Σε μια από τις πιο κυνικές κοινοβουλευτικές μανούβρες των τελευταίων ετών, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο νομιμοποίησε την κατάργηση της ιδιωτικότητας των συνομιλιών.
Με 276 ψήφους υπέρ, 286 κατά και 30 αποχές, πέρασε το «Chat Control» στη δεύτερη ανάγνωση.
Δεν χρειάστηκαν 360 ψήφοι κατά για να το απορρίψουν, οπότε η πλειοψηφία των «κατά» δεν έφτασε. Κλασική ευρωπαϊκή δημοκρατία, καθώς όταν δεν σου βγαίνει ο αριθμός, αλλάζεις τους κανόνες.
Η επίσημη δικαιολογία είναι πάντα η ίδια και τόσο προβλέψιμη: «Πρέπει να σώσουμε τα παιδιά από τη σεξουαλική κακοποίηση». «Πρέπει σκανάρουν τις ψηφιακές επικοινωνίες για τον εντοπισμό υλικού σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών» Κανείς δεν διαφωνεί με τον στόχο. Το πρόβλημα είναι το εργαλείο.
Επιτρέπουν στις Meta, Google, Microsoft και λοιπές πλατφόρμες να σκανάρουν όλες τις ιδιωτικές μας συνομιλίες, φωτογραφίες και βίντεο, παρακάμπτοντας τον κανονισμό ePrivacy.
Εθελοντικά, λένε. Στην πράξη, όμως, γίνεται υποχρεωτικό πλαίσιο λειτουργίας.
Αυτό δεν είναι «στόχος» σε γνωστούς παιδόφιλους. Είναι μαζική, αδιάκριτη επιτήρηση όλων των συνομιλιών που κάνουμε με τους φίλους μας, αλλά για καθαρά εργασιακό περιβάλλoν.
Είναι το άνοιγμα της πόρτας σε client-side scanning, δηλαδή λογισμικό που ψάχνει μέσα στο κινητό σου πριν καν στείλεις το μήνυμα. Σήμερα για «παιδική πορνογραφία», αύριο για «παραπληροφόρηση», μεθαύριο για ό,τι άλλο θεωρήσει επικίνδυνο η εκάστοτε κυβέρνηση ή η Big Tech.
Το ιστορικό όμως είναι αποκαλυπτικό. Η συγκεκριμένη ευρωπαϊκή οδηγία παρέχει τη δυνατότητα σε εφαρμογές ανταλλαγής μηνυμάτων, όπως το WhatsApp και το Messenger, να εφαρμόζουν εθελοντικά μέτρα παρέκκλισης από τους κανόνες ηλεκτρονικής προστασίας δεδομένων της ΕΕ (ePrivacy).
Το λεγόμενο Chat Control 1.0 είχε λήξει στις 3 Απριλίου 2026, μετά από προηγούμενη απόρριψη της παράτασής του τον Μάρτιο με 311 ψήφους κατά, 228 υπέρ και 92 αποχές.
Η Ρομπέρτα Μέτσολα και το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) έπαιξαν το παιχνίδι με απόλυτη μαεστρία. Επείγουσα διαδικασία, δεύτερη ανάγνωση, σπάνια δικλείδα που απαιτεί απόλυτη πλειοψηφία 360 για απόρριψη. Έτσι, ακόμα και όταν η πλειοψηφία των παρόντων ήταν κατά, το νομοσχέδιο πέρασε. Αυτή δεν είναι νομοθεσία. Είναι κοινοβουλευτικός ελιγμός για να περάσει κάτι που ξέρουν ότι δεν θα περνούσε με κανονικές συνθήκες.
Οι υπέρμαχοι της ιδιωτικότητας έχουν δίκιο. Αυτό είναι μαζική επιτήρηση μεταμφιεσμένη σε προστασία ανηλίκων. Δεν προστατεύει τα παιδιά, απλώς συνηθίζει τους πολίτες να χάνουν την ιδιωτικότητά τους. Και όταν συνηθίσεις να σε σκανάρουν «για το καλό», είναι πολύ εύκολο να επεκταθεί το «καλό» σε οτιδήποτε δεν αρέσει στην εξουσία.
Η μάχη δεν τελείωσε. Ο φάκελος πηγαίνει στο Συμβούλιο της ΕΕ. Αλλά το μήνυμα είναι σαφές: η ιδιωτικότητα θεωρείται πολυτέλεια που μπορούμε να θυσιάσουμε όποτε οι πολιτικοί και οι εταιρείες το αποφασίσουν.
Δεν είναι προστασία παιδιών. Είναι έλεγχος πολιτών. Και αν δεν το σταματήσουμε τώρα, σύντομα δεν θα συζητάμε πια για το αν μας παρακολουθούν. Θα συζητάμε μόνο για το πόσο «καλοπροαίρετα» το κάνουν.