλούν ότι θα φύγουν- γιατί αρνούνται να απομακρυνθούν από τη Θεσσαλονίκη για να πάνε στην Αθήνα ή και το αντίστροφο!
Κάποιοι απ’ αυτούς έχουν τοποθετηθεί στο παρελθόν -όχι πολύ μακρινό- σε υπουργικά γραφεία ή και σε θέσεις εξωτερικού!
Επιπλέον τα τελευταία χρόνια στις κρίσεις-τοποθετήσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις έχει παρατηρηθεί και το φαινόμενο της …οικογενειοκρατίας!
Όλα αυτά δεν περνούν προφανώς απαρατήρητα και ασχολίαστα από τα «μεσαία» και τα «μικρά» στελέχη. Προφανώς αυτή η κατάσταση διευκολύνει πολλούς χαμηλόβαθμους στρατιωτικούς να πάρουν την απόφαση για τη φυγή τους από το στράτευμα.
Προφανέστατα αυτή η κατάσταση είναι εις γνώση και της πολιτικής και της στρατιωτικής ηγεσίας. Αλλά και του κυβερνώντος κόμματος το οποίο έχει διαρκώς «κοινωνικά αιτήματα» που δεν αφορούν μόνο στρατεύσιμους αλλά και υψηλόβαθμους. Τα «αιτήματα» είναι πολλά ,το ίδιο και οι παρεμβάσεις όπως έχει παραδεχτεί και ο ίδιος ο κ. Δένδιας. Η ικανοποίηση τους ,έχει δημιουργήσει την «κάστα των κακομαθημένων» που θεωρούν αυτονόητο να επιλέγουν οι ίδιοι που και για πόσο θα τοποθετηθούν.