Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέται κανείς αν ορισμένα κυβερνητικά στελέχη αντιλαμβάνονται τη βαρύτητα των λόγων τους ή αν θεωρούν ότι η πολιτική είναι ένα ατελείωτο τηλεοπτικό πάνελ, όπου όλα επιτρέπονται αρκεί να δημιουργήσουν εντυπώσεις.Ο Νίκος Ρωμανός, διευθυντής Ψηφιακής Επικοινωνίας του πρωθυπουργού, κατάφερε μέσα σε λίγες ημέρες να προσφέρει δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πόσο χαμηλά έχει κατρακυλήσει ο δημόσιος πολιτικός λόγος.
Πρώτα ήταν η αδιανόητη δήλωσή του μετά τη δολοφονία της Βάγιας Νέστορα από τρομοκρατική ενέργεια στη Θεσσαλονίκη. Αντί να περιοριστεί σε μια καθαρή και αυτονόητη καταδίκη της τρομοκρατίας, επέλεξε να μετατρέψει τον θάνατο μιας γυναίκας σε κομματική άσκηση επί χάρτου, καλώντας τους πολίτες να σκεφτούν «τι θα γινόταν αν η Βάγια Νέστορα και η μητέρα της ήταν στελέχη της Αριστεράς».
Όταν ένας άνθρωπος χάνει τη ζωή του από τρομοκρατική επίθεση, η πρώτη σκέψη ενός κυβερνητικού στελέχους δεν μπορεί να είναι ποια θα ήταν η κομματική αξιοποίηση του θύματος αν ανήκε σε άλλον πολιτικό χώρο. Η τρομοκρατία είναι τρομοκρατία. Τα θύματά της δεν είναι ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Είναι άνθρωποι. Οτιδήποτε άλλο αποτελεί πολιτικό και ηθικό ολίσθημα.
Και πριν καλά-καλά κοπάσουν οι αντιδράσεις, ο κ. Ρωμανός επανήλθε με νέα επίδειξη πολιτικής αλαζονείας. Αυτή τη φορά, απευθυνόμενος στον Αλέξη Τσίπρα, διερωτήθηκε γιατί δεν προσφεύγει στη Δικαιοσύνη απέναντι στις καταγγελίες του Άδωνι Γεωργιάδη περί χρηματισμού, αφήνοντας να αιωρείται το συμπέρασμα ότι όποιος δεν κάνει μήνυση, μάλλον κάτι φοβάται.
Από πότε, όμως, η μη κατάθεση αγωγής ή μήνυσης αποτελεί τεκμήριο ενοχής; Από πότε το βάρος της απόδειξης μεταφέρεται στον κατηγορούμενο και όχι σε εκείνον που εκτοξεύει τις κατηγορίες; Αν αυτή είναι η νέα αντίληψη περί κράτους δικαίου που εκπροσωπεί το επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης, τότε υπάρχει σοβαρότερο πρόβλημα από μια άστοχη δήλωση.
Το ακόμα πιο ανησυχητικό είναι ότι οι παρεμβάσεις αυτές δεν μοιάζουν με προσωπικά λεκτικά ατοπήματα. Δείχνουν να εντάσσονται σε μια συνολική στρατηγική έντασης, πόλωσης και δημιουργίας εντυπώσεων. Αντί η κυβέρνηση να απαντά για την ακρίβεια, τα σκάνδαλα ή τα προβλήματα της καθημερινότητας, επιλέγει να μεταφέρει τη συζήτηση σε θεωρίες, υπαινιγμούς και διαρκή εμφυλιοπολεμικά αντανακλαστικά.
Η χώρα, όμως, δεν έχει ανάγκη από επικοινωνιακούς «πιστολέρο» που μετρούν πολιτικούς πόντους πάνω σε ανθρώπινες τραγωδίες ή αφήνουν σκιές χωρίς αποδείξεις. Έχει ανάγκη από σοβαρότητα, θεσμικότητα και στοιχειώδη πολιτική αξιοπρέπεια.
Κ. Ρωμανέ, μάλλον έχετε ξεχάσει πως η πολιτική δεν είναι ούτε τρολ στο διαδίκτυο ούτε διαγωνισμός τοξικότητας. Είναι θεσμός. Και όταν οι θεσμοί εκπροσωπούνται με αυτόν τον τρόπο, η ποιότητα της δημοκρατίας φτωχαίνει καθημερινά.
www.bankingnews.gr