Η υποτιθέμενη «διένεξη» μεταξύ Ευρώπης και Τραμπ, ειδικότερα μετά την πληθωρική παρουσία του τελευταίου στο Νταβός, πολύ φοβάμαι ότι παίρνει διαστάσεις επιθεώρησης συνοικιακού θεάτρου.
Να διευκρινίσουμε καταρχάς ότι δεν υπάρχει καμία διένεξη. Σοκ και δέος υπάρχει μόνο καθώς και διαρκής εξευτελισμός μιας δράκας ανόητων που παριστάνουν τους ηγέτες της Ευρώπης και ούτε μεταξύ τους δεν μπορούν να συνεννοηθούν. Αρκεί και μόνο να κλείσει το μάτι σε έναν από αυτούς ο Τραμπ για να σκορπίσουν σαν τα σκανταλιάρικα μαθητούδια που τρέχουν να κρυφτούν στο προαύλιο του σχολείου όταν εμφανίζεται ο λυκειάρχης.
Προς το παρόν, δυστυχώς για αυτούς, ο εκκεντρικός Αμερικανός πρόεδρος δεν φαίνεται να κλείνει το μάτι σε κανέναν. Αντιθέτως, μοιάζει να ηδονίζεται όταν τους χλευάζει, μιμούμενος τις εκφράσεις τους και αποκαλύπτοντας τα δουλικά sms που του στέλνουν, ο καθένας ξεχωριστά, την ώρα που υποδύονται ότι συστρατεύονται για να τον αποκρούσουν.
Διάφοροι ανεκδιήγητοι τύποι, όπως ο Ολλανδός επικεφαλής του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε, από τη μία… βρυχώνται απέναντι στη Ρωσία και από την άλλη προσκυνούν τον Τραμπ προσφωνώντας τον «daddy» και διαβεβαιώνοντάς τον σε ιδιωτικά μηνύματα ότι «θα του ανοίξουν τον δρόμο για τη Γροιλανδία».
Υπό μία έννοια, για εμάς που βλέπουμε -προς το παρόν τουλάχιστον- τον καβγά από απόσταση ασφαλείας, η κατάσταση είναι διασκεδαστική. Όλοι αυτοί οι «Ευρωπαίοι» που πουλούσαν αγριάδα στην καημένη την Ελλάδα την εποχή των Μνημονίων κάθονται σήμερα σούζα μπροστά στον «daddy», ό,τι και παραλογισμό να τους ρίξει στο τραπέζι. Ο φοβερός και τρομερός Ρούτε, ο Πολωνός πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ, ο Φινλανδός πρόεδρος Αλεξάντερ Στουμπ, χαρακτηριστικοί κήνσορες που μας κουνούσαν το δάχτυλο και μας επέκριναν για την απειθαρχία μας, εμφανίζονται τώρα σαν φοβισμένα γατάκια, αποδεικνύοντας πόσο υπερτιμήθηκε το πολιτικό τους διαμέτρημα, ακόμη και από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης που προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι «έχουν δίκιο» όταν μας μαλώνουν.
Αυτή, ωστόσο, είναι η κωμική διάσταση της υπόθεσης. Τα αποκαλυπτήρια των αρλεκίνων που υποδύονται ότι εκπροσωπούν και προασπίζουν τα συμφέροντα των πολιτών της Ευρώπης. Υπάρχει δυστυχώς και η σοβαρότερη διάσταση. Γιατί οι ίδιοι ακριβώς που σκύβουν το κεφάλι σαν μοιραία ανθρωπάκια μπροστά στον Τραμπ, όταν έρχεται η ώρα να αντιμετωπίσουν τη Ρωσία, παίζουν με τη φωτιά.
Στην περίπτωση της Γροιλανδίας είναι βέβαιο ότι δεν θα ανοίξει μύτη. Η συμφωνία είναι σχεδόν έτοιμη. Και θα οδηγήσει στη ντεφάκτο προσάρτηση των «φιλέτων» του αχανούς νησιού, αφήνοντας τους… πάγους για τους Εσκιμώους.
Οι κραυγές και οι οιμωγές των Ευρωπαίων θα περιοριστούν σε κάποιες θεατρικές παραστάσεις, όπως της προέδρου της ΕΚΤ Κριστίν Λαγκάρντ, που εγκατέλειψε ανέγγιχτο το πιάτο της σε ένα κλειστό δείπνο του Νταβός επειδή ενοχλήθηκε με το «καταχέριασμα» του Αμερικανού υπουργού Εμπορίου Χάουαρντ Λούτνικ ή του Γερμανού Χριστιανοδημοκράτη βουλευτή Γιούργκεν Χαρτ, ο οποίος πρότεινε ως αντίμετρο το… μποϊκοτάζ του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου στις ΗΠΑ! Σημειωτέον, είναι ο ίδιος που τον Μάιο του 2023 χαιρέτιζε την εκλογική νίκη του «μεγάλου μεταρρυθμιστή και πραγματιστή» Κυριάκου Μητσοτάκη σε μια αποθεωτική (για τον Έλληνα πρωθυπουργό) συνέντευξη που έδωσε στην «Deutsche Welle».
Θα ακούσουμε κι άλλες κωμικοτραγικές… αγριάδες εις βάρος των ΗΠΑ το επόμενο διάστημα, είναι βέβαιον, αλλά από πράξεις, μηδέν. Και κάπου εκεί αρχίζει το πρόβλημα. Όλοι αυτοί οι «μεγάλοι Ευρωπαίοι» που ευτελίζονται σε κοινή θέα από τον Τραμπ μπορεί να θελήσουν να πάρουν πίσω το αίμα τους, δείχνοντας πυγμή στο ζήτημα της Ουκρανίας.
Αναζητώντας, λοιπόν, αντίβαρο αποφασιστικότητας, οι τρεις βασικές ευρωπαϊκές δυνάμεις, που υποκινούν τον καβγά με τη Ρωσία (Γερμανία, Βρετανία, Γαλλία), από κοινού με τους κομπάρσους της Βαλτικής και της Σκανδιναβίας, είναι βέβαιο ότι θα σπεύσουν να παρατείνουν τον πόλεμο στο μέτωπο της Ουκρανίας, εξαντλώντας τα όρια υπομονής του Πούτιν. Η Ρωσία από την πλευρά της, διαβλέποντας ότι έχει να κάνει με παλικαράδες της… φακής, όπως λέει και ο Κυριάκος, που κάνουν πίσω στο πρώτο αγριοκοίταγμα του Τραμπ, μπορεί να μπει στον πειρασμό να τους βάλει στη θέση τους.
Την περασμένη εβδομάδα ο Σεργκέι Καραγκάνοφ, ίσως ο κορυφαίος γεωστρατηγικός αναλυτής που διαθέτει σήμερα η Ρωσία, μιλώντας στον πιο επιδραστικό Αμερικανό δημοσιογράφο των ημερών μας, τον Τάκερ Κάρλσον, το δήλωσε ευθαρσώς: «Αν η Ευρώπη συνεχίζει να μας προκαλεί, η Ρωσία θα απαντήσει με πυρηνικά χτυπήματα». Και κατονόμασε ως πιθανούς στόχους τη Γερμανία και τη Βρετανία.
Το ζήτημα είναι εξαιρετικά σοβαρό γιατί ο Καραγκάνοφ είναι μεν σκληρός, αλλά δεν είναι «λογάς» τύπου Μεντβέντεφ, που πετάει κούφιες απειλές, ούτε ιδεοληπτικός «προφήτης» τύπου Αλεξάντρ Ντούγκιν. Είναι απολύτως πρακτικός. Διοικητής του Κέντρου Αμυντικής και Εξωτερικής Πολιτικής της Μόσχας και διαχρονικός σύμβουλος των Ρώσων προέδρων από την εποχή του Πριμακόφ, δεν λέει πράγματα για να περνάει η ώρα.
Προσωπικά, αν με ρωτούσατε, επικρατέστερη υποψήφια να εισπράξει ένα πυρηνικό πλήγμα είναι η αποθρασυμένη Γερμανία. Αυτή έχει ανοίξει τους λογαριασμούς του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κι αυτή θέλει με νύχια και με δόντια να συνεχίζεται η αναμέτρηση φθοράς στην Ουκρανία για να πλουτίζει η πολεμική της βιομηχανία. Η διαβόητη Rheinmetall, ο ίδιος εξοπλιστικός κολοσσός που τροφοδοτούσε την πολεμική μηχανή του Χίτλερ, είδε τη μετοχή της να… εικοσαπλασιάζεται σε αξία από το 2022, ενώ σήμερα έχει ανεκτέλεστες παραγγελίες που αγγίζουν τα 80 δισ. ευρώ. Μόνο που η Γερμανία δεν διαθέτει (ακόμη τουλάχιστον) πυρηνικά όπλα. Αν δεχτεί χτύπημα, δεν θα είναι σε θέση να απαντήσει και μάλλον κανείς δεν θα προστρέξει στο πλευρό της. Η Αμερική του Τραμπ θα σφυρίζει αδιάφορα, αλλά και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι… αλληλέγγυοι που διαθέτουν πυρηνικά μάλλον θα περιοριστούν σε ευχολόγια.
Έχουμε μπει, λοιπόν, σε εξαιρετικά επικίνδυνα μονοπάτια. Η απότομη διάλυση των ψευδαισθήσεων για το πώς ασκείται η διεθνής πολιτική οδήγησε σε απότομη προσγείωση τους ρομαντικούς που πίστεψαν ότι υπάρχουν «διεθνείς κανόνες συμπεριφοράς». Οι κανόνες αυτοί υπάρχουν μόνο για τα κορόιδα, για τις εξαρτημένες ή αδύναμες χώρες.
Ας το καταλάβουμε εγκαίρως και εμείς, γιατί συντόμως δεν θα έχουμε δικαίωμα λόγου, ούτε σε τυπικό επίπεδο. Η… πολυαγαπημένη μας Ευρώπη, της θείας Ούρσουλας, θα αποφασίζει με γερμανική πλειοψηφία ποιο οικόπεδο θα παραχωρήσει στον κάθε Τραμπ ή πώς θα κάνει πόλεμο με τη Ρωσία. Κι εμείς θα σερνόμαστε από πίσω άβουλοι και μοιραίοι σαν τον Μητσοτάκη. Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω κάποιους ευρωλάγνους αλλά αυτή ειδικά η Ευρώπη της ξετσίπωτης υποκρισίας και των δύο μέτρων και σταθμών δεν αξίζει -για να παραφράσω τον Βίσμαρκ- ούτε τα κόκαλα μισού Έλληνα φαντάρου. Ούτε για την Ουκρανία ούτε για τη Γροιλανδία ούτε για την… Άνω Πομερανία. Έχουμε άλλα, πολύ πιο άμεσα διακυβεύματα για τα οποία μπορεί να χρειαστεί να θυσιαστούμε.
antinews.gr